Soms zit het mee en soms….
Kom je erachter dat de gehuurde Peugeot 107 met ingeklapte spiegels te breed is om de straat in het dorpje door te rijden.

Het is alweer de laatste dag. Als we opgestaan en opgefrist zijn, pakken we op het gemak de koffers in. Dan is het tijd voor onze laatste brunch in het hotel. Dat overigens nog steeds erg rustig is. Zoals het overal op het eiland rustig is. De meeste restaurants zijn nog niet geopend, wat als gevolg heeft dat we ‘s avonds 10 kilometer dienen te rijden om een hapje te gaan eten.

Na de brunch laden we de koffers in de auto en gaan op weg naar het laatste item wat op ons lijstje stond, de Keizerstroon. We genieten van het uitzicht over het westelijke deel van het eiland en gaan bedenken wat we nu zullen gaan doen.

We besluiten om naar het strand te gaan. De weg erheen leidt ons over een weg die steeds smaller wordt. Als we in een dorpje komen, kronkelt de weg zich links en rechts. In de 1e versnelling manouvreer ik de auto tussen de huizen door. Als er een versnelling een ½ op de auto had gezeten, dan zou ik die zeker hebben gebruikt. Dan komen we op het punt dat het echt smal wordt. Zo smal zelfs dat het geen nut heeft om de spiegels in te klappen. Ik bedenkt me dat het niet verstandig is om nu een foto te maken, aangezien er aan mijn rechterzijde iemand zit, die het waarschijnlijk een beetje benauwd heeft. Gisteren reden we door een dorpje waar ik aan beide zijden van de spiegels nog zeker 5 cm ruimte had, en dat vond ze al niet plezant. Ik zet de versnelling in zijn achteruit en ga terug naar daar waar we vandaan komen. Met een kleine omweg komen we uiteindelijk bij de parkeerplaats van het strand aan. Het is een stevige wandeling naar het strand toe dat zich 100 meter lager bevindt. Als het strand zich aan ons laat zien, kunnen we niets anders doen dan genieten. Dit is zo fraai dat we er bijna spontaan strandmensen van worden.

Na het bezoek aan het strand begeven we ons langzaam richting het vliegveld. Eerste bezoeken we nog oude Venetiaanse scheepswerven en bewonderen we het Muizeneiland. Daarna is het tijd om alweer iets te doen wat voor ons niet standaard is. We nestelen ons op een terras en bestellen een ijsje. Op het gemak eten we het op en bekijken de mensen die voorbijgaan. Ook al is het niet gewoon voor ons, we genieten ervan. Nu moet men niet verwachten dat dit voor ons een standaard tijdverdrijf gaat worden. Zo leuk was het nu ook weer niet.

Dan is het tijd voor het event dat we hier hebben georganiseerd. Een paar Amerikanen uit Californië (Bakersfield) en een paar Canadezen uit een dorpje in British Columbia bezoeken ons. Het is weer gezellig en als we net afscheid hebben genomen komt er nog een Griekse geocacher aansnellen. Het is zo gezellig dat we plotseling een beetje krap in de tijd komen te zitten. Snel gaan we een hapje eten om vervolgens onze huurauto in te leveren met ruim 841 kilometer meer op de teller dan toen we deze ophaalden. Na gewacht te hebben op het vliegveld stappen we de bus in. Na zeker 100 meter gereden te hebben mogen we weer uitstappen om vervolgens het vliegtuig in te stappen.

Soms zit het mee en soms….
Loop je bergop te zwoegen door het restant van een modderstroom

Iedereen weet dat wij graag naar het westen reizen. Waarom dat is, is heel simpel te verklaren. De wijzen komen immers, zoals iedereen weet, uit het oosten. Vandaag stond echter de grote reis naar het oosten op de planning. Waarom dan in hemelsnaam zou men zich kunnen afvragen.

Een verklaring hiervoor zou kunnen zijn dat we op zoek zouden kunnen gaan naar onze wortels. Kijken waar wij, de wijzen, vandaan komen. Echter, ik ben ervan overtuigd dat we die wortels niet in Griekenland zullen vinden. Dat is niet ver genoeg naar het oosten.

Waarom dan toch een voettocht, bergop maken naar een oud en vervallen klooster? Mensen die ons een beetje kennen, weten dat we gek zijn op statistieken als het gaat om geocaching. En als de mogelijkheid een getalletje in die statistieken weer wat verder op te rekken, dan laten we die mogelijkheid natuurlijk niet aan ons voorbijgaan.

