Een droge conclusie

Vandaag hebben we een behoorlijk rustige dag. We mogen dan ook uitslapen deze ochtend. We ontbijten op de kamer, want dat bieden ze in het motel niet aan. Rond de klok van 8 uur rijden we weg. Eerst een kop koffie halen en dan kunnen we op pad richting het noorden van Vancouver Island.

Het regent een beetje. De ruitenwissers gaan traag op en neer en doen een verwoede poging om de treurnis van het raam te vegen. Ze slagen er niet in, want ze blijven maar traag op en neer gaan. Links en rechts zien we een eindeloze rij bomen. Alhoewel, echt eindeloos is het ook niet, want zo nu en dan hebben we een doorkijkje. We zien dan de mist een poging doen om als een deken de bergen te bedekken. Onbewust denk ik: zijn het wel bergen, of zijn het gewoon hoge heuvels? En dan moet ik automatisch aan de film *The Englishman Who Went Up a Hill But Came Down a Mountain* uit 1995 denken.

Ondanks het sombere weer genieten we wel van het landschap terwijl we over de snelweg zoeven. Alhoewel, snelweg is ook wel weer een groot woord. Het is gewoon een 80 km-weg. En om nu te zeggen dat het druk is op de weg? Niet echt. De eerste 15 minuten rijdt er een auto voor ons. Als die is afgeslagen, rijdt er niets voor of achter ons. En dat gedurende 1 uur en 10 minuten. Dat is het moment dat we de afslag nemen van de snelweg. Want we proberen nog steeds niet langer dan anderhalf uur aan een stuk te rijden. We hebben een korte stop gepland bij een klein parkje. Hier staan een heel oude locomotief en een iets minder oude locomotief. We maken wat foto's en strekken even de benen. Het meest bijzondere aan deze stop? Op het moment dat we de auto parkeren, stopt het met regenen.

We rijden verder naar het volgende doel. Als we ongeveer 23 seconden onderweg zijn, begint het weer zachtjes te regenen. Nog geen twintig minuten later gaan we wederom de snelweg af. Het asfalt houdt op te bestaan en de laatste 20 kilometer gaat over een onverharde weg. Niet dat dat een probleem is. We kunnen gewoon lekker doorrijden met een kilometer of 60 per uur. Vier kilometer voordat we bij onze bestemming zijn, zien we voor het eerst een bordje staan dat de richting naar onze bestemming aangeeft. Little Huson Caves – 4 km en een pijl naar links. We volgen de pijl. De wegen staan ook niet op het navigatiesysteem. We rijden dus echt in het midden van nergens. De weg is ook niet meer zo heel geweldig te noemen. Het bos is donker. Zo donker hebben we het nog nooit gezien. In vergelijking met dit, is het Zwarte Woud, wit. Iets harder dan stapvoets naderen we de parkeerplaats. Op het moment dat we de auto parkeren, stopt het met regenen.

We stappen de auto uit en lopen het regenwoud in. Aan het begin van het pad staat dat er hard gewerkt wordt om de paden weer in orde te krijgen na de schade die eraan is ontstaan door het natuurgeweld. We zullen wel zien hoever we komen, denken we. Heel lang is de wandeling niet. Na een goede driehonderd meter komen we bij een trap uit het jaar stillekens. Het is dat iemand er een wijl geleden bij sommige treden een stuk hout heeft ondergelegd, anders was het een heuse sinecure om de trap af te dalen.

We overleven het en we kijken uit over een klein meertje. Aan het ene uiteinde voedt een riviertje dat meertje. Aan het andere uiteinde verdwijnt het meer in een grot. Verder kunnen we niet. Hemelsbreed een goede 70 meter verder is het volgende punt van onze wandeling. Helaas voor ons is dat pad afgesloten. We zijn gehoorzaam en keren terug. Iets verderop zien we nog een pad lopen. Hier staan of hangen geen bordjes, dus we volgen dat pad. We naderen het doel van onze wandeling tot op 23 meter. Dan gaat het steil naar beneden. Jammer, maar we zullen de Little Huson Caves niet kunnen bewonderen. We volgen het pad verder en we zien een enorme hoeveelheid hout de canyon versperren. We horen dat onder alle boomstammen het water gewoon stroomt. Iets verderop liggen nog veel meer boomstammen in een meer. Zoveel hout hebben we nog nooit gezien.

We keren terug naar de auto en de snelweg. Als we wegrijden, begint het te regenen. Zachtjes, maar toch. De volgende stop is bij Beaver Cove. We hopen daar te kunnen zien hoe men het hout over het water transporteert. Dat kunnen we inderdaad. Helaas krijgen we het niet echt goed op de foto. Maar feit is dat we het gezien hebben. Saillant detail: terwijl we buiten foto's staan te maken, regent het niet meer.

Dan gaan we door, in de regen, naar de langste wandeling van vandaag: Bear Falls. Als we de auto parkeren, stopt het met regenen. We hopen dat het droog blijft. Als we aan het wandelen zijn, zien we een ander stel. Ze zijn foto's aan het maken van het regenwoud. Gespannen vragen ze of we wel voldoende geluid maken om beren te verjagen.

Zij vervolgen hun weg en wij lopen een stuk erachteraan. We zijn immers niet zulke snelle wandelaars. Even later staan ze wederom een foto te maken. Ze vragen of we weten of er beren in het gebied zitten. Bevestigend antwoorden we. Ze vragen waar wij vandaan komen. Het blijken ook Nederlanders te zijn. Ze vragen of we niet gezamenlijk verder kunnen lopen. Dat is veiliger met beren. Eigenlijk kunnen we er niet onderuit. We kletsen wat en eerlijk gezegd is het wel gezellig. Als we bij de waterval zijn, maken we wat foto's. Eerlijk gezegd valt de waterval tegen. Het andere stel wil een snack eten. Wij willen eigenlijk weer terug naar de auto. We nemen afscheid en met zijn tweetjes lopen we terug naar de auto.

Terwijl we samen door het regenwoud wandelen, kunnen we er meer van genieten dan terwijl we er al kletsend doorheen wandelen. We maken behoorlijk wat foto's. Na de wandeling gaan we naar het hotel. Sinds we aan de laatste wandeling begonnen, is het droog gebleven.

Voordat we de spullen uitladen, gaan we eerst eten bij een restaurant dat heel goede reviews heeft. Het is de eerste keer dat het eten in Canada tegenvalt. Te duur voor hetgeen je krijgt. En als het dan verdomd lekker zou zijn... Wel, laten we zeggen: we dienden geen enkele moeite te doen om onze vingers er niet bij op te eten.

Hoewel het vandaag behoorlijk wat geregend heeft, hebben we geen druppel gevoeld op de momenten dat we uit de auto waren. Eigenlijk dus een droge dag.