Bijna vier weken zijn we nu in Amerika geweest. Vier weken waarin we vanalles en nog wat gezien & gedaan hebben. Zo veel dat we bijna niet eens meer weten wat gedaan hebben. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat we zaten te luisteren naar de ode aan de koe, maar als ik aan die avond in het theater terugdenk, dan lijkt het alsof het gisteren was dat we zaten te luisteren en te kijken naar de verrassende optredens aldaar. We hebben veel gezien deze ronde. Weinig nieuwe dingen al met al deze reis, maar wel eentje met vele hoogtepunten. Het meest verrassende nieuwe park dat we deze ronde bezocht hebben is Pinnacles NM, maar natuurlijk mogen we Cedar Breaks ook niet uitvlakken. Om alle parken die we deze ronde gezien hebben, zal ik ze allemaal moeten typen in de volgorde van de route die we hebben afgelegd. Yosemite NP, 1880 Railroad Town, Lassen NP, Bodie NM, Mono Lake, Cedar Breaks NM, Bryce Canyon NP, Zion NP, Sequoia NP, Kings Canyon NP en als laatste Pinnacles NM. Nu ik dit lijstje zit te typen blijf ik toch het idee houden dat ik iets vergeten ben. Misschien toch maar even de foto’s terugkijken.

Zoals hierboven al gezegd, we hebben zo ontzettend veel gezien en gedaan, dat het wel lijkt alsof we ik weet niet hoelang zijn weggeweest. De flexibiliteit van het ook boeken van een minimum aantal aan hotels, bleek ook dit jaar weer een gouden greep te zijn. Enkele malen hebben we onze reis aangepast aan de wensen die we op dat moment hadden. Hierdoor hebben we iets meer gereden dan de 6000 kilometer die we vooraf gecalculeerd hadden. Het zijn er 7250 geworden om precies te zijn. Indien we niet terug waren gegaan naar Katoenbos ?n geen kleren hadden gekocht boven Sacramento, maar gewoon in Las Vegas, dan waren we zelfs onder de 6000 kilometer uitgekomen, maar de tweede keer Katoenbos hadden we voor geen goud willen missen. In totaal zijn we ruim vier dagen daar geweest en ook voor daar geld, het lijkt wel een eeuwigheid dat we daar zijn geweest, zoveel hebben we gedaan. Maar ook hier telt, de tijd vloog voorbij. We hebben het waarschijnlijk al wel vaker getikt, maar dit was voor ons beiden toch h?t hoogtepunt van deze trip. Zelfs zo’n hoogtepunt, dat het heel waarschijnlijk is, dat we onze toekomstige reizen naar de VS zullen aanpassen zodat we weer een bezoekje kunnen brengen aan Katoenbos. Meteen kan ik er dan bijzetten dat juist d?t reisdoel er bij de volgende trip naar de USA niet in zal zitten. Want Amerika is meer dan alleen maar het Westen van het immense land. We hebben al zitten denken over een reis van LA naar Miama. Of van Denver naar Dallas. Of van….. ??n ding zal in elk geval wel duidelijk zijn, we zijn hier voorlopig nog niet uitgekeken. Nog vele dingen willen we zien, nog vele dingen willen we hier doen. Nog vaker willen we een eeuwigheid voorbij laten vliegen.

Na drie en halve week is de laatste dag van onze vakantie al weer aangebroken. Dat wil zeggen de laatste dag dat we nog iets kunnen ondernemen. Morgen staat de vliegreis op het programma en doordat we met de tijd mee vliegen, komen we pas donderdag in Nederland aan. Deze dag voelt dus als de laatste echte vakantiedag. Het was vandaag tijd om de auto in te leveren welke zo”n 7250 kilometertjes heeft afgelegd. Vervolgens de trein nar het centrum gepakt om nog een dagje San Francisco te doen. Aangezien we hier al twee keer eerder geweest zijn, hoeven we de echte toeristenplekjes niet meer te bezoeken en hebben we de tijd om de wat minder bekende plekjes te bezoeken.

Een van die wat minder bekende plekjes is het Cable-car museum. Dit gratis toegankelijke museum laat je de machinerie?n achter (of liever gezegd onder) de cable-car zien. Grote rollen met kabels zijn er nodig om de vier lijnen aan te kunnen drijven. Al sinds 1873 rijdt, dit unieke vervoermiddel, al rond in de stad. Even leek het erop dat de ouderwetse en niet effici?nt genoeg zijnde cable-car plaats mets maken voor een bussysteem. Echter in 1946 reden de cable-cars weer als vanouds.) Al hebben de cars wel veel te leiden gehad onder de aardbeving in 1906. Zo leer je nog eens iets. Het is niet zo dat dit museum bij een eerste bezoek aan San Francisco op het programma moet staan, want dan is er wel iets meer te zien. Maar na drie keer is dit een leuke en verrassende toevoeging aan al hetgene dat de stad te bieden heeft.

Net als vorig jaar wilden we een bezoekje brengen aan de oude speelmachines. Ook dit jaar hebben we er ons weer goed vermaakt en een aantal oude (en moderne) machines middels een paar kwartje aan de praat weten te krijgen. Terwijl we druk bezig waren om ons te vermaken met al deze oude apparaten, was het plotsklaps tijd om in te checken voor de vlucht van morgen. Zo gezegd, zo gedaan, en in het speelautomaten museum hebben we even in zitten checken in het vliegtuig. Nu hopen dat de stoelen ook op een dusdanig gunstige plaats staan, zoals het plaatje op de telefoon aangaf.

Na een Japanse maaltijd genuttigd te hebben werd het weer tijd om ons hotel op te gaan zoeken en ons voor te gaan bereiden op de reis van morgen.

Gisteren al genoten va Pinnacles National Monument. Zoals gezegd zouden we vandaag terug gaan om Condors te gaan kijken. Condors?, zullen sommigen van jullie misschien wel zeggen? Inderdaad Condors. De Californische Condor om precies te zijn. In heel de VS (Californi?) leven 188 van deze gigantische vogels, 96 daarvan leven in de omgeving van Pinnacles National Monument. Toen we deze morgen op weg gingen, hebben we enkele van deze gigantische vogels mogen spotten. Althans, dat denken we bijna zeker te weten. Degene die we, hoog in de lucht, hebben zien vliegen, voldoen aan alle kenmerken waaraan een Condor dient te doen.

Vol goede moed begonnen we aan de Condor Gulch Trail met als doel het dicht(er)bij zien van deze zeldzame dieren. Een wandeling van een kleine 6 kilometer, met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 6%, stond op ons te wachten. Snel de jas aangedaan en we waren klaar om op pad te gaan. Jas aan? Ja, vandaag was het koud (we zijn nu jaloers op het mooie weer in Nederland.), slechts 15 graden Celsius. Een verschil van 20 graden met gisteren. Warm weer? Nu even niet…..

Ach, misschien is dat ook wel prettig met de wandeling die we voor onze kiezen gaan krijgen. Genietend lopen we in een gestaag tempo omhoog. Hier en daar wordt een foto moment ingelast (lees: rustpauze), want de klim is toch behoorlijk inspannend. Al snel besluiten we om de jassen weer uit te doen en in onze rugzakken op te bergen. Na ruim anderhalve kilometer, komen we bij een uitkijkpunt aan. Schitterend uitzicht, met een fraaie donkere wolkendeken erboven, maar helaas…. Geen Condor te zien. We hebben nog ruim dan een kilometer te gaan tot het einde van het pad alvorens we weer om dienen te keren om aan de afdaling te beginnen en onderweg nog wat Condors te zien. Het begint langzaam wat harder te waaien. Genietend van het steeds wisselende fraaie uitzicht en de schitterende planten komen we op de top aan. We maken een paar foto”s en doen onze jassen aan omdat de harde wind toch behoorlijk fris is. Nog steeds geen Condor te zien.

De afdaling gaat voorspoedig en na twee-en-een-half uur, staan we weer bij het begin van het pad. En de Condors? Nu even niet…..

We beginnen aan de volgende wandeling van vandaag. Een relatief korte tocht van vier kilometer zal ons door de Bear Gulch leidden. Het stijgingspercentage is hier maar een paar procent, maar zal toch vrij intensief worden. Een gedeelte van de tocht gaat namelijk, net zoals gisteren, door een grot. Ook hier weer een grot, waar je zelf je weg dient te zoeken, met behulp van een zaklamp en wat pijlen. Wat ons te wachten staat, weten we niet, maar vol goede moed beginnen we aan de tocht. Bij de grot aangekomen lijkt het allemaal mee te vallen en de route is goed te doen. Fraaie trappen en relingen om je aan vast te houden. We zijn er van overtuigd dat we spoedig het licht aan het einde van de tunnel zullen zien. Helaas.? Nu even niet…..

