In een mond vol tanden

Vandaag is het een dag van acclimatiseren. Daarom hebben we ook een rustige planning gemaakt voor vandaag. Een beetje rijden, een stukje wandelen, een attractie bezoeken, een stukje rijden, een stukje wandelen en dan weer een stukje rijden. Dat is de dag voor vandaag wel in een notendop.

Maar ja, een notendop is slechts een leeg omhulsel en daar doen we het natuurlijk niet voor.

Vannacht maar één keer wakker geweest. Om 6 uur opstaan en ontbijten, want we willen wel een klein beetje op tijd vertrekken.

Het eerste stukje rijden vandaag is 167 kilometer. Naar de Drumheller Hoodoos. Hier zagen we maanden geleden foto’s van voorbijkomen. Het deed ons onmiddellijk denken aan de Badlands in de VS. Wat uitzoekwerk leerde ons dat het gebied van de hoodoos heel klein is. Maakt het dat de moeite waard om er zo ver voor te rijden? Als er onderweg nog wat meer te doen is, dan zeker wel. Na wat uitzoekwerk vinden we er nog enkele dingen bij, waarmee we de dag wel denken te kunnen vullen.

Maar goed. Drumheller Hoodoos dus. We parkeren de auto en betalen het parkeergeld. Dat moet wel online. Gelukkig zijn ze hier niet te flauw, want bij het bord waar de QR-code op staat, is gratis wifi. We beginnen aan de wandeling. Hoodoos hebben we al tientallen keren gezien. En toch blijft het een bijzonder natuurverschijnsel. Zeker in een land als Canada, want daar verwacht je eigenlijk geen badlands en al helemaal geen hoodoos. Na een goed uurtje zijn we uitgewandeld en gaan we verder.

Richting Wayne Ghost Town. Al is Ghost Town een groot woord, want er wonen gewoon mensen en vervallen is het al helemaal niet. De weg erheen is wel bijzonder, want er zijn maar liefst 11 bruggen die overgestoken moeten worden tijdens de rit van een kilometer of 7. We maken wat foto’s, vinden twee geocaches niet en gaan door naar het dorpje Drumheller.

Hier staat namelijk de grootste dinosaurus ter wereld. Maar liefst 25 meter hoog is dit monster van fiberglas. We parkeren de auto en wandelen er op het gemak heen. Onderweg begint het te regenen. Niet veel, maar toch. We gaan de bijbehorende winkel in, maken een sanitaire stop en betalen de entree om zo de 106 traptreden te mogen bestijgen. Als we boven zijn, staan we in een mond vol tanden het uitzicht te bewonderen. Het is niet groot. Er kunnen slechts een paar mensen staan. Heel veel tijd is er dus niet. We gaan weer naar beneden en wandelen terug naar de auto.

We rijden naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. We lunchen onderweg in de auto. Zo nu en dan vallen er wat druppels, maar eigenlijk mag dat geen naam hebben. Horseshoe Canyon is ook een deel van de Badlands in dit gebied. Op de parkeerplaats is het behoorlijk druk. De meeste mensen staan bij de uitzichtplatforms en maken er een korte stop van. Beneden zien we een paar mensen lopen. We beginnen aan de wandeling en komen in het begin een paar mensen tegen. We genieten van dit toch wel bijzondere landschap. Ongeveer halverwege passeren we nog een gezin. Even later wordt de wandeling toch nog behoorlijk pittig. We wandelen door een opgedroogde rivierbedding en het gaat ook nog eens redelijk omhoog. Het is er niet minder fraai om.

De volgende stop is een uur rijden verder, in het dorpje Airdrie. In een park hier staan 6 Koreaanse totempalen. Die willen we natuurlijk wel even bewonderen. Het is een aardige stop tussendoor. Niet de moeite om er meer dan een paar kilometer voor om te rijden.

Dan gaan we door naar het punt waar je de skyline van Calgary kunt bewonderen. Dit willen we natuurlijk wel. Toen we de route aan het uitstippelen waren, hebben we er toch wel even over gedaan om een plekje te vinden waar we de auto mochten parkeren. In de omgeving is het nagenoeg overal enkel parkeren voor vergunninghouders. Maar we wisten destijds een plek te vinden. En als je dan komt aanrijden en de plek blijkt ook nog eens precies goed te zijn aangevinkt op de kaart, terwijl we bijna 7300 kilometer verderop naar een monitor zaten te kijken, dan is dat toch best wel gaaf. Al dien ik eerlijkheidshalve wel te bekennen dat het niet helemaal precies is, want ik moest de auto 5 meter verderop parkeren. We maken foto's van de skyline en gaan door naar de laatste stop.

Dat is het Siksikaitsitapi Medicine Wheel op Nose Hill. Dit is een heilige plek en een stenen monument van de Blackfoot (Siksikaitsitapi). Het interessante is dat het er eeuwenoud uitziet, maar dat het huidige Medicine Wheel pas in 2015 is aangelegd door leden van de Blackfoot Confederacy. En als kers op de taart heb je ook hier zicht op de skyline van Calgary. Van een veel grotere afstand, maar wel bijzonder.

Op enkele druppels na is het vandaag droog gebleven. De weergoden waren ons gunstig gezind en de Pelleboeren van Canada hadden het gelukkig niet bij het juiste eind. Laten we maar hopen dat ze dat de komende tijd vaker niet hebben.