Berenstart

Toen we enkele dagen geleden voor de eerste keer in het hotel in Campbell River aankwamen, vertelde een medewerker dat er bij de plaatselijke hatchery, vooral ’s ochtends, regelmatig zwarte beren komen kijken of er nog iets eetbaars uit het water te halen valt. Dat klonk uiteraard interessant. Alleen was het de volgende ochtend slecht weer en vandaag zou het een stuk helderder worden. Dat leek ons toch een stuk plezieriger beren kijken. Gisteren zijn we daarom alvast even op verkenningstocht geweest. Niet om te kijken óf er beren waren, maar vooral om uit te zoeken waar we veilig konden staan als ze er vandaag daadwerkelijk zouden zijn. Beren spotten is natuurlijk geweldig, maar het blijven wilde dieren en veiligheid staat voorop.

We staan dan ook voor dag en dauw op. Buiten begint het langzaam licht te worden en vanaf ons terras zien we de eerste kleuren van de nieuwe dag verschijnen. Voordat we vertrekken, maken we nog even een foto van de zonsopkomst. Zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, stappen we in de auto. Op naar de hatchery. Nu niet om de omgeving te verkennen, maar met de camera’s in de aanslag en de hoop dat de beren zich ook aan onze planning houden.

En zowaar, de natuur werkt mee. We zien een zwarte beer. Geen stipje tegen een bergwand en geen donker vlekje waarvan we onszelf moeten overtuigen dat het misschien beweegt, maar gewoon een beer. Precies waarvoor we hier zo vroeg naartoe zijn gekomen. Een prima begin van de dag.

We gaan verder. Vandaag steken we dwars Vancouver Island over. Van oost naar west. Onderweg stoppen we enkele keren. De eerste stop is bij ‘Hole in the Wall’. De naam geeft precies aan wat we te zien krijgen. Er liggen hier een paar Earthcaches. Niet echt ons ding, maar ach. We bepalen of de steen linksonder gladder is dan de steen rechtsboven en waarom dat zo is. Niet dat het iemand iets interesseert, maar het plekje is wel leuk. En dat is toch het belangrijkste.

De volgende stop is in een klein park. Hier zijn petroglyfen te zien. Ook hier beantwoorden we een paar onzinnige vragen en maken we wat foto’s. De petroglyfen zijn niet heel spectaculair. Maar wellicht zijn we de afgelopen jaren wat dat betreft ook wel een beetje verwend.

We lunchen met uitzicht op een rivier en een totempaal. Het is niet echt warm, maar het zonnetje schijnt wel volop. We hebben dus niets te klagen.

Dan rijden we door naar Tofino. Het is precies wat we ons ervan hadden voorgesteld. Een toeristenval. Winkeltje na winkeltje. Allemaal tot de nok toe gevuld met prullaria die, nadat ze gekocht zijn, ergens onder in een lade belanden. Wij zoeken een speldje van Pacific Rim National Park. Helaas hebben ze dat niet. Anders hadden we het mooi aan de muur erbij kunnen hangen.

We rijden verder naar het zuiden. Naar het dorpje Ucluelet. We hebben daar een appartement. Piepklein en strontduur. Maar het was het goedkoopste dat we konden vinden in deze omgeving. En we wilden wel heel graag naar Pacific Rim National Park. Wel, daar zitten we middenin. De oceaan is op een kleine 200 meter lopen van het appartement. Na het eten lopen we daar dan ook heen om de zonsondergang te gaan bewonderen.