Na een korte tocht is het gedaan met de trappen en de relingen. Net zoals gisteren is het klimmen, klauteren en kruipen, over, onder en langs de rotswanden. Op een bepaald moment wordt de doorgang dusdanig nauw, dat we blij zijn dat we niet groter van postuur zijn. We zijn er van overtuigd dat het mogelijk moet zijn, dat sommige mensen hier vast kunnen komen te zitten als een kurk in een fles. We besluiten om ons niet te laten kennen, en al tijgerend gaan we verder. Normaal gesproken zijn deze grotten gesloten voor publiek, omdat ze dan volzitten met zeldzame vleermuizen. Wij hebben het geluk dat deze beestjes hebben besloten om in een andere grot te gaan bivakkeren, zodat we niet bang hoeven te zijn dat deze beestjes ons lastig zullen vallen. Het lukt ons om heelhuids door de nauwe tunnel te komen en het ergste hebben we gehad. Voordat we er erg in hebben staan we buiten de grot, onderaan een gigantische, in de rotsen uitgehouwen trap. We hebben twee keuzes, of omdraaien en opnieuw de grot doorworstelen, of de trap te gaan beklimmen. We besluiten voor de tweede optie te gaan. Eenmaal boven aangekomen wacht ons een aangename verrassing. We krijgen een schitterend uitzicht over een meer voorgeschoteld. De verrassing is bijna net zo groot, als toen we vorig jaar de heuvel van Crater Lake hadden beklommen. We vervolgens onze weg terug naar het begin van de route. Onderweg genietend van de schitterende dingen die de natuur hier ons voorschotelt. En Condors? Nu even niet…..

Alles is voorspoediger gegaan, dan we gisteren hadden ingecalculeerd, en hierdoor staan we een uur eerder dan verwacht terug bij de auto. Wandelingen van deze tijdsduur zijn er helaas niet, en dus besluiten we om op ons gemak richting de laatste stop van de reis te gaan. Ook de reis naar San Francisco vergaat voorspoedig, en met behulp van de Car Pool strook weten we de drukte van de spits te omzeilen. Snel wat eten en naar het hotel, een verhaaltje typen en dit op internet zetten. Snel? Nu even niet….

De internetverbinding hier is dusdanig traag, dat de telefoonverbindingen die we een jaartje of tien geleden nog kenden, vallen in de categorie High Speed Internet. Dus opzoeken welke spin van 10cm we vanmiddag hebben gezien? Nu even niet…..

Vanmorgen in alle vroegte vertrokken vanuit het hotel iets ten zuiden van Katoenbos, op weg naar het laatste Nationale Park dat we gaan bezoeken deze vakantie. Wederom een kleine 500 kilometer rijden, maar dat mag de pret niet drukken.

Mede op aanraden van Rob nemen we een zaklamp mee, en dat is maar goed ook blijk al snel als we aan de wandeling in het Westelijke gedeelte van het park zijn begonnen. Een deel van de route leidt ons namelijk door grotten. Grotten die iets anders zijn dan wij ze gewend zijn. Gewoon een gat waar je naar binnen gaat, en als het te donker wordt, dan knip je de zaklamp aan, en ga je op zoek naar een witte pijl die ergens op een rotsblok is geschilderd om de route te vinden. Geen gemakkelijke paden, maar gewoon klimmen, klauteren en kruipen over, onder en langs de rotswanden.

Na een tijdje hebben we alle obstakels overwonnen en staan we aan de andere zijde van de grot weer buiten. Een geweldige ervaring die om meer roept.

Morgen gaan we daar gehoor aan geven door naar het Oostelijke deel van het park te gaan. Als eerste staat daar op de planning om Condors te gaan spotten. Als we dat eenmaal hebben gedaan, gaan we zoek naar de Kloof van de Beer (Bear Gulch).

Op 14 juni jongstleden sloot ik een verhaaltje af met de zin: “En wat als het wel klikt? Tja, dan zullen we waarschijnlijk nog wel een keer terug gaan naar Katoenbos.”

En het klikte. Het klikte dusdanig goed, dat toen het moment eenmaal daar was, dat we tijd over hadden in ons schema, we besloten om nogmaals een kleine omweg (ongeveer 400 kilometer) te maken, om terug te gaan naar Cottonwood. De laatste keer dat we daar waren, logden we voor de 1000e keer een geocache. Aangezien het schatzoeken de afgelopen weken voortvarend ging, leek het ons wel leuk als we hier voor de 1100e keer onze naam op een stukje papier konden krabbelen.

Zogezegd, zogedaan. Vanmorgen in alle vroegte vertrokken om de laatste 16 schatten te zoeken. Helaas hadden we net iets meer moeite. De eerste 10 schatten wilden zich niet laten vinden, dus we waren al een behoorlijke tijd onderweg, voordat we ?berhaupt iets op een papiertje konden krabbelen. Net op het moment dat we de moed opgaven, begon het allemaal te lopen en werd het ene na het andere kistje gevonden. Voordat we het wisten stond de teller op 1099 en konden we op pad voor de volgende, voor ons speciale, geocache.

Daarna eventjes terug naar het hotel voor een snelle opfriscursus en daarna op pad naar drie mensen die in enkele dagen tijd een definitief plekje in onze hart hebben weten te veroveren. Rob, Tracy & Arne.

Hoewel men in Amerika het woord niet kent, kunnen we toch wel zeggen, het was gezellig. Nu weet ik dat deze blog iedere dag vertaald wordt, zodat onze Amerikaanse vrienden, ook onze avonturen kunnen volgen, ?n ik weet ook dat het woord gezellig vertaald wordt. Maar hetgeen ik nog meer weet, is dat die vertaling de lading van het woord niet dekt. Gewoon omdat het woord gezellig uniek is voor de Nederlandse taal, en er geen enkele andere taal is, die een woord heeft dat precies d?t weergeeft, wat het woord ook daadwerkelijk inhoudt. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze alledrie precies weten wat het inhoudt. We hebben vandaag genoten van een drietal, voor ons nieuwe, spellen. Het ene wat leuker dan het andere, maar dat maakt helemaal niets uit. Zolang je maar een leuke tijd hebt, en die hadden we.

Een gevleugelde uitspraak hier is: Time flies when your having fun. En dat deed de tijd dan ook. Al snel was het tegen middernacht en was het tijd om weer afscheid te nemen. ??n ding weten we zeker. Het was een tot ziens, en niet een vaarwel.

Het lijkt welhaast onmogelijk om bij temperaturen van 35 graden of meer?? te denken aan koude oren, maar toch is dat precies hetgeen ons vandaag bezig heeft gehouden

Vandaag geen wilde beesten die ons pad kruisten. Geen schitterende vergezichten of spannende klauterpartijen. Geen bruisende stad die is bezocht tot diep in de nacht. Helaas, we werden volledig in beslag genomen door andere dingen die soms noodzakelijk zijn. Sommigen zullen zeggen dat het zo ongeveer de dagelijkse gang van zaken is tijdens een vakantie, maar voor ons is het geen pretje. Goed het is geen straf, maar ieder zijn meug om het maar eens netjes te zeggen. Gelukkig ook maar dat alle mensen verschillend zijn, anders zou iedere winkel of ieder natuurpark uitpuilen van mensen, en dan was er ook geen lolletje meer aan.

Na onze dag in Las Vegas, zijn we al wezen winkelen. Maar de prijzen vielen ons dusdanig tegen dat we snel besloten om deze Shopping Mall achter ons te laten en verder te reizen. Vorig jaar hadden we immers iets boven Sacramento ook een alleraardigst (uhum) winkelcentrum gezien, waar de prijzen bijna 40% lager waren dan in het winkelcentrum in Vegas. Voor ons dus reden om daar even een kleine omleiding voor te maken en zelf te gaan kijken of dat het prijsverschil nog steeds zo groot is. Zo groot is het niet meer, maar het scheelt nog altijd 25% met Las Vegas. De moeite van de korte omleiding waard dus.

Beladen met tassen kwamen we weer terug bij de auto om vervolgens te gaan genieten van mijn nieuwe muts in het hotel.

De meeste van de Nationale Parken in de Verenigde Staten hebben ons hart veroverd. De parken Kings Canyon & Sequoia NP behoren helaas niet tot dat illustere rijtje. Dit is niet te wijten aan de prachtige natuur die hier te zien is, maar meer met het beleid dat hier gevoerd wordt. Of beter gezegd, het beleid dat hier niet gevoerd wordt. In ieder NP (Nationaal Park) dat we tot op heden in de VS hebben bezocht, zijn de Park Rangers enthousiast over het park waarin ze werken. Als je ze wat summiere informatie geeft, vertellen ze met liefde en plezier welk wandelingen je het beste kunt doen. En dat niet alleen, ze vertellen ook nog waar je op dient te letten, in welke richting je het beste kunt lopen en bovendien tekenen ze, terwijl ze praten, op een blaadje met de routes ook alles nog eens uit.

