Een tijdje geleden hebben we een fotowebsite ontdekt. Op zich niet zo heel bijzonder. Er zijn er immers zo veel. En op veel van die websites zie je foto\'s voorbijkomen waarbij je denkt: "Oh, wat mooi. Daar wil ik ook wel gaan kijken." Maar vervolgens kom je niet veel verder waar de desbetreffende foto is gemaakt dan de regio of met een beetje geluk de gemeente. Deze website is anders wat dat betreft. Als je namelijk iets op deze website plaatst, dien je een exacte locatie in te geven waar de foto is gemaakt. Zo kwamen we uit bij een paar boothuisjes aan de Ammersee. Op zich niet zo heel bijzonder, maar wel leuk om even te stoppen als je er toevallig in de buurt bent. Zeker als je op zo'n dag een verbindingsroute hebt van het ene naar het andere appartement en je meer wilt dan alleen maar rijden over de snelweg. Gewoon simpel. Een paar foto's maken en nadien een cache loggen. Veel meer hoeft het allemaal niet te zijn om iets geslaagd te maken.

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat mijn geloof niet verder reikt dan "'t is zoals 't is en 't kumt zoals 't kumt". Ook niet in deze vreemde tijd waarin we nu leven. Maar als je dan uitkomt op een plek waar wij deze ochtend uitkomen, dan begin zelfs ik te geloven dat er op deze wereldbol een pastoor is die een directe verbinding met God heeft.

We rijden verder. Het volgende doel is een openluchtmuseum in Amerangen. Niet al te groot, en dat is ook fijn op een dag waar je toch wel wat kilometers dient te rijden, want dan heb je lekker iets te doen onderweg, maar loop je niet het gevaar dat je er te lang verblijft omdat het allemaal zo veel is om te zien. Al met al zijn we bijna anderhalf uur aan het rondwandelen voordat we de stuk of 15 gebouwen hebben bewonderd.

Na het bezoek aan het openluchtmuseum toeren we verder. We stoppen bij een kerkje aan een klein meer. Hier predikt geen pastoor die een directe verbinding heeft met boven, maar zijn kerk ligt wel heel fraai. We stoppen even, maken een foto, en zoeken een cache. Zelfs als we een cache niet kunnen vinden, hoeft het allemaal niet meer te zijn, om ons tevreden te krijgen.

Rustig toeren we verder. Neubeuern is de volgende stop. Op voorhand wisten we al dat men in deze plaats toerisme met 8 kapitaalletters schrijft. Desondanks lijkt het ons de moeite waard om te stoppen en wie weet hebben we geluk en is het er vandaag helemaal niet druk. We parkeren de auto en maken foto\'s van het marktplein, wandelen wat rond en zoeken een cache. Meer hoeft het niet te zijn. Ook niet als we de cache niet kunnen vinden.

Het lijkt erop dat we nog wat tijd over hebben, en we kijken of er ergens een dorpje is waar we een klein rondje via wat caches kunnen wandelen. We komen zo uit bij Grassau. Een alleraardigst plaatsje, waar ze ook een terras hebben waar koffie geserveerd wordt. Veel meer hoeft het allemaal niet te zijn om ons tevreden te krijgen.

Toch begint de tijd nu een beetje te dringen. We rijden verder naar het appartement en laden onze spullen uit. Dit appartement is uitgezocht op de foto\'s waarop een wasmachine te zien is. We dienen immers ook een keer een paar machines was te draaien. Want ook al zijn we nu niet in de VS, we kunnen niet onbeperkt kleren meenemen. Als de was hangt, kunnen we tevreden terugkijken op een geslaagde verbindingsdag.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen, dat we wel veel cultuur achter onze kiezen hebben in korte tijd en dat we smachten naar wat natuurschoon. We zouden natuurlijk Angela (nvdr: Merkel) hebben kunnen aanschrijven met het verzoek of ze de zeven steden wat verder uit elkaar zou kunnen plaatsen, maar we wisten op voorhand al dat ze dat verzoek niet zou willen inwilligen.
Vandaag bezoeken we dus voor de zevende keer in negen dagen een stad. Augsburg heeft deze keer de eer om ons te mogen verwelkomen. Een stad die op ons lijstje prijkt met steden in Duitsland die we graag willen bezoeken. Het is een kleine drie kwartier rijden naar de parkeerplaats die we op voorhand hebben uitgezocht. Van daaruit beginnen we aan onze wandeling die we hebben uitgestippeld. Ondanks dat we al zoveel hebben gezien, genieten we vandaag weer volop. Hetgeen ons met name opvalt in Augsburg, is het feit dat hier alles omtrent de Corona-maatregelen goed is geregeld. Op plekken waar het druk zou kunnen worden is éénrichtingsverkeer ingesteld en dient men een mondkapje te dragen. De mensen doen hier hun uiterste best om een stap extra opzij te gaan om elkaar de ruimte te geven. Grutje zou voor een lofzang als deze maar één woord nodig hebben gehad: "Keurig.

