De ruitenwissers doen het

De weersvoorspellingen voor vandaag zijn ons niet gunstig gezind. Regen, regen en nog wat regen. En zo heel af en toe tussendoor de zon. De planning omruilen met die van morgen heeft ook geen zin. Hetzelfde laken een pak.

Dat is het nadeel van op reis gaan. Je moet door. Of een dag op een hotelkamer gaan zitten. Aangezien we nu in een hostel zitten, zou dat op zich nog goed te doen zijn. De gemeenschappelijke ruimte is gigantisch. Maar ja.... een hele dag niets doen....

Dat is niet echt ons ding. We gaan er dus gewoon voor. Om kwart voor acht deze ochtend rijden we richting het zuiden. Het eerste doel van vandaag is het bezoekerscentrum van Kootenay NP. Dat gaat om 9 uur open. Het is een uur en veertien minuten rijden. Dus dat komt goed uit. Onderweg testen we de ruitenwissers van de auto eens goed uit.

Om een minuut voor negen parkeren we de auto voor de deur van het bezoekerscentrum. Het is al open. Hebben we weer geluk. Het toeval wil dat het is opgehouden met regenen. We kunnen dus mooi droog naar binnen wandelen. Een speldje rijker verlaten we het pand weer.

Door naar de volgende stop. Nog maar net onderweg begint het weer te regenen. Het is niet heel ver rijden naar Olive Lake. De wandeling die we daar willen doen, is niet zo heel lang. Als we de auto parkeren, houdt het weer op met regenen. We bekijken het meer. Vermaken ons met het volgen van futen onder water. Iets wat heel goed te doen is, want het water is kraakhelder.

We gaan door naar de volgende stop. Numa Falls. Ook hier hebben we een korte wandeling gepland. Helaas voor ons wordt die nog korter, want er is door een lawine een stuk van het pad verdwenen. Gelukkig kunnen we de waterval wel bewonderen.

We gaan door naar Paint Pots en Ochre Ponds. Wat we ervan op foto's hebben gezien, is heel bijzonder en doet in de verte denken aan sommige hot springs in Yellowstone. We parkeren de auto en doen eerst de regenbroeken aan. Want het is inmiddels weer serieus beginnen te regenen. De wandeling is ook maar iets meer dan twee kilometer, dus dat valt op zich wel mee.

We bewonderen de Paint Pots & de Ponds. Heel mooi en heel bijzonder. Inmiddels is het weer opgehouden met regenen. We wandelen terug naar de auto en gaan door naar de volgende stop van vandaag. Marble Canyon. Hier keken we beiden erg naar uit en het stelt gelukkig ook allesbehalve teleur. Terwijl we naar de waterval aan het begin van de canyon lopen, houdt het weer op met regenen. Dat is toch net even iets gezelliger lopen.

Als we weer terug bij het begin zijn, begint zowaar de zon te schijnen. Hebben we weer even geluk. We gaan aan de rand van de rivier zitten en kunnen weer genieten van een lunch met een view. Na de lunch bedenken we om onze regenbroeken uit te gaan doen. Maar nog voordat we bij de auto zijn, die slechts 150 meter verderop staat, slaat het weer om. Het zonnetje is verdwenen en het ziet ernaar uit dat het ieder moment kan gaan regenen.

Dit is de langste wandeling van vandaag. Als we goed en wel onderweg zijn, begint het weer hard te regenen. Het is even zoeken naar het juiste pad voor het tweede deel van de wandeling. Als we dat gevonden hebben, begint het kruip-door-sluip-door-gedeelte van de wandeling. Het pad is smal, maar ondanks dat er heel veel bomen omgevallen zijn, is het allemaal heel goed te doen. Tot het moment dat we bij Haffner Creek arriveren.

Daar is het even kijken hoe we verder moeten. En dat valt in de regen niet mee. We moeten een stukje door een drooggevallen deel van de rivierbedding wandelen en dan kunnen we weer verder het bospad volgen. Zo gaat het een tijdje door. En dan staan we op het punt waar de canyon echt begint. We dienen de rivier over te steken om het pad verder te kunnen volgen. Aangezien de rivier best hard stroomt, is daarin oversteken geen enkele optie. Zeker niet omdat het nog steeds hard regent. De andere optie is om twee smalle boomstammen, die met een ketting aan een rots zijn bevestigd, te gebruiken om de oversteek te wagen.

Aangezien we geen 38 meer zijn, doen we verstandig en keren we om. Het houdt op met regenen en we zien zowaar weer een stukje blauw. We genieten van hetgeen we zien. Met een voldaan gevoel keren we weer terug bij de auto.

Het is tijd om de terugreis naar het hostel te aanvaarden. We maken nog twee korte stops onderweg. Eén bij de Continental Divide en de andere bij het uitkijkpunt van Vista Lake. Ook dit is een felblauw meer. We genieten volop. Een kleine anderhalf uur later parkeren we de auto om een ijsje te gaan eten.

Of we het verdiend hebben? Geen idee, maar dat maakt eigenlijk ook helemaal niets uit.