Dus hetgeen wat we normaliter altijd doen, is nadat we onszelf ingelezen hebben, naar het informatie centrum gaan en daar onze gedachten aan de Rangers te vertellen. Vaak wordt dan bevestigd wat we zelf bedacht hebben, aangevuld met n?t dat beetje extra informatie dat in geen enkel boek terug te vinden is.

Voor Kings Canyon & Sequoia NP deden we gisteren dus het zelfde. Het antwoord op een vraag van degene die voor ons stond: “Als ik jullie was, zou ik maken dat ik ging rijden. De weg is afgesloten en gaat maar 1 keer per uur open. Dan is die weer voor een uur dicht en het is een half uur rijden. Ik zou dus maar snel gaan.” Verbouwereerd waagde onze voorganger nog een poging door aan de Ranger te vragen wat hij kon doen als hij dat niet haalde. Antwoord: “Dat wil je wel halen.” Einde discussie.

Ook wij besloten om maar snel verder te gaan en dit eerste informatie centrum achter ons te laten. Inderdaad, een klein half uur rijden verder was de weg afgesloten en konden we aansluiten in de rij. Op het hele uur ging de weg open en konden we stapvoets verder naar het volgende informatiecentrum. Daar gearriveerd vroegen wij welke wandelingen de moeite waard waren in de omgeving als we X mijl wilden lopen en er Y tijd over wilden doen met een moeilijkheidsgraad Z. Kort kregen we antwoord. Alhoewel antwoord. Op een geplastificeerd kaartje werd in hoog tempo enkele mogelijkheden aangewezen, een uur rijden verder. Willen we de routes hebben? Natuurlijk kan dat ? $3,50 per stuk. $3,50 per stuk? Maar zojuist is er toch al $20,- entree afgetikt? In ieder ander park worden deze gegeven. Hier niet. Ok?, dan geen routes, we hebben tenslotte principes ??n een GPS.

Het volgende probleem is dat ze in dit park niet zo veel moeite hebben gedaan om aan te geven waar de wandelingen beginnen. Ach, we komen er wel uit, maar het is zonde van de tijd.

Vandaag maar weer een poging gewaagd bij een ander bezoekerscentrum in het park in de hoop dat we gewoon pech hadden met een sikkeneurige Ranger. Helaas, niet dus. Het is hier standaard. Zelfde vraag, zelfde korte antwoord. Maar wat schertst onze verbazing. De route die wordt aangewezen, ligt ongeveer 600 meter bij het bezoekerscentrum vandaan. Het bezoekerscentrum waar we gisteren stonden welteverstaan. Het bezoekerscentrum waar geen woord (of wijzende vinger) over deze route werd gerept.

Het is hier dus vooral een kwestie van zelf uitzoeken. Even naar het toilet voordat we vertrekken. O ja, dat is gesloten, het is immers al half september geweest. Graag even naar de volgende toiletten lopen, een kilometer verderop.

Na het een en ander uitgezocht te hebben, besluiten we om de dag te beginnen met de beklimming van de Moro Rock. Nu heb ik niet vaak last van hoogtevrees, maar deze klim van 400 traptredes deden mijn knie?n toch wel even knikken zo nu en dan. Maar eerlijk is eerlijk. Het is een schitterende klim naar boven, die met grote regelmaat bovenin de donkere wolken, die vandaag boven onze hoofd hangen, lijken te eindigen. Eenmaal boven aangekomen, worden we getrakteerd op een fabuleus uitzicht.

Daarna nog even kijken bij de Tunnel Boom. Een tunnel die gemaakt is voor de auto’s door een omgevallen boomstam. Ook willen we nog even naar Redwood Canyon, maar gelukkig verteld een aardige mevrouw in het park dat dit is afgesloten. Deze informatie hadden ze natuurlijk ook in het bezoekerscentrum kunnen verstrekken, maar waarom zouden ze. Dat ziet iedereen toch vanzelf wel.

Verrijkt met deze informatie besluiten we om dan maar naar de Tokopah watervallen te gaan. Een schitterende wandeling met fantastische uitzichten. Een kleine teleurstelling is het wel als we eenmaal bij de watervallen zijn aangekomen, en het blijkt dat men de kraan bijna helemaal heeft dichtgedraaid. Ik heb nog een poging gewaagd om de natuur een handje te helpen, door mijn natuur zijn gang te laten gaan, maar helaas het mocht niet baten.

De dag komt ten einde en we wandelen op het gemakje terug naar de auto. Onderweg worden we getrakteerd op tientallen hagedissen. Een paar herten die op hun dooie akkertje staan te grazen. En als we dan plotseling eekhoorns druk bezig zien om hun wintervoorraad op peil te brengen is het allemaal weer compleet voor vandaag. We hebben genoten van een geweldige en heerlijke dag.

Twee verhaaltjes op een dag. Het moet niet gekker worden. Natuurlijk was het hoogte punt van vandaag het op de gevoelige plaat vastleggen van een beer. (De tweede deze vakantie, maar de eerste welke ons niet te vlug af was om het fototoestel voor de dag te halen). Natuurlijk hoop je hier op, maar je weet dat de kans zeer gering is. Sequoia NP blijft voor ons voor altijd verbonden met het beeld van die beer.

Maar we zouden Sequoia NP te kort doen om het succes van het park op te hangen aan de confrontatie met dit beest. Toen we in eerste instantie door dit park reden, dachten we allebei: ”Is dit nu alles?”. Maar toen we door het bos zelf wandelden waren de mamoetbomen toch wel erg indrukwekkend. En niet zo zeer door de grote van de bomen, als wel door de enorme omvang en de hoeveelheid hout dat er aan deze bomen zit. Een voorbeeld hiervan is de beroemde General Sherman Tree. Deze woudreus heeft een stamdoorsnede van 9 meter (op borsthoogte) en is 84 meter hoog. Hij bevat ongeveer 1487 kubieke meter hout, voldoende om 85 Amerikaanse eengezinswoningen te bouwen. Een van de bovenste takken is 2 meter dik en 24 meter lang. Als je je dan ook nog eens bedenkt dat 1.487.000 liter water, genoeg is om ??n persoon 27 jaar lang een bad te laten nemen, dan krijg je misschien een beeld over de omvang van deze boom.

Tot zover een stukje Aardrijkskunde les, maar het geeft wel een goed beeld hoe groot en breed deze bomen zijn. Vorig jaren hebben we de bomen in Redwood NP al mogen zien, en deze zijn een stuk groter, dit zijn ECHT Hoge Bomen. Maar deze dikke jongens mogen er ook zijn.

Als je dan een wandeling door het mamoetbomenbos maakt, dan voel je je pas echt klein. Door een persoon bij een boom te plaatsen, is pas enigzins zichtbaar over welke doorsnede we het hebben.

We hebben in de loop der jaren al wat verschillende bomen gezien, Redwood-bomen, Sequoia”s en Joshua-trees. Maar we zijn het er wel over eens dat niets kan tippen aan de Baobap welke we in Afrika hebben gezien. Het feit dat je bovenop een boomwortel zit en je voeten in het niets bungelen, is toch wel erg speciaal.

Pas maar op voor de trein, zo dadelijk loop je er van geluk nog onder.”, dit is een veelgehoord ”spreekwoord”. Nou ja, veelgehoord…..

Probeer het maar eens een keer te Googlen. Graag zou ik van iemand die dit ”spreekwoord” met grote regelmaat gebruikt met een link naar een pagina waarop dit spreekwoord wordt uitgelegd willen hebben. Want volgens mij is dit spreekwoord bijna 89 jaar geleden bedacht door een schat van een klein vrouwtje, waardoor haar dochter ?n kleindochter vandaag de dag dit ”spreekwoord” nog steeds als een waarheid als een koe zien.\

Om een lang verhaal kort te maken, volgens dochter ?n kleindochterlief, wordt dit ”spreekwoord” gebruikt als iemand zoveel geluk heeft dat diegene er z? van overloopt, dat diegene niet goed uitkijkt en onder de trein loopt. Of zoiets….

Afgelopen week heb ik dit ”spreekwoord” enkele malen mogen aanhoren (van dochter ?n kleindochter), nadat ik een foto van een slang heb weten te maken, en de volgende een fotootje heb weten te maken van een slang die een hagedis opeet. Waarom ik dan opeens zo veel geluk heb dat ik onder een trein zo moeten lopen? Geen idee, maar ja, ik ben nu eenmaal niet zo heel slim.

Waarom dit allemaal aanhalen op een dag dat je Sequoia NP bezoekt? Een mens moet toch iets? En van mijn hand komt wel eens vaker een verhaal wat niets met de dag van vandaag te doen heeft.
Maar ik denk dat het waarschijnlijk iets met de bovenstaande foto van een Zwarte Beer (ja, Zwarte Beer, ook al is hij bruin!) te maken heeft. Ik zal wel dusdanig veel geluk hebben, dat ik nu echt moet gaan uitkijken voor de trein.