Nadat we zes dagen op rij een stad hebben bezocht, is het nu tijd voor iets anders. Voor vandaag staan er verschillende dingen op de planning. Minder als dat we gewoon zijn, maar meestal vult zich dat vanzelf wel op, en komen we aan het einde van de dag tijd tekort. Als we deze ochtend aan het ontbijt zitten, is het maar een kleine wereld die we zien. Met andere woorden het is mistig.

Maar dat is niet erg. Het past wel bij het eerste doel van vandaag. Het voormalige concentratiekamp Dachau. We willen dat bezoeken nu het nog kan. Want als we de ontwikkelingen van de laatste jaren bekijken, kan het haast niet anders of er staat binnen de kortste tijd een of andere actiegroep op die vindt dat een dergelijk monument niet kan, omdat die herinnert aan een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Na het verdwijnen van Zwarte Piet en de beeldenstorm op beelden van bekende personen uit ons verleden, kan het haast niet anders dat deze monumenten ook zullen moeten gaan verdwijnen. Want als we niet aan ons koloniale verleden herinnert willen worden, waarom zouden we dan wel herinnert willen worden aan het nationaal-socialistisch verleden? Tot die tijd kunnen we niet anders doen dan dergelijke monumenten bezoeken en stil staan bij alle dingen die hebben plaatsgevonden in het verleden. Goed of kwaad. Als we bij het voormalig concentratiekamp arriveren is het rustig. Er staat één camper als we de parkeerplaats oprijden. We zijn dan ook iets aan de vroege kant, want het monument is nog niet geopend. Een deel op het buitenterrein kunnen we wel bekijken. Dat doen we dan ook. Nu het nog kan…. We wachten voor de poort en bekijken de drie woorden die iedereen wel kent. Arbeit macht Frei. Woorden die waar zijn, maar door het verleden een toch wel zwaar karakter hebben gekregen. Het is nog steeds mistig, en samen met een ander stel zijn wij de enigen die naar binnen willen. De mist maakt dat het allemaal nog meer indruk maakt. We besluiten om, nu we nagenoeg, alleen zijn eerst rond te wandelen en in alle rust zo nu en dan eens stil te staan. Nu het nog kan…. Als we bij het museum arriveren zien we dat het al behoorlijk drukker is geworden. De eerste bussen zijn al uitgeladen. We hebben geluk en mogen voor de eerste grote groep het museum binnen. Kunnen we ook dat in alle rust bezoeken. Nu het nog kan….

De volgende stop is voor ondergetekende zeker zo zwaar. Voor Marieke niet, daar is het een feest voor. We rijden weer richting München. Naar de Allianz Arena van de voetbalclub Bayern München. We maken wat foto’s, maar zoals zo vaak is een stadion van dichtbij lastig te fotograferen. Als we rondkijken, zien we een heuvel. Wellicht dat we daarboven iets kunnen zien zeg ik tegen Marieke, en ik ga op de kaart uitzoeken hoe we daar kunnen komen. Hemelsbreed is het slechts een paar honderd meter, maar aangezien er een snelweg tussen de heuvel en het stadion ligt, is het ruim 20 minuten rijden naar de parkeerplaats. We wandelen de heuvel op en doen en passant een multi-cache. We maken foto’s van het stadion en zien onderweg nog een paar kerken.

Na genoten te hebben van een kop koffie is het tijd voor de volgende stop. De golfbaan. Hier is een webcamcache dus die dienen we ook even te bezoeken. We hebben het idee dat we hier een beetje uit de toon vallen, maar lopen gewoon rond zonder dat we weggejaagd worden. Dus doen we dat maar en maken we op het gemak de webcamfoto, nu het nog kan….

