Een cent in het zakje doen

Een beetje autist is verzot op tradities. Zo ook wij. Sinds 2006 rijden we de eerste kilometers in de VS altijd terwijl *On the Road Again* van Canned Heat door de luidsprekers schalt. Sinds 2015 houden we een persoonlijke reisplaylist bij. We kiezen dan een nummer uit waarvan we vinden dat het bij de dag past. Het verhaal op ZaNaBoZa.nl wordt vergezeld door datzelfde nummer. Wat waren we verheugd toen we in 2022 het nummer *Amsterdam* van de band Wild Rivers ontdekten. Want al sinds jaar en dag beginnen we de reis naar de VS met een dagje Amsterdam. Een nieuwe traditie was geboren.

Althans, dat dachten we. Want vorig jaar was er geen dagje Amsterdam voorafgaand aan onze reis door de VS. In plaats daarvan vlogen we rechtstreeks naar Las Vegas.

En ook dit jaar is alles anders. Geen dagje Amsterdam. Maar een dagje Haarlem. Een stad die al jaren op de verlanglijst van ondergetikte staat. Maar nimmer kwam het ervan. Tot dit jaar. We besluiten om vanuit het hotel bij Schiphol een dagje Haarlem te doen. Al maanden geleden hebben we een wandelroute uitgestippeld door deze stad. In plaats van een diner besluiten we om te gaan lunchen. Ook al anders dan anders. We raken bezorgd over onszelf. We breken met de ene na de andere traditie.

Terwijl we de route uitstippelen, raast *Harlem Shuffle* van de Rolling Stones door mijn hoofd. Ondertussen ook alweer 40 jaar oud. En het origineel van het nummer is nog eens 23 jaar ouder. Wellicht is de uitvoering van Bob & Earl een stuk minder bekend. Maar dat terzijde. Min of meer stond het al vast dat *Harlem Shuffle* het eerste nummer van de playlist van dit jaar zou worden.

Om 6:50 uur vertrekken we vanuit Eindhoven richting P3 bij Schiphol. Anderhalf uur later parkeren we de auto. We pakken de bus naar Schiphol en stappen over op de shuttle naar het hotel. Early check-in. Net zoals altijd.

Als we de koffers in de kamer hebben achtergelaten, wandelen we richting het busstation. Hier vlakbij het hotel. We pakken lijn 356 naar Haarlem. Onbewust gaan mijn gedachten terug naar *Lijn 10* en het bijpassende nummer van Drukwerk. Onze reis begon daarmee in 2018. Lijn 10 bestond toen al lang niet meer, maar nog steeds denk ik bij het horen van dat nummer terug aan een dagje Amsterdam.

We stappen uit bij het station van Haarlem en beginnen aan onze wandeling. Als we even onderweg zijn, besluiten we om eerst een kopje koffie te gaan drinken. Terwijl we dat aan het doen zijn, begint het te regenen. En dan niet zomaar een beetje regen, maar regen waar je serieus nat van wordt. We kijken op Buienradar en zien dat het voorlopig niet droog gaat worden.

Aangezien we de stoute schoenen al aan hebben, kunnen we met een gerust hart naar buiten gaan om zo de regen te trotseren en verder te wandelen. We bewonderen Molen De Adriaan. We vergapen ons aan de beroemde hofjes van Haarlem. En ondertussen worden we natter en natter.

We komen erachter dat de waterdichte jassen na enkele uren regen niet meer waterdicht zijn. Maar we wandelen stug verder. Maar eerlijk is eerlijk: we genieten. De tijd vliegt voorbij en het is al 13:00 uur voordat we er erg in hebben. Tijd om te gaan lunchen. En tijd om een beetje te drogen. We bestellen twee latte macchiato's. Het duurt ruim een kwartier voordat die worden gebracht.

De serveerster heeft moeite om de twee drankjes op tafel te zetten. Want wat blijkt? De glazen zijn allejezus heet. Niet warm, maar letterlijk heet.

Als de tomatensoep wordt gebracht, hebben we nog steeds geen slok gedronken. De glazen zijn nog steeds te heet om vast te pakken. Ondertussen hebben we weer op Buienradar gekeken en hebben we ontdekt dat het rond de klok van 14:45 uur droog zal zijn. Met het tempo waarin de twee latte's zijn gebracht, hebben we het idee dat dat wel een reële tijd zou moeten kunnen zijn waarop we hier weg kunnen gaan.

De tomatensoep doet het inwendige van ons goed. We eten op ons gemak. Voor ons doen extreem langzaam zelfs. Daarna worden een clubsandwich en een uitsmijter carpaccio geserveerd. Ook deze smaken heerlijk. We genieten er dan ook lang van.

Langzaamaan wordt het later. Maar al met al zijn we toch nog te snel om pas om 14:45 uur weg te gaan. Ik bestel nog een latte. Stiekem heb ik de hoop dat....

En inderdaad, als deze geserveerd wordt, blijkt deze ook weer allejezus heet te zijn. Iets na de klok van half drie betalen we de rekening. We gaan nog een keer toiletteren en stiekem zijn we wel trots op het feit dat het ons is gelukt om 1 uur en 3 kwartier over een lunch te doen. Even overwegen we om het Guinness Book of World Records te bellen, maar dat lijkt ons ook weer overdreven.

Het is weer droog. En dat loopt vele malen gezelliger dan door de regen. De tijd vliegt voorbij. Spontaan passeren we een spellenwinkel. Uiteraard gaan we naar binnen. We kijken wat rond en wandelen verder. Zonder iets te kopen.

Even later komen we wederom heel spontaan een spellenwinkel tegen. Ook hier gaan we weer naar binnen en ook deze winkel laten we achter zoals we deze hebben aangetroffen. We gaan een kopje koffie drinken en dan zie ik een cache staan met de naam *Malle Babbe*.

Die kennen we natuurlijk allemaal van Rob de Nijs. Maar wat zij met Haarlem te maken heeft? Terwijl we de koffie drinken, gaan we op onderzoek uit. We ontdekken dat deze vrouw werkelijk in de 17e eeuw in Haarlem heeft gewoond en dat zij is vereeuwigd door Frans Hals. Niet de eerste de beste schilder, zullen we maar zeggen. We zoeken het schilderij op en herkennen haar niet zoals Rob haar in het nummer bezong. Niet blond en zeker geen lekker dier. Plezier wellicht wel, want op het schilderij heeft ze een grote pul bier in haar hand.

We wandelen verder en bewonderen het beeldje. In ons hoofd klinkt het bekende nummer. Al snel is duidelijk wat het nummer van vandaag wordt. De wandeling komt bij Station Haarlem ten einde. We nemen de bus terug naar het hotel. Als we daar zijn gearriveerd, kunnen we enkel terugkijken op een geslaagde dag. Ondanks de regen.