Wel dames, ik heb nieuws. De trein is enkele weken geleden al gepasseerd.

Vandaag was een saaie dag, met maar ??n doel, het wegtikken van vele mijlen. Ruim 500 mijlen om precies te zijn. Ruim 8 uur rijden en bijna 10 uur onderweg. Natuurlijk wel op tijd gestopt om te drinken, eten en wat foto’s te maken.

Terwijl ik mijn eerste stappen zet op het pad van vandaag, borrelen de eerste woorden al in me op. Het is nog geen 10 uur in de morgen en de zon is al genadeloos aan het schijnen. Zeg maar gerust verzengend heet. Gisteren was het warm, volgens de voorspellingen wordt het vandaag nog warmer. Toch staan er vier wandelingen voor vandaag op het programma. De zwaarste doen we het eerste hebben we besloten. Iets meer dan zes kilometer lang en we hebben een hoogteverschil van iets meer dan 100 meter te overwinnen. Niet zo heel zwaar dus.

Terwijl deze simpele woorden, tezamen met de reacties op het verhaal van gisteren, door mijn hoofd dansen, houdt na slechts enkele honderden meters het pad op met pad te zijn. Het enige dat rest is een spoor over en langs de zandstenen rotsen. “Volg het pad”, zeggen de vertaalde reisgidsen die de routes beschrijven. Ja ok?, maar welk pad?

Wat dat betreft is het een slechte vertaling. Het Amerikaanse woord dat gebruikt wordt, “Trail”, is wat mij betreft stukken beter. Trail betekent vertaald namelijk spoor. Volg het spoor zouden de reisgidsen moeten zeggen. Wat dat betreft hebben we vorige week veel geleerd in Cottonwood van Rob & Tracy. “Just follow the trail that is over there!” Het zijn woorden die ik nooit zal vergeten. Pad? Welk pad? Het enigste dat ik zie zijn wat omgebogen grashalmen waar iemand (of iets) doorheen heeft gelopen enige tijd geleden. Dat is geen pad! Een tijdje later wordt het mij allemaal duidelijk als Rob zegt: “Glad, that we are on the road now.” Weg? Dit is geen weg, dit is een pad! Niets meer en niets minder. Voorzichtig vraag ik me af of ze een weg, snelweg noemen of iets dergelijks. Maar hetgeen duidelijk is, is dat de begrippen voor het wandelen in de natuur hier iets ruimer zijn dan in ons koude kikkerlandje.

Maar goed, terug naar de dag van vandaag. Terug naar het door ons zo geliefde Zion NP. Het spoor dat we dienen te volgen is toch iets zwaarder dan we hadden verwacht. Niet alleen leidt het spoor ons (op ??n maal na) net zo vaak omhoog als omlaag. Ook de stappen die we dienen te zetten op de rotsblokken die ons naar boven leiden, zijn telkens eigenlijk net iets te hoog voor onze korte beentjes. Terwijl de reacties van gisteren nog door mijn hoofd dansen, weet ik al wat de reactie van vandaag zou kunnen zijn. Op voorhand kan ik hier al het volgende antwoord op geven: “?n bedankt!”

Na iets meer dan een uur bereiken we dan toch het hoogste punt van de deze korte wandeling en kunnen we genieten van het uitzicht. Het geluk was met ons dat we het grootste gedeelte van de klim aan de schaduwzijde van de monoliet omhoog hebben mogen wandelen, maar hierboven op het plateau is het toch alles behalve aangenaam. De liters water vinden gestaag een weg naar het innerlijke van ons wezen en na een, voor ons relatief, korte tijd beginnen we aan de afdaling naar beneden.

Na een tijdje schrik ik weer van dezelfde reden waarom sommige mensen niet naar Australi? gaan. Deze is een heel stuk kleiner (een centimeter of 50) en is aan het genieten van zijn lunch. Nadere studie leert ons dat het om hetzelfde soort slang gaat als die van gisteren. Nadat we dat bepaald hebben, beseffen we meteen dat we ook hebben gelezen, dat des te kleiner de slang is van deze soort, des te gevaarlijker deze is. Gefascineerd gaan we op een (veilige) afstand zitten kijken hoe de zojuist gevangen hagedis binnen enkele minuten verorberd wordt.

Na in totaal iets meer dan twee uur gewandeld te hebben, zijn we weer terug aan het begin van het pad. Snel gaan we vragen bij het bezoekerscentrum waar het begin van de Archeologische Wandeling is te vinden, omdat we deze nergens kunnen vinden. Gelukkig hebben we ons dusdanig goed ingelezen, dat we dit al wisten. Men wil dit pad namelijk niet promoten om zo niet te veel bezoekers te trekken. De Ranger geeft ons de gevraagde informatie en we gaan op pad om de rotstekeningen te bekijken die er zouden moeten zijn. Inderdaad, er zouden moeten zijn. Met de beste wil van de wereld kunnen wij deze niet ontdekken. We besluiten om onze lunch te gaan halen en pakken de bus naar de picknickplaats. Ondertussen is het zo warm geworden dat we besluiten om ??n wandeling te laten voor wat die is, en die op het lijstje te zetten voor een volgende bezoek aan Zion NP. Na de lunch gaan we op weg naar de laatste wandeling voor vandaag. Een makkelijke wandeling over een vlak, voor rolstoelen geschikt, pad. Wel wordt er als opmerking bijgezet, dat sommige stukken wel behoorlijk steil kunnen zijn voor een rolstoel. We zijn wel wat gewend, dus dat zal allemaal wel meevallen. Dat de wandeling als gemakkelijk gekenmerkt staat is meteen te merken aan de drukte op het pad (ditmaal is het een echt pad.). Vele mensen lopen er overheen, en op het einde is het een dusdanige drukte van belang, dat we eigenlijk meteen besluiten om de massa achter ons te laten en weer terug te keren naar het begin van het pad, om daar de bus weer te pakken die ons naar het bezoekerscentrum terug brengt. Aldaar aangekomen geeft de thermometer 104? in de schaduw aan. Aangezien ze hier in Fahrenheit denken, dienen we het zelf ook nog even om te rekenen naar Celsius, maar voordat we dat hebben gedaan, weten we al ??n ding zeker. Het is verschrikkelijk warm vandaag.

O ja, 104? Fahrenheit = 40? Celsius

Gisteren vertelden we al dat we helemaal lyrisch kunnen zijn over die canyon waar we eergisteren al zo”n schitterend uitzicht over hadden. Ook melden we dat we die canyon vandaag met een bezoek gingen vereren. Wat we gisteren nog niet wisten, was dat het kwik zou stijgen tot 37 graden celsius in de schaduw. Niet het meest ideale weer om een paar stevige wandelingen in te gaan doen. De plannen dienen daarop aangepast te worden, en het aantal liters water dat wordt meegenomen dient natuurlijk behoorlijk verhoogd te worden. Het gevolg van de stijging van het aantal liters water, is dat ik besluit om een lens van mijn fototoestel achter te laten in de auto om zodoende toch wat minder gewicht mee te hoeven zeulen tijdens de korte wandeling van 5 kilometer. Een klein hoogteverschil van in totaal 95 meter dienen we te overwinnen over paden die amper die naam mogen dragen. Met recht weer een heerlijke wandeltocht dus, die de naam canyoning eer aandoet.

Maar we hebben het dus over die andere canyon in deze regio. Beter bekend onder de naam Zion. Wat aan deze canyon zo anders is als al die andere canyons, is dat deze canyon groen is. Groen van alle planten, bomen en struiken die hier groeien.

Dit is een canyon die nog (relatief) jong is. Eentje die nog volop in ontwikkeling is. Ook is deze canyon vrij nat, wat inhoudt dat er overal kleine riviertjes de bergtoppen af komen donderen. Hierdoor ontstaan er weer kleine meertjes, wat weer als gevolg heeft dat er allemaal leven rondom heen groeit.

Na enkele uren van lopen, klimmen en klauteren, staan we moe, bezweet en voldaan bij de bushalte te wachten op de bus die ons weer richting de auto moet gaan brengen. We verlaten het park al vrij vroeg in de middag, om op het heetste moment van de dag te kunnen genieten van de airconditioning in de auto. Het doel is dan het noordwestelijke deel van Zion NP, Kolob Canyon. Hier staat een korte, maar vrij stevige wandeling op het programma. Het eindpunt van deze wandeling moet ons uitzicht geven over Zion NP helemaal tot aan het noordelijke deel van de Grand Canyon. Eenmaal daar aangekomen, worden ook hier weer alle verwachtingen waargemaakt en kunnen we niets anders doen dan genieten van deze rood-groene natuurpracht.