We gaan weer verder. Naar een oude ruïne. Hier hebben we wel eventjes voor naar de exacte locatie gezocht, aangezien de Sainkt Georg Ruïne op geen enkele kaart vermeld staat. Uiteindelijk is het ons gelukt met behulp van een satellietfoto. We parkeren de auto en wandelen het laatste stuk richting de toren. Van de oude burcht die hier ooit heeft gestaan is niets meer over, en ook de toren staat op instorten. We maken een paar foto’s en zijn blij dat we dit stuk geschiedenis hebben mogen bewonderen. Nu het nog kan….

We hebben alles bezocht wat we bedacht hadden voor vandaag. We kijken op de kaart en besluiten een wandeling te doen langs verlaten fabrieksgebouwen op een industrieterrein in Landberg am Lech. Voordat we daar zijn, stoppen we nog even bij een fraaie kerk. Binnen komen we erachter dat een mondkapje toch wel zijn beperkingen heeft. Stiekem gaat het mondkapje een beetje omhoog en doe ik mijn ding. Nu het nog kan….

De wandeling over het industrieterrein is verrassend. We leren het een en ander over de geschiedenis van een enorme nitrocellulose-fabriek die hier heeft gestaan. Nitrocellulose is ook wel bekend als schietkatoen. De fabrieksgebouwen die niet meer gebruikt worden laat men gewoon staan. Indien men plek heeft om een andere fabriek te bouwen, breekt men een gebouw af, om nadien de nieuwe fabriek te bouwen. Het is dus een kwestie van tijd voordat alles is verdwenen. Leuk dat we dit hebben kunnen bewonderen. Nu het nog kan…

Het doel van de dag was de hoofdstad van Beieren. München. Hier hebben we op voorhand toch wel even over het hoe, wat en waar nagedacht. Zouden we een appartement boeken in deze stad? We zeiden tegen elkaar dat dat misschien minder verstandig zou zijn, aangezien als er ergens een lockdown in een gemeente komt, dan is de kans dat dat in een hele grote stad gebeurt groter, dan in een kleine gemeente in de buurt. Nadeel is wel dat er met de auto naar de stad gegaan dient te worden. Dat betekent dus veel reistijd voor een korte afstand,maar het openbaar vervoer zien we ook niet zo zitten. Uiteindelijk dus gekozen voor een appartement 35 kilometer vanaf München.

Het eerste wat we vandaag doen is genieten van een fraaie zonsopkomst vanaf ons balkon. De nevel die tussen de bomen hangt in combinatie met de opkomende zon zorgt ervoor dat je het liefste wilt dat de klok voor even stilstaat.

Iets voor de klok van acht vertrekken we richting de stad. We hebben een parkeergarage aan de rand van het oude centrum uitgezocht. Niet zo duur als in het centrum, maar toch nog een EUR25,- voor een dag te parkeren. We hebben een wandelroute uitgestippeld van een kilometer of 15. Heel veel hoogtepunten heeft de stad niet. Maar zoals Marieke wel vaker zegt: “Niet in iedere stad kan een Eifeltoren staan.” Dat is natuurlijk wel waar, maar er is nog zoveel meer. Wat te denken van het Vrijheidsbeeld, de Big Ben, Checkpoint Charlie, de Golden Gate brug of de Wallen? Maar niets van dit alles. En toch kijken we er naar uit om München te gaan verkennen.

We zien veel oude gebouwen. Vermengd met veel nieuwe gebouwen. Dat is natuurlijk een gevolg van het feit dat er in de Tweede Wereldoorlog veel steden van Duitsland zijn plat gebombardeerd. Zo ook München. Als we op de Marienplatz arriveren, genieten we toch wel heel erg van het fraaie oude raadhuis en de rest wat er te zien is.

Maar toch, beiden hebben we het gevoel dat we niet ten volle genieten. We weten ook waardoor het komt. We hebben het simpelweg te druk om afstand tot anderen te bewaren. Niet dat het een heel groot probleem is om dat te volbrengen, of nog erger, dat we ons niet op ons gemak voelen. Maar feit is, dat als je niet oplet, je in de knoei komt. Hierdoor kunnen we niet optimaal van al het moois dat er wel degelijk te zien is. Goede reden dus om nog eens een keer terug te gaan in de toekomst als het een en ander weer kan zonder al te veel te hoeven nadenken over de regels.

