Buitencategorie

Vandaag hebben we een lange rit op de planning staan. We gaan vanuit het gehucht Golden in British Columbia naar Hinton in Alberta, via het centrale deel van de Icefields Parkway.

Na iets meer dan twee uur rijden bereiken we Weeping Wall. Dit is een korte fotostop. Er is ook een Earthcache. We maken wat foto's en schrijven de antwoorden op de vragen op. Daarna gaan we door naar het Big Bend Viewpoint. Ook dit is een korte fotostop. Vanuit het uitzichtpunt kijken we uit over een deel van de weg waar we zojuist hebben gereden.

Dan gaan we door naar de eerste wandeling van vandaag. Die is niet heel erg lang, maar wel behoorlijk pittig. Het is een wandeling naar twee watervallen. De eerste waterval bereiken we zonder problemen. We bewonderen het geweld waarmee de waterval uit de bergwand tevoorschijn komt. Daarna wandelen we richting de volgende waterval. Het pad is smal en erg steil. We doen verstandig en besluiten om om te keren en terug te gaan naar de auto. Hoe mooi de waterval ook zal zijn, het is het niet waard om er iets voor te verstuiken.

En door naar de volgende wandeling. De langste wandeling van vandaag, en ook dit is een behoorlijk pittige wandeling. De eerste 2,4 kilometer heeft namelijk een gemiddeld stijgingspercentage van 14,2%. In de Tour de France noemen ze zo'n percentage buitencategorie.

Wellicht hebben we geluk dat het nog niet al te warm is. Delen van het pad zijn nog bevroren en ook de struiken zijn hier en daar nog voorzien van een laagje ijs. Niet dat het iets uitmaakt, want al snel stroomt het warme water over onze rug. Als ik me dan ook nog eens verstap op een steen, wordt de wandeling nog zwaarder. We besluiten om even een rustpauze te nemen en ik wissel mijn compressiesokken om, omdat ik het idee heb dat de ene net iets meer steun geeft dan de andere.

Na de pauze gaan we verder en uiteindelijk bereiken we het hoogtepunt van de wandeling en kunnen we genieten van het uitzicht. Geen boom die het uitzicht overigens belemmert, want we zitten ruim boven de boomgrens. Nu is het nog slechts een kilometer wandelen naar het uitzichtpunt. Dit stuk is vrij vlak en hoewel het hier en daar smal is, loopt het heerlijk. Bij het uitzichtpunt bekijken we de Saskatchewan-gletsjer. Daarna wandelen we weer terug richting de auto. Na 2,5 uur zijn we weer terug waar we begonnen en gaan we door naar de volgende wandeling.

Deze is een stuk korter, maar heeft ook een behoorlijk stijgingspercentage van ongeveer 6%. Het meest bijzondere aan deze wandeling is wellicht het feit dat er onderweg bordjes staan met daarop jaartallen. De bordjes geven aan waar de gletsjer in dat jaar ophield. Het eerste bordje dat we zien, is uit 1935. Als we later bijna aan de rand van de gletsjer staan, is het hemelsbreed bijna een kilometer naar dat bordje uit 1935. En dan besef je pas goed hoe snel de gletsjers aan het smelten zijn.

Na deze wandeling maken we nog twee fotostops in het park. Daarna is het nog twee uur rijden naar het hotel. Al met al was het een behoorlijk vermoeiende dag, maar we hebben er van genoten.