Als we, rond etenstijd, weer afdalen richting de auto, sta ik plotseling stil. Geschrokken kijk ik naar een reden waarom sommige mensen niet naar Australi? op vakantie gaan (diezelfde mensen zijn wel op vakantie geweest naar de VS, dus wat dat betreft: “Ra, ra, politiepet.”). Wat nu te doen? Voordat ik het goed en wel besef kruipt het slangetje van een metertje of anderhalf snel de struiken in. Snel wat foto”s maken zodat we kunnen kijken wat voor slang het nu precies is. Onderzoek in het hotel leert ons dat het een Pitiophis Catenifer Affinis betreft. Oftewel de Slang van de Stier. Dit giftige beestje, waarvan de beet net zo pijnlijk is als de beet van een ratelslang, kan 216 centimeter lang worden. Die van ons was dus nog niet helemaal volgroeid.

Morgen gaan we weer terug naar Zion NP. Het wordt dan nog een graadje warmer dan vandaag en daarom hebben we dan ook besloten om bijtijds te vertrekken, zodat we toch nog enkele wandelingen kunnen doen, voordat het weer te warm wordt.

In 2006 hebben wij het rechts laten liggen. Velen hebben ons toentertijd (en nog jaren later ook) voor gek verklaard en gevraagd hoe we het in ons hoofd hebben gehaald om dat te bedenken om te doen. Altijd was het antwoord: “We waren gewoon canyon-moe.” Na zoveel canyons te hebben gezien, hadden we simpelweg geen zin meer om n?g een canyon te bezoeken. Maar de vele tips en foto”s die we hebben gezien, maakten ons toch wel enigszins nieuwsgierig naar het fenomeen waar iedereen zo laaiend enthousiast over is.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we toch ook dit jaar hebben overwogen om deze canyon voorbij te laten gaan. We zijn de impressie die de Grand Canyon ons heeft gegeven nog steeds niet vergeten, en we hebben het idee dat het bij deze canyon niet veel anders zou worden. Een (zeer fraai) uitzicht over een grote canyon en verder niets bijzonders. Geen idee hoe groot en weids alles is, omdat je simpelweg geen referentie punten hebt.

Om toch alles open te houden, hebben we wel een hotel in de buurt van deze canyon geboekt. Deze ochtend op het allerlaatste moment besloten waar we heen zouden gaan vandaag. Het werd geen kop of munt verhaal, maar we wilden geen gezeur meer hebben van de mensen om ons heen dat we alweer de canyon links hebben laten liggen (Inderdaad links ditmaal. Dat ligt natuurlijk vanaf welke kant van de canyon je aan komt reizen.). Af reizen dus maar naar die canyon waar iedereen zo vol lof over is.

Ruim 120 kilometer en bijna twee uur rijden verder was het dan zover en passeerden we de entree van het Nationale Park. Voordat we het wisten stonden we uit te kijken op een plateau over de fameuze canyon. Inderdaad een fraai uitzicht. Maar ook hier weer het gevoel van: “Is dit het nou?” Misschien zijn we wel verwend ondertussen, maar het dient gezegd te worden, gisteren stonden we op een punt uit te kijken over de canyon die we de komende twee dagen gaan bezoeken (en waar wij zelf helemaal lyrisch over kunnen zijn), en dat uitzicht was zeker, zo niet fraaier dan het uitzicht waar we hier van stonden te genieten. Natuurlijk de verplichte foto’s gemaakt die iedereen op zijn geheugenkaartje dumpt en dan weer verder. Niet het park uit, maar gewoon verder. Letterlijk. Dus de rand van het uitzichtpunt over en hup naar beneden de canyon in.

Volgens sommigen is het een sport, volgens ons is het gewoon leuk om te doen en een manier om een canyon iets anders te bekijken, dan vanaf een uitzichtpunt over de canyon heen.

Canyoning zoals het geschreven wordt, is het jezelf voortbewegen door een canyon. Dit kan natuurlijk op verschillende manieren zoals zwemmen, springen en abseilen, maar wij beperken ons tot de eenvoudige manieren van voortbewegen. Beter bekend als klauteren en lopen. De rest laten wij aan de echte pro’s over.

Maar door in een canyon af te dalen, de wandelpaden voor ver-gevorderden zoals ze hier genoemd worden, krijg je een indruk van de canyon van beneden af. Als je dan beneden staat, en je werpt een blik naar boven en je ziet diezelfde canyon vanaf beneden naar het punt waar je enkele uren van te voren stond uit te kijken, dan overkomt de grootsheid van zo’n canyon je plotseling. Dan weet je pas hoe klein je zelf bent. Dan kun je pas echt genieten van een canyon.

Hierna vervolg je de weg terug naar boven. En als je dan weer bij de auto staat, ben je moe en voldaan. Het T-Shirt kun je uitwringen van het zweet dat het heeft opgenomen van een wandeling van een kilometertje of 5 bij een temperatuur van een graadje of 30. Dan is het moment daar dat we tegen elkaar zeggen: “Bryce Canyon is toch echt de moeite van het bezoeken waard.”

Na anderhalve dag en twee avonden het licht, geluid en drukte van Las Vegas weer een keer te hebben mogen aanschouwen, werd het weer tijd om door te rijden en de rustige natuur in te gaan. In eerste instantie was het de bedoeling om nog 1 nacht in Las Vegas te vertoeven, later deze reis, maar waarschijnlijk vinden we twee avonden wel genoeg. We komen er vast nog eens ooit terug. En door Las Vegas te laten liggen op de terugreis naar San Francisco geeft ons mogelijkheden om nog een voor ons onbekend park te kunnen zien.

Het shoppen van vanochtend viel erg tegen. De prijzen zijn hier een stuk hoger dan in het noorden van Californi?, wat ons deed besluiten om na een paar winkels gecheckt te hebben, de winkels te laten voor wat ze waren en maar door te rijden. Zo hadden we tijd over om Cedar Breaks National Monument te bezoeken.

Dit is een kleine Canyon. Het oogt als een nationaal park, maar dan een stuk kleiner. Zeer de moeite waard, zeker omdat we in de buurt waren. (Het ligt zo”n 45 minuten rijden van ons hotel in Cedar City. En dat is voor Amerikaanse begrippen slechts een kippeneindje). We hebben overigens wel een uur verloren. Dit maal niet omdat we 70 kilometer over een onverharde weg moesten rijden, maar omdat we te maken krijgen met Utah-time. En deze staat loopt een uur voor.

Las Vegas is een stad die pas gaat leven op het moment als de zon is verdwenen. Nu is dat in deze tijd van het jaar al rond 7 uur ”s avonds, dus je hebt veel tijd om je te kunnen vergapen aan alle lichtjes, wonderlijke gebouwen, gokkende mensen, Mexicanen die folders uitdelen met schaars geklede dames erop en noem verder maar op.

Overdag is Las Vegas een ander verhaal. Dan is er an sich niet zo heel veel te beleven. Of het moet zijn, dat je gaat proberen om alle 2000 geocaches te vinden die er in deze stad zijn verstopt. Ook kun je je vergapen aan de kilometers lange wegen met winkels, restaurants, autogarages. Ook kun je beide combineren en dan van beide een klein gedeelte waarmaken. Voor dat laatste hebben wij vandaag gekozen. Morgen wordt een dagje van shoppen en dan reizen we verder richting Nederland. (Lees het Oosten). Maar dan de titel van het verhaal van vandaag. Sommige mensen hebben gelijk.

Het moet niet gekker worden!!! Helaas niet het in het Venetian zoals geopperd is. Ook niet in een gondel. Sommige mensen kennen me te goed daarvoor. Ook weet ik dat sommige mensen jaren op dit moment hebben gewacht. En ook weet ik dat het juist Marieke is die er al jaren niet op wacht. Maar ja, hier in Amerika kunnen ze het zo mooi zeggen: “A man’s got to do, what a man’s got to do.” Nu is dat eenvoudiger gezegd dan gedaan. Want het is natuurlijk niet iets wat je zomaar eventjes tussen de soep en de aardappels door doet. Zoiets vergt voorbereiding. En die voorbereiding dient natuurlijk in het diepste geheim te gebeuren, want anders is het verrassingseffect compleet verdwenen. Toen het moment daar was, moet ik zeggen dat de zenuwen behoorlijk door mijn keel begonnen te gieren. Zou ze het wel apreci?ren? En dan juist hier? In deze stad? Is de locatie wel de juiste? Dat laatste moet eigenlijk wel, want het is d? locatie die alles omvat waar Las Vegas voor staat. Na veel vijven en zessen toch maar de sprong in het diepe gewaagd, en zie hieronder het resultaat:

Het is al met al toch een alleraardigste foto geworden al zeg ik het zelf.

Een kort verhaaltje vandaag. Het is al laat en morgen kraait de haan weer vroeg.

