Zag twee beren

Vandaag gaan we weer naar Wells Gray Provincial Park. Dit park staat voornamelijk bekend om de grote hoeveelheid watervallen die er zijn. Maar liefst 42 watervallen hebben een naam gekregen. En dan zijn er ook nog watervallen die geen naam hebben, omdat die niet altijd zichtbaar zijn.

Toen we serieus naar deze reis gingen kijken, kwam Marieke met dit park op de proppen. We hebben er toen samen naar gekeken en het leek ons beiden zo interessant dat we het in de route hebben ingepast. Dat ging toen nog gemakkelijk, want na Banff en Jasper hadden we nog helemaal niets opgenomen tot aan Vancouver.

Gisteren was de zalmtrek het grote doel. Dat we dat hebben mogen zien, vonden we beiden heel bijzonder. Ook hebben we nog een waterval bezocht en wat andere wandelingen gedaan. De watervallen zijn op de planning voor vandaag terechtgekomen. Niet allemaal, maar toch een stuk of 6. De eerste wandeling van de dag was naar Moul Falls. Een redelijk pittige wandeling van bijna 6 kilometer. Als we de parkeerplaats oprijden, staat er één auto. Tegelijkertijd met ons komt iemand anders aangereden. Zij zijn al uitgestapt en met de hond op pad, nog voordat wij de kans hebben gekregen om de rugzakken van de achterbank te halen. Is ook niet erg, vinden we. Zo kunnen we heerlijk rustig wandelen richting de waterval.

Als we daar bijna zijn, komt het stel met de hond ons alweer tegemoet gewandeld. Bij de waterval is nog een paar met een kind op de rug. Zij vertrekken ook net. We hebben het rijk dus voor ons alleen. Heerlijk. Het meest bijzondere aan deze waterval is het feit dat je er achterlangs kunt wandelen. Helemaal droog blijf je niet, maar het is wel leuk. Als kers op de taart krijg je ook nog eens uitzicht op het dal als je precies achter de waterval staat. We genieten volop.

We wandelen weer terug richting de auto. Onderweg komen we behoorlijk wat mensen tegen. Als we op de parkeerplaats arriveren, zien we dat er inmiddels een stuk of 20 auto’s staan. We waren dus precies op tijd.

We rijden door naar een uitzichttoren. Van hieruit zou je over de boomtoppen heen de bergen kunnen bewonderen. Tja. ‘Das war einmal’, zoals onze Oosterburen het zo mooi kunnen zeggen. De bomen zijn gegroeid en de uitkijktoren niet. We kijken dus net tegen de boomtoppen aan. Jammer, maar tiswatutis. Als we weer beneden zijn, stapt er net iemand uit de auto. Hij vraagt aan ons of het de moeite waard is. We zeggen dat het dat niet is, omdat je net niet over de boomtoppen heen kunt kijken.

We stappen in de auto en rijden verder. De man doet precies hetzelfde. We kijken elkaar aan en zeggen dat we dat zelf nooit zouden doen. Immers is het niet zo: “Vertrouw nooit een vreemdeling op zijn woorden, maar laat je eigen ogen een oordeel vellen.”

De volgende stop is weer een waterval. Dawson Falls. Leuke korte wandeling naar een enorm brede waterval. Als we de laaiend enthousiaste vrouw bij de waterval moeten geloven, dan zijn we ook hier precies op tijd, want de regenboog bij de waterval is maar korte tijd gedurende de dag te zien.

Door naar Helmcken Falls. Met 141 meter de vierde hoogste waterval van Canada. Hier is het druk. Logisch, want het is maar een stukje wandelen vanaf de parkeerplaats naar het uitzichtpunt. Als we de waterval hebben bewonderd, besluiten we om hier meteen te lunchen.

Na de lunch maken we een korte stop bij Third Canyon. Ook hier zien we een waterval. Wat de naam ervan is? Geen idee. Om er een Lingo-istische uitspraak van te maken: bliep, bliep, bliep…. Staat niet op de kaart.

We rijden verder. Plotseling zien we allemaal alarmlichten aangaan bij de auto’s voor ons. In een park is dat een teken voor: wild! In dit geval twee beren. Een moeder en haar cub. We maken wat foto’s, maar helaas zien we alleen maar de achterkant. En om nu uit te stappen om de beren van een andere kant te bekijken? Nee dank je.

We maken nog twee wandelingen naar drie watervallen. Allemaal de moeite waard. We rijden terug naar het appartement. Het eten voor vandaag is zo klaar. De kliekjes van gisteren dienen enkel te worden opgewarmd.