Zodoende stond voor vandaag de meest oostelijke geocache van het eiland Corfu op het programma. Deze ligt boven op een berg in een oud, vervallen klooster. De weg erheen is niet zo heel lang, iets minder dan 2 kilometer, maar wel steil bergop. Tel daarbij op dat de regen van de afgelopen dagen de klei-achtige ondergrond van het pad naar de top zijn best heeft gedaan om het geheel tot een modderpartij te veranderen (en daarin ook nog eens in geslaagd is), en men kan zich voorstellen dat het toch een behoorlijke wandeling is geworden.

Maar we kunnen zeggen dat de wandeling de moeite waard was. Ook hier was het uitzicht weer fenomenaal en het klooster maakte toch wel indruk. Zo stond de klokkentoren nog grotendeels overeind net zoals de in- en uitgang. Heerlijk rondstruinen is het dan op zo’n locatie.,

Na alles ontdekt te hebben, en de voor ons tot nu toe meest oostelijk gevonden geocache te hebben gelogd, was het tijd om nog even te genieten van het schitterende uitzicht en de wandeling door de modder terug naar beneden te aanvaarden.

Soms zit het mee en soms….
Maak je een net iets te kleine stap en sta je met je linkervoet in een ijskoude rivier.

Tijdens de brunch deze morgen om 9:00 uur maakten we de plannen voor de dag. Het was bewolkt, maar de zon deed zijn uiterste best om de wolken te verjagen. We besloten om een wandeling te maken door het dorpje Arillas. Onderweg stopten we bij een waterval. Vanaf de rand van de weg konden we zien dat deze waterval behoorlijk hoog was, maar hoe hoog precies, dat was niet te zien. Ik besloot om precies datgene te doen wat ik altijd doe op zo’n moment. Kijken of ik iets dichterbij kan komen. Op een, althans dat vind ik zelf, verantwoorde manier. Deze meest logische weg was lopen van rotsblok naar rotsblok door de rivier. Een van die stappen bleek net iets groter te zijn dan ik had verwacht. Het resultaat is dat Marieke de kerstsokken uit haar rugzak tevoorschijn haalt, zodat ik weer met droge voeten verder kan wandelen vandaag.

We rijden verder en beginnen aan de wandeling in Arillas. Een alleraardigst dorpje, niets bijzonders, maar we lopen heerlijk in het dorpje. Onderweg zien we weer veel, wat volgens ons de nationale tuinplant van Corfu is, Blauwe Regen.

Na bijna 6 kilometer te hebben gewandeld is het tijd om naar het figuurlijke hoogtepunt van deze vakantie te gaan, namelijk Canal d’Amour. Een smalle baai in het noorden van Corfu. Volgens de legende zullen de stellen die hier samen in zwemmen een liefdevol en vruchtbaar leven hebben. Ik denk dat eenieder wel begrijpt dat we geen enkel risico willen nemen, en dat we niet hebben gezwommen. Van het liefdevolle leven zijn we toch wel overtuigd, het andere is niet nodig. Ik ben er ook niet van overtuigd dat we dan met ons hoofd in de wolken zouden zijn.

Na dit bezoek vol liefde is het tijd om naar het letterlijke hoogtepunt van deze vakantie te gaan, namelijk de hoogste berg van Corfu, de Pantokrator. Hoewel de berg met zijn 906 meter niet uitzonderlijk hoog te noemen is, groeit er op de top bijna niets. We genieten van het uitzicht. Regelmatig moeten we even wachten met een foto maken als er weer een wolk voorbij komt waaien en ons uitzicht belemmert. We zijn liever op deze manier met ons hoofd in de wolken dan als zou blijken dat zwemmen in Canal d’Amour echt zou werken.

Na deze hoogtepunten gaan we weer naar Kerkyra. Afgelopen maandag zag ik in de verte een typisch Griekse windmolen staan, en die wilde ik wel eens van dichtbij bekijken. Zo gezegd zo gedaan, en op ons gemak wandelden we de kilometer naar de windmolen toe. Het begint iets harder te waaien als we naar het centrum van Kerkyra wandelen om van ons diner te gaan genieten.

Soms zit het mee en soms….
Ben je gewoon blij dat het na twee dagen vol met regen weer droog is.

Ik wilde bijna de dokter bellen toen vanmorgen bekend werd dat we naar Paleokastrits zouden gaan. Gelukkig was het ook nu weer niets ernstigs, maar bleek het om een beroemd klooster op Corfu te gaan. Hemelsbreed ligt het klooster iets meer dan een kilometer bij het hotel vandaan, over de weg is het bijna zeven kilometer rijden.