Een van de dingen waarover we op voorhand hadden gelezen, waren de Eisbach-surfers. Surfen op een rivier is iets waar we nog nooit van gehoord hebben, laat staan op een rivier midden in de stad. Na verder onderzoek komen we te weten dat dit zelfs dé beste plek ter wereld is om te surfen op een rivier. We hebben onze ogen uitgekeken naar de surfers. Het is zelfs niet geheel ongevaarlijk, omdat er onder de golven gevaarlijke rotsen schuil gaan.

Deze ochtend laten we het eerste appartement achter ons en gaan we op weg naar het volgende appartement. Iets zuidelijker in de deelstaat Beieren. Iedereen zal natuurlijk begrijpen dat we daar niet de kortste weg heen nemen. We rijden om iets na zeven eerst naar Neumarkt in der Oberpfalz. Daar is namelijk ook een webcamcahce die we graag met een bezoekje willen vereren. Door de drukte op de weg doen we ruim anderhalf uur om de 100 kilometer naar dit dorpje af te leggen. Nadat we de webcamfoto hebben genomen, gaan we genieten van een kopje koffie alvorens we verder rijden naar Regensburg. We genieten volop van deze fraaie stad, en na een rondwandeling door de stad gaan we verder naar de volgende stop.

Dat is het Walhalla. En dan niet de hemel voor gesneuvelde strijders die door de Noorse God Odin is gebouwd, maar de eregalerij die in de 19e uur is gebouwd door Koning Ludwig I van Beieren. Net als zijn mythologische naamgenoot is dit een enorm gebouw. Er is echter twee grote verschillen. In het Walhalla van Odin konden 432.000 strijders tegelijkertijd verblijven. In het Walhalla van Koning Ludwig I mogen vandaag de dag door de Coronamaatregelen maar 36 mensen tegelijkertijd verblijven. Het andere grote verschil is dat de personen in het Walhalla van Koning Ludwig I dienen te leven, terwijl als je wilt verblijven in het Walhalla van Odin toch echt dood dient te zijn. We zijn enorm onder de indruk van dit immense gebouw en nadat we het bewonderd hebben maken we nog een wandeling in de omgeving.

We rijden door naar Landshut. Een plaats waar we nog nooit van gehoord hebben, maar ook hier is een webcamcache. Nadat we de webcamfoto hebben genomen, lopen we door dit alleraardigste stadje en gaan een hapje eten. Na het eten gaan we verder. De laatste stop van vandaag is het volgende appartement. We laten München links liggen, en zonder al te veel files bereiken we ons appartement voor de komende dagen.

Een bezoek aan Rothenberg ob der Tauber staat al jaren op onze emmerlijst (voor degenen die liever Engels prefereren: ‘Bucketlist’). Maar om dan zomaar erheen te gaan zodra de eerste mogelijkheid zich aandient, is ook nogal wat. Als je het over toeristische stadjes hebt, dan staat Rothenburg ob der Tauber hoog in elke lijst. We bedachten daarom, om tot dinsdag te wachten met een bezoek aan deze stad. Dinsdag is namelijk de dag dat er de minste mensen op pad zijn (ooit eens ergens gelezen in een of ander onderzoek). Aangezien toeristen ook in deze categorie vallen zou de kans dat het net iets minder druk zou zijn groter zijn.

Rothenberg ob der Tauber is niet zo heel ver van ons appartement vandaag. Nog geen half uur rijden. Nadat we alweer hebben uitgeslapen, gaan we op weg. Nog voor de klok van half negen hebben we de auto geparkeerd, en gaan we op weg naar Plönlein. Het meest gefotografeerde punt van deze stad en hetgeen waar deze stad om bekend staat. Als we daar zijn, staan er enkele auto’s, en af en toe komt er iemand voorbij gewandeld. Er is geen toerist te ontdekken.

