De Big Ben van Vancouver

Gisterenavond hadden we al besloten dat we de gereserveerde parkeergarage in Vancouver zouden annuleren en dat we met de trein zouden gaan. Met de auto zouden we er door de spits meer dan een uur over doen en met de trein, die nagenoeg bij ons hotel stopt, slechts 32 minuten.

Na het ontbijt wandelen we naar het station en kopen twee dagkaarten. Dat is net iets voordeliger dan twee enkeltjes en we mogen de hele dag van het openbaar vervoer gebruikmaken. Je weet maar nooit waar het goed voor is.

Onze eerste stop brengt ons bij Chinatown. Het verbaast me telkens weer dat de Chinezen eigenlijk nergens echt ingeburgerd zijn en over de hele wereld hun eigen wereldje binnen een stad gecreëerd hebben. Zo ook hier. En of het nu aan de wijk ligt of aan het vroege tijdstip, we struikelen bijna over de daklozen. En niet zomaar daklozen, nee, personen die meer dood dan levend zijn. Je leest de verhalen over wat fentanyl met mensen kan doen. Ik dacht dat ze er daarnaast nog oxycodon bij gebruikten, maar na wat research blijkt het te gaan om een combinatie van fentanyl en xylazine. Letterlijk een paardenmiddel. Daarmee worden paarden verdoofd. Deze combinatie maakt dat je werkelijk zombies op straat ziet. Mensen totaal van de wereld. Natuurlijk hebben we gelezen dat veel Amerikaanse steden hiermee te kampen hebben. Maar zelf hebben we het nog nooit op zo'n manier gezien. De daklozen in Albuquerque zijn voor het merendeel zwervers, hier zijn het verslaafden. Maar last heb je er niet van, want ze zijn niet aanspreekbaar. Het lijkt alsof ze bevroren zijn geraakt bij de laatste activiteit die ze ondernomen hebben.

Maar goed, nadat we Chinatown verlaten hadden en het later werd, zijn we ze niet meer tegengekomen.

Na een kopje koffie en een sanitaire stop hebben we ervoor gezorgd dat we om 10:00 uur bij de Steam Clock stonden. Ik had opgezocht dat de klok ieder kwartier een stukje van de Westminsterslag fluit en op het hele uur het hele riedeltje. Net als de Big Ben in Londen. Het is een fraai gezicht om dat even meegepikt te hebben.

En zo wandelen we langs diverse wolkenkrabbers en valt het ons ook hier op dat het meer een kantoorstad is dan iets anders. Er staan uiteraard wel een paar oude gebouwen tussen en tal van kunstwerken, die zeker niet allemaal de moeite van het aanschouwen waard zijn.

We zien dat er ook een waterbus vaart naar de overzijde van het water. Ach, aangezien we toch een dagkaart hebben gekocht, maken we daar maar even goed gebruik van. We stappen in de waterbus en gaan in een klein kwartiertje naar de overkant. Het grote voordeel is dat we op deze manier een fraai uitzicht hebben op de skyline van Vancouver. Er komen ook met regelmaat watervliegtuigen over. Deze hebben zelfs een eigen Chevron-tankstation midden op het water. We wandelen even aan de overzijde rond en gaan weer terug. Heen en weer, zou Drs. P. zingen. We vonden het een leuk uitstapje.

Zo wandelen we ruim 16 kilometer kriskras door Vancouver om als laatste nog even het stadion aan te doen waar de BC Lions (Canadian Football) het stadion delen met de Vancouver Whitecaps, de plaatselijke soccerclub. Hier is good old Thomas Müller de grote man.

Fraai is zeker ook het verhaal achter het standbeeld van Terry Fox. Een atleet die wereldberoemd werd door zijn strijd tegen kanker. Door botkanker werd zijn rechterbeen geamputeerd en liep hij wedstrijden met een prothese. Hij begon aan de zware hardlooptocht de Marathon of Hope, maar moest deze na 143 dagen en 5.373 afgelegde kilometers staken omdat de kanker uitgezaaid was naar zijn longen. Hij stierf op 22-jarige leeftijd. Jaarlijks wordt er nog een Terry Fox Run gelopen ter nagedachtenis.