Eenmaal bij het klooster aangekomen, ontdekken we weer de ongemakken van onze dagelijkse brunch. Het klooster zelf gaat op een normale tijd, zeven uur, open, maar nu zijn er al enkele busladingen met toeristen gelost bij het klooster. We kijken hoe het loopt en genieten ondertussen van het uitzicht. Het zonnetje doet vandaag weer volop zijn best. Gelukkig maar, want na twee dagen in de regen rondgehobbeld te hebben, moet ik zeggen dat we er allebei wel genoeg van hebben.

Een buslading toeristen blijkt ook hier een buslading toeristen te zijn als op de rest van de wereld. Na tientallen keren “Nice, nice, very nice”, “fantastic”& “great” te hebben gehoord moet de bus weer verder en verdwijnen de toeristen als sneeuw voor de zon. Niet dat we nu alle tijd van de wereld hebben, maar we hebben wel eventjes het rijk voor ons alleen. We genieten van dit kleine pareltje op dit eiland. Als we willen gaan, gaat het pareltje nog meer glimmen als we aan de praat raken met een Orthodoxe monnik. Gekleed in een winterjas, vertelt hij in gebrekkig Engels aan ons dat hij een vriend is van Koning Filip van België.

We rijden door naar Angelkastro, een oud kasteel en genieten van de imponerende aanblik van dit stukje historie. Na het kasteel gaan we door naar CDR, oftewel Corfu Donkey Rescue. Of in goed Nederlands, de ezeltjesopvang. Hier worden oude ezels opgevangen zodat ze van hun oude dag kunnen genieten. Dit klinkt rooskleuriger dan het in werkelijkheid is, want het merendeel van de 40 ezels die hier momenteel zijn, zijn in hun leven mishandeld. Deze organisatie bestaat volledig van schenkingen. Heel vaak gebeurd het niet dat wij van zoiets als dit onder de indruk zijn, maar hier is dat wel het geval.

Na het bezoek aan de ezeltjes is het tijd om op zoek te gaan naar de vissen in de Ionische Zee. Terug in het hotel trekken we onze wetsuit aan, en gaan naar het strand, dat nog geen 300 meter verderop ligt. We trotseren het koude water, dat dankzij onze wetsuits toch niet zo heel koud lijkt te zijn en we gaan snorkelen. En we zien helemaal niets. Het water is kraakhelder, maar het enige dat we zien zijn kiezelstenen. Totdat er plotseling een grijs visje met zwarte streep door het beeld heen zwemt. Hier hadden we eerlijk gezegd toch wel verwacht om iets meer te zien, maar het voornaamste is dat we lol in het snorkelen hebben gehad.

Terug in het hotel blijkt dat het nog aan de vroege kant is. We besluiten om een geocache te gaan zoeken die een 4½ ster terrein waardering heeft. Als je bedenkt dat een geocache maximaal 5 sterren terrein heeft, kun je je voorstellen dat wijzelf niet overtuigd zijn van het feit dat dit ons gaat lukken. Na een uur te hebben gereden, stranden we op 2,8 kilometer van de cache voor een enorme plas water op de weg. We zijn er niet van overtuigd dat onze auto daar doorheen kan rijden zonder vast te komen zitten en besluiten om dat stukje maar te gaan lopen. Het uitzicht is fraai, maar eentonig en verveelt al vrij snel. We arriveren bij de cache en na wat klimwerk kunnen we deze ook als gevonden noteren. We rijden terug naar het hotel en kunnen terugkijken op een geweldige en zonnige dag.

Soms zit het mee en soms….
Heb je het idee dat je een of andere enge ziekte oploopt, maar in werkelijkheid blijkt het het eilandje Gialiskari te zijn dat je oploopt.

De Griekse taal is voor ons haast compleet onbegrijpelijk. Als we er al iets van kunnen bakken, dan klinkt het vaak meteen als een of andere enge ziekte. Hadden we misschien toch Atheneum moeten doen toen we nog jonger waren. Ik denk niet dat het laatste iets zou veranderen aan het feit dat het deze ochtend nog steeds regende. Tijdens de brunch werden de plannen voor de dag gesmeed.

Eenmaal onderweg werden deze plannen prompt gewijzigd en besloten we om als eerste een cache in een klein dorpje te gaan doen. Onderweg genoten we hier en daar van het uitzicht en in het volgende plaatsje werd genoten van een cappuccino en een latte machiato. Wederom werden de plannen aangepast en besloten we om een wandeling te maken naar een vervallen klooster.