Nadat we enkele foto’s hebben gemaakt van dit punt, gaan we terug richting de poort naar de stad, en beginnen we aan onze wandeling. We genieten van dit fraaie stadje. Hoe later het wordt, des te blijer zijn we dat we een dinsdag hebben gekozen om hierheen te gaan. Het is niet heel druk, maar we kunnen onszelf voorstellen dat het hier in de weekenden wel druk is. ‘s Middags gaan we op het gemak (voor onze doen) op een terras zitten. Na bijna een uur gaan we weer verder met onze wandeling. Het weer is geweldig. Stukken beter dan we verwacht en gehoopt hadden. We genieten dan ook volop. Terwijl we aan het wandelen zijn, lopen we het kerstmismuseum binnen. Dit blijkt gesloten te zijn, maar de winkel is, uiteraard, wel gewoon open. Als we weer richting het appartement rijden, beseffen we dat onze emmerlijst weer iets korter is geworden.

Voor de derde dag op rij gaan we een bezoek brengen aan een stad. Würzburg staat voor vandaag op de planning. Voor vandaag hebben we een route uitgestippeld van bijna 17 kilometer. Ook de eerste hoogtemeters zullen we vandaag tegenkomen. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan, want we hebben dit jaar nog geen hoogtemeters getraind. Het zijn er maar een kleine 350, dus een heel groot probleem zou dat niet hoeven te zijn. Ze zullen wel stevig zijn, want nagenoeg alle hoogtemeters zitten in de laatste kilometers.

Ook vandaag slapen we weer uit. Iets voor de klok van 8 uur laten we het appartement achter ons, en rijden we richting het noorden. Klokslag negen uur verlaten we de parkeergarage, en beginnen we aan de wandeling. De eerste stop heeft als doel om te gaan genieten van een kopje koffie. Voordat we naar binnen gaan, zetten we eerst onze mondmaskers op. Als we eenmaal zitten, mogen ze weer af. We moeten zeggen, dat het dragen van een mondmasker snel went. Zeker nu we ze in een buideltje bij ons dragen, zodat we ze gemakkelijk kunnen pakken, belemmert het ons niet om een winkel binnen te gaan.

Würzburg weet ons aangenaam te verrassen. We poseren onderweg weer voor een webcam, en zien weer veel fraais. Net voordat we aan de klim gaan beginnen, gaan we nog een kopje koffie drinken. De eerste klim is richting een kapel. Onderweg naar boven, passeren we de complete kruisweg, en we zijn blij dat wij op onze rug geen kruis hoeven te dragen. We bewonderen de kapel, en dalen weer af, om vervolgens weer omhoog richting de Vesting Marienberg. Ook hier genieten we weer volop. We besluiten om een hapje te gaan eten in een restaurant in plaats van zelf te koken. De afgelopen dagen heeft ons geleerd, dat dat hier geen enkel probleem is. Mensen houden keurig afstand. We doen ons mondkapje op, en gaan een restaurant binnen. Als we zitten, doen we het weer af en even later genieten we van een heerlijke maaltijd.

Ieder jaar aan het begin van een reis krijgen wij de vraag hoe we het voor elkaar krijgen om zo veel op een dag te zien. Eigenlijk is dat heel simpel en valt het samen te vatten met een enkel woord. Voorbereiding. Op het moment dat we besloten om niet naar de VS te gaan dit jaar, was er al snel het plan om een rondreis door Beieren te maken. Dan is het een kwestie van een paar dingen op zoeken die je graag wilt zien en die op een kaart aan te tekenen. Dan ontstaat er als het ware als vanzelf een route. Dan is het gewoon een kwestie van andere leuke dingen erbij zoeken, en die in te vullen op een kaart.

Zo kwam ook de stad Nürnberg op onze kaart te staan. Vervolgens is het een kwestie van verder zoeken, wat er in de stad te zien is, en die op een stadsplattegrond aan te tekenen. Gelijk even uitzoeken waar je het beste de auto kunt parkeren en ook zo ontstaat er als het ware als vanzelf een plan voor de dag. O ja, niet geheel onbelangrijk als je veel wilt zien op een dag, is het feit dat je bijtijds op je plaats van bestemming dient te zijn. Zo rond een uurtje of negen in de ochtend is redelijk te noemen.

De keuze om Nürnberg te bezoeken is op zondag gevallen. Mede omdat het ons de minst interessante stad leek die we de komende dagen wilden bezoeken. Ook omdat deze stad minder toeristisch is dan de twee steden die we de komende dagen willen bezoeken. En de meeste toeristen zijn er toch in het weekend, dus leek het ons wel handig als we de toeristische plekken proberen om buiten het weekend te bezoeken.