Vanmorgen op weg voor een ritje van iets meer dan 450 kilometer. Het eerste doel was Death Valley. Hier waren we vier jaar geleden ook al geweest, maar we vonden het destijds zo indrukwekkend warm daar, dat we dit park nog wel een keer met een bezoekje wilden vereren. Hier enkele al bekende punten bezocht, maar ook onbekende punten werden door ons aangedaan.

Nadat we alles gezien hadden wat we wilden zien, was het tijd om verder te rijden naar Las Vegas.

Eigenlijk hebben we vandaag dezelfde route gedaan als vier jaar geleden, maar dan omgekeerd. Maar het was zeker weer genieten.

Ook vandaag was een dag van kilometers vreten. Maar ach, vroeg op en je hebt nog een hele dag voor je. Dat is ons vakantiemotto immers. Zo gezegd, zo gedaan. Door deze strategie te volgen weten we dat we zowel een lange stop kunnen maken in Bodie en een stop bij Mono Lake. Beide attracties zijn we in 2006 voorbij gereden, en achteraf zagen we dat het toch wel de moeite waard zou zijn geweest. Dus 4 jaar na data een nieuwe kans.

Bodie staat bekend als de grootste spookstad van Californi? en wordt op deze manier ook aangeprezen aan toeristen. We hebben spookstad Rhyolite al gezien, maar wilden ook graag deze spoken ontmoeten. Het was zeer de moeite waard, maar het moet gezegd worden dat het hier wel om commerci?le spoken gaat. Zij kennen hun prijs en hebben niet zo als hun bloedverwanten in Rhyolite alles gelaten zoals het eens was, maar veel meer opgeknapt naar de moderne tijd. Jammer. Hierdoor mag het eigenlijk de naam spookstad niet meer dragen, wat ons betreft, maar heeft het meer weg van een openluchtmuseum. En als je door Bodie loopt, met dit in het achterhoofd, is het het bezoeken meer dan waard. Er staat een volledige stad overeind, inclusief hotel, warenhuis, kerk, school en brandweerkazerne. Maar ook oude verroeste auto’s sieren het straatbeeld.

Na hier zo”n drie uur rondgekeken te hebben, moesten we nog opschieten om ook Mono Lake vandaag nog te zien. Dit opschieten had ook te maken met het feit dat we in totaal zo’n 70 kilometer over een zandpad met stenen hebben moeten rijden. Dat alles zou nog niet zo erg zijn geweest, als we 7 kilometer voor Bodie niet om hadden hoeven draaien, omdat we ons vehicle niet door de rivier durfden te laten rijden. (We hebben immers geen kapitein Zeppos auto!). Toch zagen we nog tijd om ook onze tweede attractie van vandaag te kunnen zien.

Mono Lake was fraai, maar na een kwartiertje ben je er wel uitgekeken. Gelukkig kwamen we hier dus de verloren anderhalf uur niet tekort.

Schoenendoos, schoenenwinkel, schoenenverkoper, schoenpoets. Al deze woorden zijn terug te vinden in de Dikke van Dale. Ik vraag me echter af of ook het woord ‘schoenenboom’ daarin terug te vinden is. (Waarschijnlijk niet, want de spellingcontrole geeft nu aan dat het geen goed Nederlands woord is). Ook al is het dan geen goed Nederlands woord, de schoenenboom bestaat wel zeker. Zo maar ergens halverwege tussen Redding en Carson City staat een schoenenboom. Van beneden tot aan de top vol met schoenen. Enkele stuks, maar ook enkele paren. De schoenenboom was zeer waarschijnlijk aan onze aandacht ontsnapt als niet iemand eraan gedacht had om hier een cache te verstoppen. Zo zie je maar weer, door het cachen kom je op plaatsen waar je anders niet zou komen. Bij de schoenenboom hebben we een man gesproken, welke ons vertelde dat de schoenenboom af en toe leeg is. Waarschijnlijk zijn ze weggelopen. Nancy Sinatra song niet voor niets ”These boots are made for walking, that is what they do”.

Maar voordat we deze boom passeerden, hebben we nog genoten van een prachtig meer in Lassen. Ter onderbreking van onze 5 uur durende reis naar Carson City hebben we een wandeling van zo’n anderhalf uur langs dit meer gemaakt en een bezoekje gebracht aan het Loomis Museum. Een ode aan de man welke in 1914 foto”s genomen heeft van de vulkaanuitbarsting van Lassen-Peak. (Eerlijk gezegd waren we vorig jaar ook al in dit museum geweest, maar toen heb ik niet zo goed opgelet, omdat ik het toen nodig vond om daar flauw te vallen). Dus nu een tweede poging gedaan.

Na onderweg nog een aantal keren gestopt te hebben om ons aantal gevonden schatten in de richting van de 2000 te brengen, arriveerden we rond 18:00 uur op onze overnachtingsplaats.

Maar het belangrijkste dat we vandaag geleerd hebben is toch wel dat schoenen niet uit de fabriek komen, maar gewoon aan een boom groeien.

Zondag 19 september 2010, 16:00 uur.

Dat was de dag en tijd waarop we onze 250e multi-cache, 100e puzzel-cache, 25e event en natuurlijk niet te vergeten onze 1000e cache totaal wilden loggen. Helaas moeten we zeggen dat het niet gelukt is. Althans ??n van de vier is niet gelukt.

We hadden namelijk een puzzel opgelost en dat zou onze 100e puzzel en onze 999e cache worden. Samen met TheBrunsli (beter bekend als Arne, een 15-jarige Duitse uitwisselingsstudent die bij Rob & Tracy verblijft) wilden we deze gaan loggen. Na een pittige wandeling kwamen we op de locatie aan waar het kistje zou moeten liggen.

Helaas, vette pech. Kistje weg!

Geen 100 puzzels gevonden, maar wat nog belangrijker is, nummer 999 niet gevonden, en de tijd begon te dringen. Ook Arne wilde een mijlpaal bereiken. Hij is net begonnen met geocachen, en wilde het event zijn 25e cache maken. Wat nu??? Gelukkig is dit Amerika en liggen de caches hier letterlijk voor het oprapen, dus terwijl we op weg gingen naar het event, zijn we nog even gestopt om de 999e cache te loggen. Niet zo’n leuke als de puzzel (die we al een jaar geleden hadden opgelost, maar goed), maar hij was broodnodig.

Toen het event, dat speciaal voor ons georganiseerd was. We waren hier behoorlijk nerveus voor. A omdat we niet zo graag in het middelpunt van de belangstelling staan en B omdat we niet wisten of het Engels dat wij kennen, wel goed genoeg was om ons hier verstaanbaar te maken.

Het was dan ook wel even slikken toen ongeveer 50 cachers uit de regio in de zaal aanwezig waren. Gelukkig voor ons viel het allemaal reuze mee en hebben we genoten van een hele leuke middag. Een betere cache voor onze 1000e hadden we niet kunnen wensen.

Vandaag op pad met Team Pair-O-Dice en TheBrunsli. Beter bekend als Rob & Tracy en Arne. Arne is een Duitse uitwisselingsstudent die momenteel bij Rob & Tracy verblijft tot februari volgend jaar. Ik weet zeker dat hij zijn verblijf in de VS gaat herinneren als een van de mooiste periode van zijn leven. Hij heeft zoveel geluk dat hij juist bij Rob & Tracy is terechtgekomen. Ook Rob & Tracy mogen blij zijn, met zo’n leuke en nette jongen.

Maar we zeiden dat we gingen wandelen. We hebben het al maanden over Etsuko gehad via e-mail en Skype. Etsuko is een denkbeeldig persoon, die we samen hebben bedacht om samen een geocache te verbergen hier in de VS. Etsuko is de hoofdpersoon van het verhaal. We weten zeker dat dit een van de leukste caches is, die de mensen hier ooit gezien hebben. Het was een leuke wandeling en we hebben veel plezier gehad met het verbergen van de verschillende kistjes.

Een dag zoals er niet veel zijn tijdens onze rondreizen. Een dag van nietsdoen. Een dag van ontspannen. Een dag van frisbee gooien met een hond. Een dag van genieten van een echte Amerikaanse hamburger. Een dag van het genieten van een boottocht op een meer onder een sterrenhemel. Een dag van gezellig kletsen bij een vuur. Een dag van rust.