Nadat we dit bezocht hadden gingen we nog op zoek naar een ruïne. Het verhaal achter deze ruïne leert ons dat we inmiddels het eiland Corfu hebben verlaten en dat we middels een meter of vijf lange brug het eiland Gialiskari hebben betreden. Hoe het ook mag heten, we genieten van de prachtige natuur, ondanks de regen, de gladheid, de wind en de kou.

Eenmaal terug in de auto passen we de plannen alweer aan. Op naar het volgende dorpje en op naar het volgende strand. Kort nadat we de auto hebben geparkeerd worden we gevolgd door een hond. We lopen via de rotsen het strand op, het beestje volgt ons gedwee. Als we het strand weer verlaten en richting het oude fort van Kassiopi wandelen worden we nog steeds gevolgd door het aandoenlijke dier. Na een wandeling van ruim drie kilometer arriveren we bij het fort. Hoe schattig we de hond ook vinden, we moeten van hem af zien te komen. We willen hem immers niet meenemen, en ook niet het risico lopen dat hij onder een auto loopt bij de drukke weg waaraan we onze auto hebben geparkeerd. Als we de deuren van het fort hebben gepasseerd weten we het beestje voorbij de deuren te krijgen en snel sluiten we deze. Met een paar Droopy ogen kijkt hij ons door het laatste kiertje aan en onszelf schuldig voelend sluiten we ook het laatste beetje van de deur af. Als we het fort hebben bewonderd, hopen we dat hij weer op weg naar zijn baasje is en openen voorzichtig de deur. Gelukkig ons ‘vriendje’ is verdwenen. We gaan op een terras zitten en maken nog een korte wandeling naar een ander strand. Inmiddels is het bijna vier uur en wonder boven wonder klaart het voorzichtig op.

We besluiten om alsnog naar het kleine dorpje te gaan om daar de wandeling te doen die we deze ochtend in de auto bedacht hadden. Voorzichtig laat het zonnetje zich zelfs zien en we genieten van Perithia, zoals het plaatsje heet. Dit dorpje is bijna geheel verlaten en zou de naam spookstad eer aan doen. We struinen rond, en we genieten volop. Blij dat we alsnog besloten hebben om deze wandeling te gaan maken.

Soms zit het mee en soms….
Regent het heel de dag. Men pleegt wel eens te zeggen dat men krijgt wat men verdient. Nu ben ik het daar toch niet helemaal mee eens. Naar mijn bescheiden mening verdienen wij beiden het wel dat we tijdens onze korte vakantie droog weer zouden hebben. Helaas mocht het niet zo zijn. Al bij het ontwaken deze morgen hoorden we de regen op het dak van onze studio tikken. Het weerbericht bekijkend, leerden we dat het rond het middaguur droog zou zijn. Geen enkel probleem voor ons en na de brunch deze ochtend sprongen we in onze voiture en reden we naar het Achilleion. Beter bekend als de zomerresidentie van keizerin Elisabeth. Deze keizerin werd door intimi Sisi genoemd, en bijna 60 jaar nadat ze was vermoord kreeg ze wereldfaam door de Sissi-trilogie (inderdaad hier Sissi met dubbel S) die over haar werd gemaakt.

Met paleis Schönbrunn in het achterhoofd trotseren we vol verwachting die regen die neerdaalt op onze hoofden terwijl we van het parkeerterrein naar de ingang flaneren. Hier valt de eerste barst in de pracht en praal die bij Keizerin Sis(s)i hoort in onze ogen als we met open armen worden ontvangen door een meer dan gemiddeld chagrijnige portier. In gebrekkig Engels worden we naar een raam gestuurd om daar de entreebewijzen te kopen. Bij het raam gearriveerd worden we, zover mogelijk, nog onvriendelijker doorgestuurd naar een ander raam. Als hier rode lampen zouden branden, dan weten we zeker dat hier nimmer geld verdiend zou worden. De kreet “vriendelijkheid kost geen geld” flitst maar weer eens een keer door mijn hoofd. We betalen en gaan vrolijk verder naar de portier om onze zojuist vol trots gekochte tickets door de midden te laten scheuren. We gaan het paleis binnen en we melden ons aan voor de apparatuur voor de audiotour. Na het invullen van onze namen krijgen we apparaten 001 & 002 mee. We zijn de eerste twee bezoekers van de dag ontdekken we. Het neertikken van deze regel gaat sneller dan het uitreiken van deze apparaten, aangezien de jongedame aan de balie doodnerveus is en niet goed weet hoe ze alles in dient te stellen. Ze verontschuldigd zich met de woorden dat het haar eerste dag is. Al snel komt Marieke er achter dat apparaat 002 niet werkt. Terug naar de zenuwachtige jongedame dan maar. Ze weet nu helemaal niet meer wat ze moet doen, en gaat telefoneren. Na een vijftal minuten komt er hulp in de vorm van een, ervaren ogende, man. Hij pakt, totaal willekeurig, een ander apparaat en begint deze in te stellen. Marieke kijkt naar het nummer, en is ervan overtuigd dat deze wel moet werken aangezien het label 040 aangeeft.

