Niets te zien

Voor vandaag hebben we een kort programma opgesteld, want het is vandaag wasdag. Gisteravond gingen we in het hotel al op ontdekkingstocht. Op zoek naar de ruimte met wasmachines en drogers. Maar helaas. Niets te zien. We zoeken een laundryservice, maar kunnen niets bruikbaars vinden. Openingstijden van 10 uur 's ochtends tot 4 uur 's middags vallen nu niet echt in ons straatje.

Gelukkig zijn er alternatieven voorhanden. Het eerste is om de was op de hand te doen. Het andere alternatief is om alles buitenstebinnen te draaien. Terwijl we nadenken, sturen we een bericht naar de volgende twee hotels om te vragen of zij wel een wasmachine beschikbaar hebben. Nadat we dat gedaan hebben, besluiten we om de was maar gewoon op de hand te doen.

Als we deze ochtend gaan ontbijten, regent het. We raadplegen het weer en zien dat het later in de ochtend iets beter wordt. Na het ontbijt gaan we dan ook maar eerst de was doen. Als die gedaan is, regent het nog steeds. We gaan toch maar op pad.

De eerste stop van vandaag is de Hinton Beaver Boardwalk. Dit is niet zomaar een vlonderpad, maar het langste zoetwatervlonderpad ter wereld. In het gebied huizen 12 bevers, talloze vogels en reeën. Wij kijken dan ook uit naar de 3 kilometer lange wandeling. Of het aan het feit ligt dat het regent, weten we niet. Maar voor deze ochtend geldt: niets te zien.

We rijden door naar het Hinton & Switzer Provincial Park. De eerste stop is bij een uitkijkpunt. De laatste kilometers naar de parkeerplaats zijn onverhard. De combinatie van regen, zand en kou zorgt ervoor dat het een gladde modderboel is geworden. Gelukkig heeft onze witte bolide vierwielaandrijving. Dat scheelt iets.

We maken de klim naar het uitzichtpunt. Een behoorlijk pittige klim. Als we eenmaal boven zijn bij het uitkijkpunt, weten we gelijk wat voor dag het vandaag wordt. Mist, dus... niets te zien.

We wandelen weer naar beneden. Onderweg komen we een paar redelijk vervallen hutjes tegen. Nieuwsgierig als we zijn, voelen we aan de deur. Die is open. Als we naar binnen kijken, zien we snel een dier wegschieten. Volgens ons was het een marmot of iets dergelijks. We wandelen verder naar de parkeerplaats. Naar onze witte bolide. Als we daar aankomen... niets te zien.

O ja. Regen en zand. Dus modder. We kijken rond en zien hem daar staan. Onze eigen beige bolide. Het klaart langzaam een beetje op. We rijden een kwartiertje verder naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. Een langere, maar minder zware wandeling dan de vorige. De wandeling heeft de vorm van een acht. Als we het eerste deel hebben gewandeld, besluiten we om eerst te gaan lunchen. Inmiddels is het droog, dus kunnen we dat prima doen op een picknickbank. Ondanks dat het nog steeds niet zo warm is.

Als we aan het tweede deel van de wandeling beginnen, hopen we wel wat wild te zien. Dit gebied staat er namelijk om bekend dat er behoorlijk wat wild te spotten valt. Aangezien we inmiddels al weten wat voor dag het is, is het logisch dat het hier weer hetzelfde is. Niets te zien.

We hebben in elk geval lekker gewandeld en dat is het belangrijkste. We gaan verder en maken een fotostop bij Jarvis Lake. Daarna gaan we naar de Beaver Ranch Trail. Hier is men in 1946 begonnen met het opnieuw uitzetten van bevers. Dat is een groot succes geworden, want vandaag de dag komen ze in dit gebied zeer veel voor. Behalve vandaag dan. Niets te zien.

We maken nog een fotostop voordat we weer naar Hinton rijden. We zoeken een wasstraat op en spuiten er 8 minuten vrolijk op los. En van die beige auto? Niets meer te zien!