Sankas

Vandaag treden we heel erg uit onze eigen comfortzone. Als eerste gaan we met het openbaar vervoer naar downtown Vancouver.

Openbaar vervoer… in onze ogen het systeem dat je brengt van een plek waar je niet bent, naar een plek waar je niet hoeft te zijn op een tijdstip dat het niet uitkomt. Maar eerlijk is eerlijk, hier valt het mee. Het is nog geen kilometer lopen naar het station. Elke 2 tot 4 minuten gaat er een trein. Het is maar 34 minuten naar de stad. En vandaaruit is het nog maar anderhalve kilometer lopen naar de volgende aanval op onze comfortzone.

De fietsverhuur.

Wellicht nog het ergste van alles: deze vorm van zelfkastijding is geheel vrijwillig en volledig rationeel onderbouwd. Wat is namelijk het geval? Vancouver is een leuke stad, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Waarschijnlijk krijg je met twee dagen rondwandelen al snel het idee dat je terecht bent gekomen in een slechte aflevering van The Walking Dead. Maar er is ook nog het overbekende Stanley Park.

Een paar hele leuke punten erin, maar om die nu weer allemaal te voet te doen en dat op één dag. Daar is het park nu ook weer niet spannend genoeg voor. Bovendien is een wandeling van 25 kilometer ook wel behoorlijk te noemen.

Dus dan maar op de fiets. Zo gezegd, zo gedaan. We doen wat onderzoek en kiezen een fietsverhuurder uit. (Lees: de goedkoopste aanbieder per dag.) We halen deze ochtend de fietsen en ik monteer de steun voor de telefoon die we hebben meegenomen. Vervolgens gaan we op weg. Eerst het binnendeel van het park. Al snel komen we erachter dat het park niet echt vlak is. Maar het is wel een mooi park. We zien gigantische bomen. Mooie doorkijkjes. En voordat we er goed en wel erg in hebben, zijn we zowaar bij de eerste koffiestop.

Zelf vinden we dat we dat dik verdiend hebben na deze ultieme comfortzonevernielende inspanning. We genieten er dan ook met volle teugen van. We fietsen verder en bij de vuurtoren gaan we op een bankje zitten lunchen. Daarna is het nog even fietsen naar het hoogtepunt van Stanley Park. Al moet men dat niet letterlijk nemen, want daar hebben we al koffie zitten drinken.

Het figuurlijke hoogtepunt dus. De totempalen. Deze hebben een fascinerende, maar ook complexe achtergrond. Hoewel ze op het traditionele, onafgestane grondgebied van de Coast Salish-volkeren (de Musqueam, Squamish en Tsleil-Waututh) staan, komen de meeste palen oorspronkelijk uit heel andere regio’s van Brits-Columbia en zijn ze hier in de jaren 20 van de vorige eeuw neergezet als toeristische attractie. We maken de nodige foto’s en fietsen verder. Al met al genieten we van deze martelgang, want het is nog steeds zo dat we liever lopen dan fietsen.

We verlaten het park en gaan nog een keer koffie drinken. Na de koffie hebben we nog twee stopjes. Met name de eerste vinden we heel leuk. De beeldengroep ‘For the Love of Laughter’ moet wel een glimlach op je gezicht toveren. We leveren de fietsen in en beginnen ontspannen aan de wandeling naar het station. Daar stappen we in een overvolle trein. Maar ook dat weten we te overleven en als we even zijn bijgekomen in het hotel, gaan we weer een stukje lopen naar een restaurant.

In een nieuwe poging om gevarieerd te dineren, hebben we een Jamaicaans restaurant uitgekozen. Terwijl we zitten te wachten op de maaltijd, blijft de geweldige film Cool Runnings door mijn hoofd spelen. Nog steeds leef ik mee met de bobsleeërs en de ontberingen die ze hebben moeten doorstaan. Eigenlijk een beetje zoals wij vandaag. En zijn wij dan ook niet allebei een beetje de hoofdpersoon uit deze film? Zijn wij eigenlijk niet gewoon twee Sankas? En dan flitst de beste scène uit de film weer door mijn hoofd.

Hey, Sanka, you dead?

Yeah, man.