Alhoewel het bovenstaande niet helemaal de waarheid is, want ”s morgens en het eerste gedeelte van de middag hebben we wel degelijk andere dingen gedaan. Zoals de meesten wel weten, is er zondag aanstaande een geocaching evenement georganiseerd in Amerika ter ere van ons en de 1000 cache die we dan gaan loggen. Om dat doel van 1000 te bereiken, dienen er bij het krieken van de dag, nog wel even 20 caches gevonden te worden. Natuurlijk hoeven die niet allemaal op een dag gevonden te worden, maar we willen ook nog, als teken van waardering en dankbaarheid voor al de moeite die Rob & Tracy (tevens degenen die het evenement organiseren) in het ontvangen en vermaken van deze twee persoontjes steken. We hebben bij het bepalen van de plek de hulp gehad van twee cachers uit deze regio. Te weten, de bij de meesten al bekende, Team Pair-O-Dice en, de minder bekende BIG BEAR. Maar voor twee locaties dienden we nog plekken te vinden. Dus vanmorgen in alle vroegte opgestaan, om alle schatkisten gereed te maken en daarna op weg. Op weg om de schatten te verstoppen en de schatten te vinden die we nog tekort komen op onze mijlpaal van 1000. Rond een uurtje of 2, hadden we 9 van deze kistjes gevonden, en hebben we er 4 weten te verstoppen. Snel naar het hotel om wat was te wassen, en de eerste cache aan te melden. Groot was de verbazing toen deze al na iets meer dan een uur werd goedgekeurd.

Daarna op weg naar Rob & Tracy om kennis te maken met hun paradijs en te genieten van al hetgeen in de eerste alinea is genoemd.

Vorig jaar hebben we Lassen Volcanic NP al bezocht, maar we wisten direct dat we hier graag nog eens terug wilde komen, omdat er nog zoveel moois in dit park te zien was. En bovendien is de service er uitstekend en zijn alle parkeerplaatsen goed aangegeven, zijn er voldoende toiletten aanwezig etc. Kortom ook aan alle randvoorwaarden is gedacht. Nu moet ik zeggen dat dit eigenlijk in alle nationale parken wel het geval is, maar Lassen springt er met kop en schouders bovenuit.

Wat er in Lassen ook springt, zijn de bubbelende modderpoelen met zwavel houdend water. En als je dit zwavelluchtje eenmaal hebt geroken, vergeet je het je hele leven niet meer. In 2006 hebben we dit goedje voor het eerst geroken in Yellowstone en vorig jaar in Lassen. Ook dit jaar hebben we weer even zo’n stinkende poel opgezocht. En niet omdat we verslaafd zijn geraakt en dit typische luchtje, maar wel omdat zo’n rokende en bubbelende poel een fascinerend gezicht blijft.

Maar Lassen heeft meer dan alleen de poelen. Na een verschrikkelijk steil pad, met een stijgingspercentage van zo’n 15% gedurende drie kilometer, kwamen we uit bij een magnifiek meer met een nog mooiere spiegeling erin. En dan overwint het genieten het van de gedachte aan de zware afdaling welke logischerwijs volgt op een zware beklimming. Maar het was meer dan de moeite waard.

Om alles nog meer afwisselender te maken hebben we ook nog een schitterende kreek en een mooie waterval mogen aanschouwen. Deze waterval lag natuurlijk niet pal aan onze voeten, dus hebben we ook hier weer een stevige wandeling voor over moeten hebben, over deels losse stenen om de waterval met eigen ogen te mogen zien.

Moe maar voldaan konden we huiswaarts (lees hotelwaarts) keren en wachtte ons de eerste ontmoeting met Rob, Tracy en Arne. Een spannend moment, maar ik moet zeggen het klikte goed en na twee uur getafeld en geklets te hebben, zijn we dan echt voldaan hotelwaarts gekeerd.

We zijn onderweg van San Francisco naar Cottonwood. Want in Cottonwood daar ligt een belangrijk deel van onze reis, namelijk het behalen van onze mijlpaal, van 1000 caches.

Deze dag bracht ons onderweg langs Sacramento. De oplettende lezers, denken nu, deze stad hebben ze vorig jaar toch al gezien? Klopt, maar we gaan toch ook meer dan eens naar pak hem beet, Den Bosch, Maastricht of Deventer. Omdat het zo”n leuke stad is en er altijd wel iets te beleven valt, al zijn het maar de leuke kleine winkeltjes. Het gegeven dat het altijd wel de moeite van het bezoeken waard is brengt ons ook dit jaar in Sacramento. Hier hebben we vorig jaar alle hoogtepunten al gezien, dus konden we vandaag op ons gemak door de oude stad struinen en en passant wat caches meepikken om het grote doel weer een stapje dichterbij te laten komen. Maar helaas niets was minder waar, want nu het grote doel in zich komt, lijken de caches zich voor ons verborgen te houden en willen ze maar niet boven water komen. Nou ja, op een na dan in Sacramento. Nu moet gezegd zijn, we zoeken ook niet langer dan 5 minuten, want anders is het zonde van de tijd. Want naast het schatzoeken willen we natuurlijk ook nog andere dingen zien.

Na een halve dag ons vermaakt te hebben in deze leuke stad, kon de reis van 2 uurtjes beginnen om op onze slaapplaats in Red Bluff uit te komen.

En onderweg wilden de schatten zich wel voor ons openbaren, om te beginnen met een thuis opgeloste puzzel over een Japans telraam. En zie daar, wie staan er als tweede in het logboekje… jawel Team Pair-O-Dice. Altijd leuk om samen met onze nieuwe vrienden in een boekje verenigd te worden.

Nu we het toch over caches hebben, wil ik nog even terug gaan naar de dag van gisteren. We waren om zoek naar de cache genaamd Dino. De hint was: op neushoogte. Tja dat kan natuurlijk nog van alles betekenen. We weten dan wel dat we niet op de grond hoeven zoeken. Zoeken hier, zoeken daar. En ineens was hij daar een heuse dinosaurus in de boom. Toch blijft het gek dat er dag en nacht ergens op de wereld een dinosaurus in de boom hangt en je er geen weet van hebt.

De hoogste waterval van Noord-Amerika. De op 5 na hoogste waterval van de wereld. Als er zoiets aangekondigd staat, dan ga je toch even kijken als je dan toch in de buurt bent? Inderdaad, wij dus ook. Een korte wandeling van een kilometertje of 7 leidde ons naar deze waterval. Of toch niet? Technisch gezien wel, maar als er iemand n?t even voor jou is geweest om de kraan dicht te draaien, dan is er toch wel sprake van een lichte vorm van teleurstelling. Dus de hoogste waterval van Noord-Amerika? De op 5 na hoogste waterval van Amerika? NU!!! EVEN!!! NIET!!!

Later op de dag een wandeling van een paar kilometer naar Mirror Lake. Maar dezelfde persoon die het water heeft dichtgedraaid bij Yosemite Falls, is ook daar langsgeweest. Het meer dat geroemd wordt in de reisgidsen, is nu niet meer dan een modderpoel. Ook weer een gevalletje van : Prachtig! maar NU!!! EVEN!!! NIET!!!

Het eerste gedeelte van de titel is nu wel duidelijk. Begrijp ons niet verkeerd. Yosemite NP behoort volgens velen tot ??n van de mooiste parken van de Verenigde Staten, en dat kunnen we alleen maar beamen. We hebben vandaag genoten van vele hoogtepunten. ??n van die hoogtepunten brengt ons dan meteen bij het tweede gedeelte van de titel. De beer is los!!!

Wat doe je als er een beer voor je staat? Deze vraag flitste deze ochtend door onze hoofden toen deze situatie zich voordeed. Natuurlijk wisten we het antwoord wel, we gaan immers voor de 3e keer naar Amerika, met onder andere als doel het zien van een beer in het wild, dus als je een beetje bent voorbereid, dan weet je het antwoord wel. Maar we hoefden ons er niet druk over te maken. Wij zaten in de auto, en de beer stak de weg over. We hebben even voor hem staan te wachten, maar voordat we onze fotocamera konden pakken, was hij al weer uit beeld verdwenen. Maar we hebben een beer in het wild gezien, en dat is hetgeen dat telt.

Vandaag wilden we een korte glip van Yosemite NP meepikken. Dat leek wel te gaan lukken, aangezien google maps aangaf dat de reistijd zo”n 3 uur in beslag zou nemen. Echter Tommie was het daar niet helemaal mee eens en schotelde ons een reistijd van 5 uur voor. Normaliter is dat voor ons geen probleem, want vroeg op-ontbijten- en in de auto, is eigenlijk een vast vakantie-ritueel voor ons. Maar we moesten vandaag eerst nog ons vehikel op gaan halen. En dat nam iets meer tijd in beslag, aangezien er nog wat meer mensen besloten hadden om op deze dag hun rental car op te gaan halen.

Ons hotel was al geboekt, dus daar hoefden we ons geen zorgen om te maken. Het pittoreske Jamestown mocht ons rond 15:30 uur verwelkomen. Aangezien het stadje de moeite waard was en er ook nog een State Park lag, moest Yosemite NP maar tot morgen wachten. Want we wilden natuurlijk vandaag ook nog de nodige caches doen om ons GROTE doel te halen. Dit is redelijk gelukt, de teller stond vanavond op 6.

