Het stokkenspel met zalmen

Vanochtend eerst een kleine 9 kilometer gereden voor het ontbijt. Dat werd geserveerd bij de plaatselijke golfbaan. Daar stonden we al iets na 7:00 uur voor de deur. Maar de baliemedewerker van het hotel, die tevens als kok voor het ontbijt fungeert, beweerde bij hoog en laag dat hij echt verteld had dat het ontbijt vanaf 7:30 uur te doen was. Weer terugrijden en in het appartement een eigen boterham eten kostte meer tijd dan wachten. Dan maar even een cache zoeken. Die liet zich niet vinden, maar het uitzicht over de rivier met de mist erover was zeker de moeite waard.

Dat was ook het ontbijt. Met vers klaargemaakte scrambled eggs en vers fruit. Eerlijk is eerlijk, dat was het wachten waard. Iets later dan gepland reden we naar Wells Gray Provincial Park. Geen idee meer waar ik dit park tegengekomen ben. Of via een foto op social media of via een oldschool reisboek. Maar het bleek een goede keuze te zijn om dit park aan te doen.

Bij de eerste wandeling was het nog behoorlijk koud. We hebben hem bovendien niet in zijn geheel kunnen lopen, omdat het pad weggeslagen was. Wel zijn we op het pad een aantal keren een hoopje uitwerpselen tegengekomen. We hadden toen nog geen idee welke dieren hier hun behoefte hadden gedaan. Later in het appartement hebben we de hulp van onze grote vriend Chat ingeschakeld. (Dat konden we niet ter plekke doen, omdat we de hele route geen bereik hebben gehad.) Waar wij nog aan berenpoep dachten, bleek dit niet juist te zijn. In deze tijd van het jaar zitten er in berenpoep meer restanten van besjes en bovendien is berenpoep anders van structuur. Het bleken uitwerpselen van een moose te zijn. Toch wel jammer dat we die niet zelf gezien hebben en het met de poep moesten doen.

Op naar de volgende wandeling. Hier hoopten we op het goede tijdstip aan te komen om springende chinookzalmen te mogen aanschouwen. Enerzijds zou juist in de ochtend de kans het grootst moeten zijn, anderzijds worden er berichten geplaatst dat mensen ze juist tussen 13:00 en 15:00 uur zien. Bovendien hebben we geleerd dat we geduld moeten hebben. Soms moet je wel een uur wachten voordat je ze kunt zien.

En hadden we geluk? Jazeker! Ik dacht er al vrij snel één te zien, maar wist het toen nog niet zeker. Maar daarna sprong nummer twee uit het water. We hebben er in 50 minuten wel 40 gezien. Maar ze dan ook nog eens op de foto zetten, dat valt niet mee. Je ziet ze namelijk niet aankomen en weet ook niet waar precies ze boven komen.

Het tafereel laat zich naar mijn idee het beste vergelijken met het 'stokkenspel' uit de tv-show van Ted de Braak. De show heeft tot 1984 gedraaid en het stokkenspel werd als finalespel gespeeld. De kandidaat moest stokken opvangen die naar beneden vielen. Hij wist daarbij niet welke stok zou vallen. Nou, dat was met de zalm dus ook zo. Waar en wanneer er eentje sprong, wist je niet. Dus op goed geluk afdrukken. (O nee, dat was weer een spelshow van Carry Tefsen.)

Het was fantastisch om dit meegemaakt te hebben! Daarmee was onze dag al geslaagd te noemen.

We hebben nog een aantal leuke wandelingen gedaan, totdat het alweer tijd was om terug te keren naar ons appartement. We hebben onderweg besloten om boodschappen te doen en zelf te koken. Zelf? Paul's Kitchen dus. Een heerlijke pasta. Vijf sterren voor Paul's Kitchen.