We vervolgen de tour en al snel begeeft ook apparaat 001 het. Ik ben ervan overtuigd dat nummer 0499 er niet is, en besluit zonder audiotour verder te gaan. We genieten van het zomerverblijf. We kunnen niet zeggen dat we het ingetogen zouden noemen, maar het toont alles behalve de pracht en praal die men bij de naam Sis(s)i verwacht. Uiteraard kijken we verder dan onze neus lang is, en al snel valt ons op, dat dit zomerverblijf typische kenmerken van de Griekse stijl vertoont. Oftewel een groot gebrek aan onderhoud cq restauratie. We gaan weer naar buiten, de regen in, om van de tuin te genieten. De tuin is op het eerste gezicht fraai, maar ook hier zien we een chronisch gebrek aan onderhoud. Als Frans Josef dit zou weten, dan zou hij zich omdraaien in zijn graf, daar zijn we allebei van overtuigd.

Na het bezoek aan het Achilleion rijden we verder naar de hoofdstad, Kerkyra. Met iets meer dan 28000 inwoners is dit eigenlijk niet meer dan een dorp te noemen. De oude binnenstad staat op de werelderfgoederenlijst van UNESCO. We struinen door de steegjes en genieten we volop. Ondanks de regen. Natuurlijk is het minder leuk dan wanneer het droog is, maar de regen is een goed excuus om regelmatig van een kop cappuccino te gaan genieten en zo het inwendige van de mens weer iets te verwarmen en de kaart waarop alle hoogtepunten van de stad staan te bekijken. Na een uurtje of zes te hebben rondgestruind hebben we alle highlights bezocht en bewonderd, en kunnen we, ondanks de regen, terugkijken op een geslaagde dag.

Gisteren hebben we het al vermeld. Soms zit het mee en soms….
Is er pas vanaf negen uur ontbijt. Een beetje normaal mens noemt eten op dit tijdstip geen ontbijt meer, maar een brunch. Helaas is er niets aan te doen, en dus wachten we geduldig tot de klok bijna negen uur aangeeft.

Gisterenavond hebben we ons in het hotel geïnstalleerd. We zijn de eerste gasten van het jaar, en het is zodoende ook vanzelfsprekend dat wij vandaag de enigen aan het ontbijt zijn. Het ontbreekt ons werkelijk aan niets en hetgeen we overlaten is een snee brood en wat fruit. Dat laatste zal voor velen geen verrassing zijn.

Na het ontbijt vertrekken we richting de Black Rocks. Hier ligt een geocache die nog nooit eerder is gevonden. Voor ons bijna onvoorstelbaar aangezien deze er al sinds oktober zou liggen. We hebben gezocht en niets gevonden. Misschien dat deze alweer is verdwenen. Wel genieten we van het fraaie uitzicht en een stukje verderop zien we een schip liggen dat is vergaan. We wandelen erheen en genieten.

We gaan richting een andere baai. We hebben een wandeling gezien die tot een van de mooiste van Corfu behoren en willen deze graag wandelen. De wandeling heeft de fraaie naam “Pirate’s Bay” meegekregen. We beginnen aan de wandeling en al snel is duidelijk dat dit een behoorlijk zware tocht zal gaan worden. Het gaat over smalle, door ons zo geliefde, paadjes die eigenlijk geen paadjes te noemen zijn. Sporen zou men het wellicht beter kunnen noemen. Je ziet hoe je moet lopen, maar daar is ook alles mee gezegd. We volgen het spoor omhoog en omlaag. Na een tijdje zie ik een spoor waarvan ik zie dat het dood loopt, maar toch wil ik het gaan volgen. Gelukkig maar, als ik het einde bereik zie ik meteen waarom deze wandeling de naam heeft gekregen die het heeft. Pirates of the Carribean is niets vergeleken bij de avonturen die zich in mijn hoofd afspelen bij het aanschouwen van dit schitterende stukje natuur.

