This is not America

Omdat we vandaag pas om iets voor half één vliegen, mogen we uitslapen. We ontbijten op ons gemak en na het ontbijt gaan we naar de shuttle die ons naar het vliegveld brengt.

Rond de klok van half tien zijn we daar. Keurig drie uur van tevoren, zoals in de tickets staat vermeld. We hebben een tijdslot bij security gereserveerd. We zijn veel te vroeg, maar dat is geen enkel probleem. Binnen een klein half uur zijn we van de ingang van het vliegveld naar ons vaste koffiepunt op Schiphol gewandeld. En ondertussen hebben we alles gedaan. Koffers ingeleverd, ingecheckt, door de beveiliging gegaan en vervolgens door de paspoortcontrole.

We drinken wat koffie. Kijken wat mensen. Bekijken het weer voor de komende weken. Of eerlijk gezegd: dat laten we bekijken. En dan komen we iets te weten wat we eigenlijk stiekem al wel wisten. Het gaat regenen de komende weken.

Het is al snel tijd om naar de gate te gaan. Iets meer dan negen uur is het vliegen naar Calgary in Canada. Voor de meeste mensen was het wel een schok en voor sommigen was het een aardverschuiving toen we vertelden dat we dit jaar niet naar de VS gaan. Maar het was een weloverwogen en geheel vrijwillige beslissing.

Al tijdens de voorbereiding zagen we dat het wel heel anders zou worden. Automatisch gaat dan David Bowie door het hoofd. "This is not America.

Drie films en vier afleveringen van een comedyserie later landen we in Calgary. De voorspellingen van het weer zijn in elk geval goed. Regen.

We gaan het vliegtuig uit en bereiden ons stilletjes voor op wat komen gaat. Lange rijen en chagrijnige douaniers. Maar niets van dat alles. Het is hier een soort zelf-check-in. Paspoort scannen. Een paar vragen beantwoorden en je kunt doorlopen. Een douanier werpt nog even een blik op jou en je paspoort. Tegen ons zegt hij: ‘Have a nice stay!’ Dat was het dan. Ook hier blijkt: "This is not America!"

Nog geen vijf minuten nadat we het vliegtuig zijn uitgestapt, zijn we in Canada. We wachten op de koffers en als we die hebben, wandelen we richting het huurautocentrum.

Daar staan we wel een behoorlijke tijd te wachten. Het is heel druk. Op de een of andere manier krijgen we de indruk dat men dit niet heeft zien aankomen, want regelmatig horen we over de walkietalkies de vraag voorbijkomen of er voldoende auto's zijn. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt. Oftewel: "This is not America."

We krijgen een huurauto aangewezen. Iets wat ons al jaren niet meer is overkomen. Ja, ja. *This is not America.* We controleren het reservewiel, de krik en de wielmoersleutel. De rest maakt ons niet zo heel veel uit. De verzekering dekt de schade, denken we dan maar. We stappen in een GMC Elevation en rijden de weg in het natte Canada op.

Eerst boodschappen doen. Gelukkig hebben ze hier een Walmart. Dan is er toch nog iets bekends, bedachten we toen we de route aan het uitstippelen waren. Fout gedacht. *This is not America.* Het assortiment is toch wel enigszins anders en vooral beperkter.

Vanochtend hebben we bedacht om bij Walmart een regenpak voor de komende weken te kopen. Want... bij Walmart hebben ze alles. Juist. Hier niet, want: "This is not America."

Hadden we een paar weken geleden bij Decathlon maar een paar regenpakken gekocht, denken we. Maar ja, daar hebben we nu niets aan.

Tja, wat dan? We gaan eerst een hapje eten bij Original Joe's en bedenken ondertussen wat we het beste kunnen gaan doen. We googelen wat en komen dan toch eigenlijk op een voor de hand liggende oplossing.

Want, eenieder weet het ondertussen al wel: "This is not America."

Dus op naar Decathlon.