Over de brug

Vandaag zakken we verder af naar het zuiden van Vancouver Island. De eerste stop is in het plaatsje Coombs. Daar is bij de plaatselijke Nederlandse winkel een geocache verstopt. Deze zou enkel tijdens de openingstijden bereikbaar zijn. Op foto’s hebben we echter gezien dat de cache gewoon buiten staat. We zijn er dus een half uurtje voordat de winkel opengaat. En de cache? Die staat keurig achter de poort.

We besluiten om toch maar eerst even een stukje te gaan wandelen. Er is namelijk voldoende te beleven in Coombs. Een stukje verderop zijn enkele bijzondere winkels en bijbehorende attributen. Op een van die winkels leven geiten op het dak. We doen enkele labcaches en vinden nadien de bijbehorende bonuscache. Dan gaan we terug naar de cache waarvoor we hier eigenlijk kwamen. Een supergrote munitiekist. We loggen de cache en gaan in de winkel kijken. De eigenaar van de winkel is ook de eigenaar van de cache.

Tja, zet enkele geocachers bij elkaar en de tijd vliegt om. ‘Gelukkig’ moeten we vandaag een wandeling uit het programma halen omdat een stuk van het pad is weggespoeld. We hebben dus iets of wat speling. Maar ook niet al te veel. Ondanks dat het gezellig is, gaan we verder. Het is nog anderhalf uur rijden naar de volgende stop: Kinsol Trestle.

Dit is een van de grootste nog bestaande volledig houten spoorbruggen ter wereld. Er rijden al jaren geen treinen meer over de brug. Hij wordt enkel nog gebruikt door wandelaars, fietsers en ruiters. De laatste 6 kilometer naar het begin van de wandeling gaat over een smalle, onverharde en onoverzichtelijke weg. Uitkijken dus. We wandelen naar de brug en deze is inderdaad indrukwekkend groot. Onvoorstelbaar dat hier ooit stoomtreinen overheen zijn gereden.

We lopen onder de brug door, wandelen daarna de 187 meter lange brug over, kijken over de rand 44 meter het ravijn in en wandelen weer terug naar de auto. We gaan door naar Cowichan Bay. Dit dorpje is deels op het water gebouwd. We vinden een parkeerplaats en lopen naar het dorpje. Het is precies wat we ons ervan hebben voorgesteld. Een toeristenval.

Naast de eetgelegenheden en souvenirwinkels blinkt het dorpje uit in het overal bevestigen van borden met teksten als ‘Private property’, ‘No parking’, ‘No trespassing’ en ‘Not allowed’. Dat het dorpje deels op het water is gebouwd, is nauwelijks ergens te zien. En wellicht is dat voor de gemiddelde toerist geeneens interessant.

We rijden door naar de top van de Malahat. Het is een simpele parkeerplaats, maar het uitzicht is er niet minder fraai om. Een kleine kilometer verderop is een skywalk waar je voor C$ 50,- per persoon van hetzelfde uitzicht kunt genieten. De parkeerplaats waar wij staan is gratis.

Dan gaan we door naar Goldstream Provincial Park. Hier hebben we oorspronkelijk twee wandelingen uitgestippeld. Maar zoals gezegd, is er momenteel één niet toegankelijk. Aangezien we deze ochtend toch al anderhalf uur hebben staan te verouwehoeren, is dat ook geen ramp. We lopen naar de Goldstream-waterval en genieten van de wandeling. De waterval is niet heel spectaculair, maar toch zeker de moeite waard.

We rijden verder naar het zuiden. We maken nog een stopje bij een park en daarna gaan we eten. Later dan gedacht arriveren we bij het hotel en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.