We parkeren deze ochtend de auto, en beginnen aan het eerste deel van de wandeling van 17 kilometer voor vandaag. We zien, net zoals gisteren, veel mooie gebouwen en we genieten wederom volop. En toch is het net iets minder leuk dan de stad die we gisteren bezochten, Bamberg. Niet dat er iets mis is met Nürnburg. Absoluut niet zelfs. Als we bij de burcht zijn aanbelandt, merken we dat het iets later in de ochtend begint te worden, aangezien er meer mensen op de been zijn. We wandelen door steegjes en zien vele vakwerkhuisjes. Als we een kleine 13 kilometer hebben gewandeld, zijn we weer bij de auto gearriveerd.

Aangezien onze planning niet heilig is, besluiten we eerst naar het bordspelmuseum te gaan. Toen we daar deze ochtend waren, was het nog niet geopend. We wandelen er doorheen, en ontdekken, dat er alleen nog maar een voorproefje hier te zien is. Het echte museum moet nog gebouwd worden, en wordt pas in 2025 geopend. Als alles volgens de planning gaat althans.

We rijden verder naar een ander deel van Nürnberg. Naar het deel waar in de jaren 30 van de vorige eeuw de Reichsparteitage werden georganiseerd door de de Nazi’s. Het gebouw is enorm. Om het helemaal op de foto te krijgen, dienen we op een heuveltje, 350 meter verderop, te gaan staan. We maken een wandeling door het park eromheen, en lezen indrukwekkende verhalen en zien even zo indrukwekkende foto’s van de manifestaties die hier werden georganiseerd. Dan stuiten we zelf ook op een manifestatie. Deze is tegen het Corona-beleid. We lopen er met een boog omheen, en genieten verder van dit fraaie park waar niet zo’n fraaie dingen hebben plaatsgevonden.

De laatste stop van vandaag brengt ons naar Herzogenaurach. In dit dorpje is ook een webcamcache te vinden. We maken een korte stop en we rijden weer terug richting het appartement. We hebben weer genoten vandaag van de dingen die we met eigen ogen hebben mogen aanschouwen.

Al vaak hebben we lijstjes met de mooiste steden van Duitsland voorbij zien komen. Steevast komt Bamberg in dat lijstje voor. Maar het bevindt zich eigenlijk in een hoek waar je niet gemakkelijk heen gaat. Toen we dit jaar besloten om naar Beieren te reizen, stond het eigenlijk al meteen vast, dat we deze stad in de route zouden opnemen. De bezienswaardigheden werden opgezocht en in een route geplaatst. Daarna werd gekeken welke caches we onderweg met een bezoekje zouden kunnen vereren. Het bleken er nogal wat te zijn.

Het hoogtepunt van Bamberg is natuurlijk het oude raadhuis. Massa’s mensen willen dit gebouw dat op de UNESCO werelderfgoederenlijst staat (evenals de rest van de oude stad), bewonderen. Als we dit fraaie staaltje architectuur wilden aanschouwen en op de geheugenkaart wilden plaatsen zonder mensen, dienen we bijtijds in Bamberg te zijn.

Maar eerst diende er uitgeslapen te worden. Voordeel voor ons is dat uitslapen en ergens op tijd zijn heel goed samen in één zin te plaatsen zonder dat er sprake is van een oxymoron. Om kwart voor zeven ging de wekker, maar eerlijkheidshalve dienen we te vermelden dat we beiden al uitgeslapen waren op dat moment. Na ons opgefrist, aangekleed en ontbeten te hebben, was het tijd om te vertrekken richting Bamberg. Iets na de klok van negenen parkeren we de auto in de parkeergarage.

We wandelen richting het uitzichtpunt op het oude raadhuis dat we van te voren hebben opgezocht. Het is het tweede punt in het boekje van de wandeling dat we voor vandaag hebben gemaakt (het 1e punt is de parkeergarage). Zo weten we dat we 0,7 km dienen te lopen en dat we daar ongeveer 8 minuten en 42 seconden voor nodig zullen hebben. Althans volgens de routeplanner dan. En die wil er nog wel eens naast zitten qua tijd.

