Geheimen van Takanogwa Land

# Geheimen van Takanogwa Land

Dat het vandaag geen wandeldag zou worden, dat hadden we gisteren al door. Maar op de planning van vandaag stonden wel behoorlijk wat kilometers. Die planning dient dus maar aangepast te worden. We schrappen de eerste wandeling van bijna 6 kilometer om Emerald Lake en gaan daar enkel het uitzichtpunt bezoeken.

We dienen daar op tijd te zijn, omdat er anders kano's op het meer varen. Hoewel het niet heel erg ver rijden is vanaf het hotel, zijn we redelijk vroeg weg. Als we iets na de klok van 8 uur de parkeerplaats van Emerald Lake oprijden, staat deze al nagenoeg vol. Ach, maakt ook niet uit. We hebben tenslotte maar 1 parkeerplaats nodig.

We lopen naar het meer en bekijken het. Niet zo blauw als de meren gisteren, maar dat zal ook te maken hebben met het feit dat het bewolkt is.

Daarna rijden we verder richting de waterval met de voor ons haast onmogelijk te onthouden naam, Takakkaw Falls. Deze naam is aan de waterval gegeven door de oorspronkelijke bewoners van Canada. Hier is men er helemaal gek op om dat te doen. Het resultaat is dat er veel, voor ons, onmogelijke namen zijn en dat we geregeld het idee hebben dat we in de film Pippi in Taka-Tukaland lopen.

Op zich zou het ook nog kunnen kloppen, want er is één ding dat me al vanaf dag 1 is opgevallen. Er lopen hier ontzettend veel roodharige mensen rond.

Zo zijn er wel meer dingen die ons inmiddels al zijn opgevallen in de eerste paar dagen in Canada. Namelijk het feit dat de gemiddelde Canadees iets minder spraakzaam is dan de gemiddelde Amerikaan in een Nationaal Park. Als je iemand tegenkomt, dan komt er met wat pijn en moeite een nauwelijks hoorbaar 'Hi' uit. Als je een iets enthousiastere Canadees treft, dan wordt het een 'Hello'. En dan heb je de ware spraakwaterval. Oftewel de Canadees die je de oren van je kop lult. Die zegt 'Good morning' (of iets wat bij het tijdstip van de dag past).

Ter vergelijking. Kom je een ietwat verlegen Amerikaan tegen in een Nationaal Park, dan begroet die je enthousiast, vraagt hoe het met je gaat, vertelt hoe ver het nog is naar het eindpunt en of het allemaal de moeite waard is wat je gaat zien. Heb je de iets enthousiastere versie van een Amerikaan te pakken, dan weet je uit welke staat ze komen, dat ze Nederland ooit nog eens willen gaan bezoeken, wat voor werk ze doen en hoeveel kinderen ze hebben. En de spraakwaterval dan? Wel, dan weet je ook hoe lang ze getrouwd zijn en hoeveel ze per jaar verdienen. En dat allemaal binnen 1 minuut en 53 seconden.

Maar goed. De Takakkaw Falls. De waterval in Yoho NP is een van de hoogste watervallen in Canada. Ook hier is de parkeerplaats behoorlijk vol, maar gelukkig hebben we nog steeds dezelfde auto bij ons en hebben we genoeg aan een enkele parkeerplaats. Vanaf de parkeerplaats begint de langste en zwaarste wandeling van vandaag. Eerst lopen we naar de hoge waterval. We maken foto's en dan is het bijna 6 kilometer wandelen naar het volgende punt. Onderweg zien we twee watervallen. Na de twee watervallen bezocht te hebben, gaat het pad serieus omhoog. Bijna 15% welteverstaan. Het is puffen, zweten en om de haverklap uitrusten.

Even denk ik eraan om het bijltje erbij neer te gooien en om te draaien. Elke stap die ik doe, doet namelijk pijn. Dat komt waarschijnlijk ook doordat in het eerste deel van de wandeling enkele honderden meters van het pad over kiezels gingen. En dan behoorlijk grote kiezels. Je voet krult dan als het ware om zo'n kiezel heen. En telkens voelt dat alsof men een grote naald in de onderkant van je voet steekt.

Ik besluit om toch maar door te gaan. Gelukkig wordt het pad al snel een stuk vlakker en gaat het lopen wat beter. Dan arriveren we bij de Laughing Falls. Als we deze staan te bekijken, is alle inspanning weer vergeten en kunnen we enkel genieten van de natuur.

Het is nog aan de vroege kant, maar we besluiten toch om maar iets te eten. Onderweg eten lijkt ons wat minder verstandig. Na de 'lunch with a view' beginnen we aan de terugweg. Deze gaat vrij voorspoedig. Het deel van 15% is ook nu weer behoorlijk zwaar om te lopen, maar we overleven het. Na bijna 11,5 kilometer zijn we weer bij de auto.

We rijden verder. Onderweg lunchen we in de auto. We maken een korte stop bij de plek waar twee rivieren bij elkaar komen. Het water van de ene rivier is melkachtig van kleur en het water van de andere rivier is kristalhelder. Heel bijzonder om dat te zien.

Dan gaan we naar de laatste stop van vandaag. Een wandeling naar een waterval met een iets gemakkelijkere Pippi-naam. De Wapta Falls. De wandeling is 4,5 kilometer op en neer naar het officiële uitkijkpunt. Maar er is ook nog een 'supergeheim' uitkijkpunt. Een uitkijkpunt waarvan bijna niemand het bestaan weet. Aldus Facebook.

Facebook en bijna niemand. Dat betekent ongeveer 75% van de mensheid. Oftewel 6 miljard mensen.

Als we bij het officiële uitkijkpunt komen, zien we helemaal niemand. We bekijken de watervallen vanaf het punt en vinden ze wel fraai, maar ze komen niet in hun volle glorie op ons over. We gaan dus snel verder naar het 'supergeheime' uitkijkpunt. Het is een pittig stukje wandelen en onderweg komen we bijna net zoveel mensen tegen als we de eerste 2 kilometer van de wandeling tegenkwamen. Druk of niet, hier komt de hele brede waterval wel veel beter tot zijn recht.

We maken de nodige foto's en wandelen dan weer terug richting de auto. We kunnen, ondanks dat het hier en daar wat moeizaam ging, wel terugkijken op een geslaagde dag in Yoho National Park.