Ons eigen rare ding

Vandaag staat het zuidelijke deel van de Icefields Parkway op de planning. Het begin van deze 232 kilometer lange weg, die gezien wordt als een van de mooiste scenic drives ter wereld, ligt op een uurtje rijden vanaf het hostel. Nu hebben we al behoorlijk wat schitterende scenic drives gereden, dus we zijn in de loop der jaren wel wat verwend geraakt.

Rond half acht vertrekken we richting Lake Louise. We hebben geluk, want het is al helder weer. Enkele dagen geleden waren de voorspellingen voor vandaag nog bar en boos, maar gelukkig is dat helemaal bijgedraaid.

De eerste stop is een fotostop bij Herbert Lake. Een alleraardigst meer en we kunnen meteen even de benen strekken en de toiletten gaan bewonderen. Daarna is het een klein half uur rijden naar de volgende fotostop: Crowfoot Glacier. We maken wat foto's en gaan op weg naar Bow Lake.

Hier konden we op AllTrails geen wandeling naar onze goesting vinden, dus die hebben we enkele maanden geleden zelf maar uitgestippeld. Als we aan komen rijden, zien we dat het al heel druk is op de parkeerplaats. Waarschijnlijk komt dat doordat het zaterdag is én doordat de Icefields Parkway op social media aangeprezen wordt als de weg die je één keer in je leven gereden móét hebben. 35 jaar geleden kwam men niet verder dan 'eerst Napels zien en dan sterven'. Vandaar dat we die stad ook nog niet bezocht hebben, maar dat terzijde.

Aangezien geluk met de dommen is, is het niet meer dan logisch dat er nog precies één parkeerplaats vrij is. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling langs de kustlijn van Bow Lake. We passeren wat Facebook Families en WhatsApp Warriors. Op onze beurt worden we weer gepasseerd door Snapchat Snobs, Instagram Influencers, TikTok Terrors, YouTube Yellers en een Reddit Runner. Daar lopen wij dan ergens tussen ons eigen rare ding te doen. Twee ZaNaBoZa Zeveraars.

Ach, wat maakt het ook uit. Zolang je maar geniet. En zonder de Snobs, de Yellers en Runners van deze wereld zou het uitstippelen van een reis wel weer een stuk lastiger worden. Als we nog geen kilometer verder zijn, is het heerlijk rustig wandelen. We genieten volop. De route die we uitgestippeld hebben, klopt precies. Dus dat is een goed vooruitzicht voor de andere wandelingen die we met AllTrails hebben uitgestippeld.

Als we terug zijn bij de auto, is het maar een paar minuten rijden naar de volgende stop. Een korte wandeling naar Waterfowl Lake. Een stuk minder spectaculair en logischerwijs dus ook een stuk rustiger. We genieten er niet minder om.

Het volgende hoogtepunt dat je gezien móét hebben, is Mistaya Canyon. Hier staan we in de file op de parkeerplaats om de auto te kunnen parkeren. Maar gelukkig lukt dat binnen tien minuten. De wandeling hier is maar een paar kilometer lang. De canyon is fraai, maar haalt het niet bij Marble Canyon, dat we twee dagen geleden hebben bezocht. Maar ja, Kootenay National Park wordt niet gehypet op social media.

We rijden door naar de enige horecagelegenheid die er aan deze weg is. Als we zien dat een kopje koffie uit een kartonnen bekertje van 15 cl $ 7,75 kost, bedanken we. Voor dat geld verwachten we toch wel een fatsoenlijke hoeveelheid in een stukje aardewerk.

We rijden door naar de laatste stop voor vandaag. En waarschijnlijk hét hoogtepunt van vandaag. Alweer zo'n plek die je gewoonweg eenmaal in je leven gezien móét hebben. We kennen de foto's en die zijn wel fraai.

Als we 400 meter voor de parkeerplaats al in de file staan, stijgen de verwachtingen met de minuut. En eigenlijk hebben we vrij vlot een parkeerplaats gevonden. We beginnen aan de wandeling naar het uitkijkplatform. Als we daar arriveren, zien we een enorme mensenmassa. En een schitterend uitzicht over Peyto Lake. We wachten even en komen dan vanzelf vooraan te staan. We maken wat foto's en gaan dan staan te genieten van het turquoise meer. We raken aan de praat met een man en vermaken ons opperbest met elkaar. We hebben ongeveer dezelfde insteek qua reizen. Als we horen dat hij uit Nova Scotia komt, zijn we aangenaam verrast. De eerste Canadees die we ontmoeten bij wie meer woorden uit zijn mond komen dan er water met een waterval naar beneden valt.

We verlaten het platform en gaan op weg naar een punt dat zó geheim is, dat het op geen enkel socialmediaplatform genoemd wordt. En daar lopen we dan. De massa achter ons latend. Als we op het uitkijkpunt arriveren, staat er nog een man. Een tripod en een fototoestel. Hij zwiert een fotocamera rond die aan een touw zit. Zo maakt hij een 360-gradenfoto, vertelt hij. Daar staan we dan. Een fotograaf en twee ZaNaBoZa Zeveraars die lekker hun eigen rare ding doen.

We maken wat foto's van elkaar, zodat we die op social media kunnen plaatsen, en gaan verder. Uiteraard nadat we de vragen hebben beantwoord die nodig zijn om de Virtual Cache te mogen loggen die hier is verstopt.