Als we op het uitzichtpunt arriveren, kijken we elkaar glimlachend aan. Er is niemand te zien in de stad, en daar doen we het voor. Fijn als het dan ook lukt. We maken een paar foto’s en genieten van dit schitterende gebouw. We wandelen verder, en even later vinden we de 1e cache van vandaag. Er zullen er nog vele volgen. Net zoals er nog vele fraaie gebouwen zullen volgen.

Want eerlijk is eerlijk, het is niet voor niets dat Bamberg op plek nummer 93 van de werelderfgoedlijst staat. We genieten de hele dag van het ene na het andere mooie oude gebouw. Als we iets na de klok van vijf weer bij de auto staan hebben we weer veel indrukken op gedaan die we ons hopelijk nog lang zullen herinneren. En caches? Die hebben we tussendoor ook nog een twintigtal gevonden vandaag.

Als het een beetje regent en je raast over de weg, dan weet je dat er ieder moment iets kan gebeuren. En als er dan ook daadwerkelijk iets gebeurt, dan moet je vol in de ho-ijzers en rijd je verder achter de safety-car. Iets verderop zie je de zwaailichten van de safety-car. De auto’s om je heen doen hun uiterste best om hun banden warm te houden en slingeren van links naar rechts. De zwaailichten spelen een spelletje met hun volgers en rijden dan weer redelijk door, om vervolgens nagenoeg helemaal stil te staan. Allemaal om je geconcentreerd te houden, zodat er geen verdere ongelukken gebeuren. Je weet dat het verstandig kan zijn om even een pis-stop te gaan maken. Maar eigenlijk wil je zo lang als mogelijk doorrijden. Dan helpt de plotseling de boordnavigatie en hak je de knoop door. Je gaat een pis-stop maken. Juist als je van de weg afgaat zie je voor je de zwaailichten doven en de safety-car verdwijnt uit het beeld. Meteen zijn alle overige auto’s weer op volle snelheid. En jij zit daar…. Onderweg naar de pis-stop. Ach, dan kunnen we het net zo goed een koffie- en plaspauze noemen. We hebben immers tijd genoeg. Want we zijn weer op reis.

Dit jaar gaan we een rondreis maken door Beieren en Baden-Württemberg in Duitsland. We hebben besloten om in plaats van hotel naar hotel, deze keer zes verschillende appartementen uit te zoeken, zodat we helemaal onszelf kunnen doen. Het is en blijft immers een rare tijd, en we weten vandaag niet hoe het over een week zal zijn. De eerste etappe die we rijden is meteen de langste etappe deze ronde. Onderweg bezoeken we vier webcam-caches. Er zijn nog maar een 243 van dit type caches op heel de wereld, dus als je er vier op een dag kunt doen is dat behoorlijk veel.

De eerste stop van de dag is in Wiehl. We zijn er nog voor 09:00 uur. Gelukkig is er al iets open en kunnen we een kopje koffie drinken. We zetten het mondmasker op als we naar binnen gaan, en als we zitten mogen we het weer af doen. Als we ook de reinheid van het sanitair hebben gecontroleerd is het tijd, ondanks dat het een beetje miezert, om de eerste webcamfoto van de dag te maken.

We rijden verder richting de Feldberg. Het verhaal van de eerste alinea is gebeurd net voor het moment dat we de afslag van de snelweg nemen naar deze 811 meter hoge berg. We wandelen hier een beetje rond en maken ook hier de webcamfoto.

Als we bovenop de Feldberg hebben genoten van onze lunch is het tijd om verder te rijden. Terwijl we richting Oberursel rijden, klaart het langzaam op, en voordat we er goed en wel erg in hebben, is het kwik gestegen tot 27 graden. We genieten van een korte wandeling door deze fraaie plaats.

De laatste stop van vandaag is de plaats Lohr am Main. Als we hier zijn, is het inmiddels 29 graden. Maar we noteren dagelijks de temperatuur rond de klok van 14:00 uur, dus die prijkt hier onderaan het bericht. We genieten van een ijsje op het terras. We maken de foto, en gaan door naar het 1e appartement van deze reis in Oberdachstetten. Morgen mogen we uitslapen hebben we besloten. De wekker zal pas rond een uur of zeven gaan.