Jammer genoeg waren we voor het State Park Railroad 1897 te laat voor de rondleiding. Het park zou 10 minuten na onze komt sluiten. Maar zonder ook maar 1 cent (of liever gezegd dollar) te betalen, mochten we toch nog een blik werpen. Hier hebben we 25 minuten over gedaan, aangezien de deuren van de loodsen nog niet dicht waren. We hebben tal van oude locomotieven gezien, welke te zien zijn geweest in de films Back to the Future en Wild Wild West. In de gauwigheid nog heel wat foto’s gemaakt. Ook zonder de rondleiding zeer de moeite waard.

Vandaag is ??n van de twee meest saaie dagen van het reizen. Namelijk de heenreis. Weinig dat meer vervelend is dan een hele dag wachten & zitten en wachten & zitten. Het begint ”s morgens al in het hotel. Je wilt toch niet al te laat wakker worden, maar aan de andere kant wil je zeker niet te vroeg paraat zijn. Maar ja, te vroeg is meestal wel hetgeen dat er precies gebeurd als je niet te laat wilt zijn. Het begint dus al met het wachten in het hotel. Wachten tot het moment daar is, dat je op zoek kunt gaan naar een gelegenheid waar ze een ontbijtje verkopen. Als dat eenmaal is verorbert, dan begint het zitten en wachten pas echt. Eerst even wachten om in te checken (al begrijp ik niet helemaal waarom we zouden moeten inchecken, want dat hebben we immers gisterenochtend al gedaan). Maar goed, gewoon doen wat de meute doet, tijd hebben we toch meer dan genoeg, Na het inchecken, mogen we naar een andere balie gaan, om de tassen te gaan inchecken.

Daarna even door de douane op weg naar het zogenaamde belastingparadijs achter de grens, op zoek naar een gelegenheid waar ze koffie verkopen. De groene konden we niet vinden, dus maar naar het bedrijf met de gele M gegaan om een kopje koffie te halen. Zo gezegd zo gedaan.

Het grote voordeel van koffie is dat het de wachtprocedure toch behoorlijk veraangenaamd. Daarna naar de gate, om in de rij te gaan wachten om te kunnen gaan boarden (ik zou niet weten hoe men het anders zou willen noemen). Na het boarden, nog eventjes wachten om al je spulletjes in een bak te deponeren zodat de Men in Black ze kunnen controleren. Vervolgens weer een ietsiepietsie wachten om de Full Body Scan te laten doen. Alles goed, riem aan, spullen verzamelen om in de meute op weg te gaan richting de slurf. Juist voor de slurf dient men weer te wachten. Een klein half uurtje verder, mogen we dan toch eindelijk die olifant in om in het vliegtuig te gaan zitten, zodat we weer een drie kwartier kunnen gaan wachten. Daarna nog een korte periode wachten tijdens het taxi?n en dan barst het geweld los. Een korte tijd zit je jezelf te verbazen hoe het mogelijk is dat zo”n brok metaal de lucht ingaat, maar al snel maakt diezelfde verwondering plaats voor berusting en zit je gewoon te wachten tot het moment daar is dat de landing wordt ingezet een kleine 11? uur later. Al die momenten van berusting worden onvermijdelijk afgewisseld door momenten van bezinning, Dat zijn van die momenten waarop je gaat nadenken over de indrukken die je eerder tijdens je leven hebt opgedaan. Zo heb ik een tijdje zitten nadenken over de Open Bak van gisterenavond en de dingen die daar, zij het verteld, zij het gezongen, zij het voorgedragen werden. En dan bedenk je je opeens de diepere gedachte aan zo”n uitspraak. Of diezelfde diepere gedachte ook bedoeld werd door degene die de uitspraak de wereld in heeft geholpen, weet ik niet. Maar zo bedacht ik dat de uitspraak van de afsluitende cabaretier gisterenavond, gewoon een nette manier is om te zeggen dat druk bezig is met dementeren. Wat de wereldwijze uitspraak dan wel niet was? “Hij citeert zichzelf graag.”

Of de zanger die zong over een Italiaans groentepakket, waar wortel in zit. Ooit gehoord van Wortel Bolognese? Of van Pasta di Worteloni? Om een kort verhaal lang te maken. In Itali? heeft men nog nooit van wortels gehoord. Net zoals van macaroni.

iezelfde zanger bracht een ode aan de koe. Hoe goed die het wel niet had. Dat die koe niets hoeft te plannen en nergens over na hoeft te denken. Dat een koe zich niet drukt maakt over het feit dat het gras in een buurwei groener is dan in zijn wei. Dat die koe niets hoeft te doen, behalve staan.

Op die momenten van bezinning zal ik nog wel vaker moeten terugdenken aan de woorden waar het gisteren allemaal mee begon.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Deze woorden klonken deze middag, onder begeleiding van oergezellige muziek over de Nieuwmarkt in Amsterdam. Nieuwsgierig geworden naar welk ensemble we stonden te kijken en te luisteren gingen we op onderzoek uit. Op een tafeltje stond een houder met enkele flyers daarin geplaatst. En warempel, het ging ook nog over hetgeen we zochten. We bleken ons te begeven het het Wallenfestival 2010. Het ensemble luisterde naar de naam: De 4tuoze matrozen, maar dat hadden ze ons al zelf verteld voordat we het hadden gevonden in het foldertje.

We besloten om de gezellige drukte te verlaten om ons te gaan begeven in de echte drukte, zodat we op zoek konden gaan naar een gelegenheid om het inwendige van de mens wat te gaan versterken. Zo gezegd, zo gedaan en al snel bevonden we ons in een Argentijns restaurantje op de Zeedijk. We hadden nog een wandeling meegenomen die ons over de wallen zou leiden en daarna? Wel terug naar het hotel om toch een beetje tijdig te gaan slapen.

Nadat we elke een Argentijnse Steak hadden besteld, nog eventjes de flyer doorgebladerd en plotseling viel mijn op op een theatertje, waar een verrassingsvoorstelling zou deze avond. Misschien wel leuk, maar eerst even eten en daarna struinen over de Wallen. We zien wel, zeiden we tegen elkaar. Na tot ontdekking te zijn gekomen dat Caf? Louietje helemaal niet op de Warmoesstraat zit, gingen we op pad naar De Engelenbak, zoals het theater heette. Rond de klok van acht zetten we onze voet over de drempel en bestelden we twee kaartjes aan de balie. Hetgeen we al verwacht hadden, bleek ook de waarheid te zijn. Uitverkocht.

Maar…. als we interesse hadden, konden we wel op de wachtlijst geplaatst worden, want er waren altijd wel mensen die hun kaartjes niet op kwamen halen. Onder het mom, van wie niet waagt, die niet wint, hebben we ons toe laten voegen als nummer 17 & 18 op de wachtlijst. Hadden we in elk geval een goede reden om te blijven zitten en te gaan genieten van een kop koffie. Een kwartiertje voordat de voorstelling om half negen zou beginnen, begon de kassamevrouw de namen van de wachtlijst op te noemen. Er waren 10 kaarten beschikbaar. De ene na de andere naam volgde, en het ene na het andere kaartje ging over de toonbank. Uiteraard was niet iedereen die op de wachtlijst stond aanwezig, maar ja, aangezien we nummertje 17 & verder waren op de lijst, hadden we niet het idee dat we kaartjes zouden kunnen kopen.

Totdat er plotsklaps door de ruimte schalde: “Paul & Marieke!” We gingen naar de balie, alwaar we de twee allerlaatste kaartjes voor de voorstelling van vanavond bemachtigde.

Wat stond ons te wachten? Een avond gepresenteerd en samengesteld door de carbareti?re Nathalie Baartman. Nog nooit van gehoord? Schaam jullie! Wij ook niet, maar het blijkt een aanstormend talent van de nieuwe generatie te zijn. Ze had allemaal acts uitgezocht die maximaal een kwartier mochten duren.

We werden getrakteerd op een avond vol afwisseling, aan elkaar gepraat door Baartman. De avond werd geopend door een 4-jarig aanstormend zangtalent, gevolgd door enkele clowns die op hun beurt werden afgewisseld door een langharige singer/songwriter die in het Nederlands zong. Voordat we het wisten zaten we te luisteren naar een koor uit de Balkan of was het nu een mime speler of die cabaretier? Wacht nee, er was ook nog die dichteres die enkele gedichten voordroeg en natuurlijk moeten we het ontbijtkoekrocken niet vergeten. Kortom, vlot, afwisselend, verrassend en leuk. Iedere week is er zo’n avond, die men open bak noemt. Elke Open Bak wordt afgesloten met een lied over de gebeurtenissen van de week ervoor. Iedere week is het refrein van dit lied hetzelfde.

Elke week eindigt dit lied, en dus ook de avond met de woorden: Dansen op een vulkaan.

[youtube id=”ZhYljPH-Z2c”]