De Bereboot

Ahoy, ahoy, daar komt de Bereboot.
Met dikke beren klein en groot.

Hoe vaak dit deuntje de afgelopen maanden al door mijn hoofd heeft gespeeld? Ik heb er geen idee meer van. In elk geval heel vaak. Tot gisteren. Regen, regen en nog eens regen. En de voorspellingen voor vandaag waren nog slechter. Er werd zelfs code geel afgegeven. Het deuntje veranderde spontaan in mijn hoofd.

Adieu, adieu, er gaat geen Bereboot.
Geen dikke beren, klein noch groot.

Gisteravond kwam daar een mail. Daarin stond vermeld dat we zeker op tijd dienden te zijn. We kijken nogmaals naar buiten. Het regende nog steeds pijpenstelen. Het is niet heel ver rijden naar het verzamelpunt vanuit ons Kippenhok XL, maar toch gaat de wekker om 6 uur. We kijken naar buiten en het regent nog steeds. We ontbijten eerst op ons gemak en doen de afwas. We kijken naar buiten en zien dat het nog steeds regent. We besluiten om alvast de regenbroeken aan te trekken. Iets voor half acht vertrekken we. Drie minuten later melden we ons bij het verzamelpunt. Regenbroek aan. Trui aan. Jas aan. Muts in de rugzak. Regenjassen voor de fototoestellen bij de hand. Want als er iets duidelijk is:

De Bereboot gaat varen.

We krijgen instructies en zowaar... het stopt met regenen. We gaan de boot op en krijgen de veiligheidsinstructies. De boot is een heel stuk kleiner dan de boot waarmee we enkele dagen geleden walvissen zijn gaan spotten. Ter vergelijking: op die boot gingen maximaal 74 mensen. Op de Bereboot van vandaag? Maximaal 12 mensen. Een ietsiepietsie kleiner dus. Dat betekent ook dat we sneller last zullen hebben van een ruwe zee.

Iets over 8 varen we weg. De eerste stop is al voordat we de haven hebben verlaten. Zeeleeuwen op een steiger. Altijd leuk. Daarna wordt er snel verder gevaren. We krijgen een waarschuwing van de kapitein. Het wordt een 'bumpy' stukje varen. Al snel blijkt dat daar geen woord aan is gelogen. We zitten overdekt en dus ook uit de wind. De mutsen kunnen dus in de tas blijven. Plotseling wordt er afgeremd. Er is een zeeotter gespot. Dat is natuurlijk wel heel leuk. Gisteren hebben we in het bezoekerscentrum van Pacific Rim National Park een skelet van een zeeotter gezien. We hadden geen idee dat deze zo groot konden worden. Wel anderhalve meter lang! We kennen volwassenen die kleiner zijn.

Marieke besluit om naar het buitendek te gaan. Foei! De instructies waren duidelijk: de kapitein zou eerst zeggen wanneer je daarheen mocht gaan in verband met de veiligheid. Ze dacht waarschijnlijk dat ze, als ze teruggefloten zou worden, gewoon de domme toerist uit zou kunnen hangen en zeggen: "Solly, Ai diddunt undurstent it goed." Ondertussen zou ze de foto's al hebben genomen en weer naar beneden gaan. Maar nummer twee volgde al snel. Aangezien er geen commentaar kwam, was ik nummer drie. We hebben verwoede pogingen gedaan om de zeeotter op de geheugenkaart te plaatsen. Dat viel niet mee, want de boot schudde hevig.

Daarna werd er verder gevaren. De beren lieten zich niet spotten. Cove in. Cove uit. Andere cove in. En weer eruit. Uiteindelijk hadden we geluk. Een moeder met een jong. Druk bezig met het eten van krabben die onder de rotsblokken verstopt zitten. De afstand is groot. Gelukkig hebben we een behoorlijke telelens.

We varen verder. Op zoek naar meer beren. Dan laat zich er weer eentje zien. Ook deze wordt volop gefotografeerd. Dan is het alweer tijd om terug te varen naar de haven. En het voorspelde slechte weer? Daar is gelukkig niets van terechtgekomen.

We kunnen terugkijken op een geslaagde tour. Wat zeeleeuwen. Een paar zeearenden. Enkele beren groot en klein. En niet te vergeten: de zeeotter. Want eigenlijk was dat toch wel het hoogtepunt van de tour.

Na de tour gaan we een kop koffie drinken in het dorp. Daarna nog een korte wandeling door een stuk regenwoud en langs de kust. We besluiten om te gaan lunchen in Kippenhok XL. De volgende wandeling die we hebben gepland, begint namelijk ook van daaruit. Een rondje van iets meer dan 5 kilometer naar de vuurtoren en langs de kust. We genieten volop van de wandeling in het zonnetje.

En zo vliegt ook deze dag voorbij. We hebben gisteren al geleerd dat het triest is gesteld met de restaurants in Ucluelet. We besluiten dan ook om ons diner te gaan halen bij een foodtruck en het in het appartement op te eten.