Maar we gaan verder, want we hebben de schat immers nog niet gevonden, en als er ergens piraten zijn geweest, dan moet er ook een schat verstopt zijn. We arriveren bij een groot kruis en dat blijkt het laatste punt te zijn. We hebben niet alle hints die de piraten hebben verstopt goed begrepen, maar met wat logisch nadenken komen we er toch achter waar de schat verstopt moet zijn. Eenmaal gevonden, stoppen we er wat in voor de piraten die nog na ons gaan komen. We volgen het eerder gelopen spoor terug naar de auto. Na een wandeling van iets meer dan drie uur, waarbij we bijna 800 meter hebben geklommen, komen we voldaan terug bij de auto. Na het diner en dit verhaaltje tikken is het tijd om te gaan dromen van allerlei avonturen. Aye, Aye, Mate.

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Zo is het leven nu eenmaal zullen velen zeggen. Deze ochtend zat het weer eens tegen. Voordat we de koffers gingen pakken, was er nog ruim voldoende tijd om een kop koffie te drinken en te kijken of er nog updates voor de site waren. Dus koffie zetten en inloggen op de site. Inderdaad waren er enkele updates. Een paar daarvan waren voor dingen die op de achtergrond draaien, en één ervan was voor het uiterlijk van de site. Alles geselecteerd en op automatisch updaten geklikt. En dat was nu iets wat ik niet had moeten doen. De update voor het uiterlijk van de site, haalt namelijk ook automatisch voorbeeldberichten en dergelijke binnen. Aangezien er automatisch een mail gestuurd wordt naar eenieder die zich daarvoor heeft aangemeld, werden er binnen no-time 1881 mailtjes verzonden door de site. Oeps met een hele grote O. Niet dat ik er nog iets aan kon doen, want zoals gezegd, worden die automatisch verzonden, Alle nieuwe berichten van de site verwijderd. Voor de zekerheid een backup teruggezet op de site en alles handmatig ge-updated. Het enige dat ik kan zeggen tegen eenieder die is overspoeld door mails is Sorry. Met een hele grote hoofdletter S. Dat dan weer wel. Wellicht dat we toch maar de keuze moeten maken om een layout te kopen in plaats van een gratis layout waar toch wel wat nadelen aan kleven. De eerste die we vonden was €79,- per jaar. Dit is in onze ogen een beetje over de top en als we wat meer tijd hebben, gaan we op zoek naar een betaalbaar alternatief dat ook nog eens aan onze smaak voldoet.

Na al deze ellende was het tijd voor wat leukere dingen. Namelijk het inpakken van de koffers. Niet voor een reis naar Amerika zoals sommigen van onze lezers dachten. Was het maar waar, maar dat duurt nog vijf maanden. Vandaag gaan we op weg naar een land waar we nog nooit eerder geweest zijn. Griekenland en dan wel Corfu om precies te zijn. De keuze hiervoor was niet zo heel moeilijk. We hadden namelijk een paar wensen waar de bestemming aan diende te voldoen.

Vliegen op zaterdag
Vliegen vanaf Eindhoven
Een redelijke kans op mooi weer
Het ene na het andere land viel af. En uiteindelijk bleven alleen Tenerife en Corfu over. Tenerife was in onze ogen onbetaalbaar dus besloten we om naar Corfu te gaan.

Zo gezegd zo gedaan. Vliegtickets, een auto en een hotel geboekt. Een reisgids gekocht en we zijn klaar om te gaan. Volgens mij hebben we ons nog nimmer zo minimaal voorbereid op een reis. Goed, de geocaches zijn geladen in de GPS, maar wat er nu precies te zien is op Corfu? Geen idee. We hebben een paar fraaie foto’s op het internet gezien. Gisteren opgezocht waar het hotel nu precies zit en de locatie proberen in te voeren op de TomTom. Toen kwamen we erachter dat het hotel geen exact adres heeft. Gelukkig hebben we wel de coordinaten, dus ook dat hebben we ruimschoots opgelost. Nu alleen nog tijd vinden om de reisgids te lezen.

Wellicht iets om in het vliegtuig te doen, ware het niet dat ik de kostbare tijd gebruik om dit verhaaltje te typen, zodat ik dat vanavond niet hoef te doen. De inschatting die we hebben is namelijk dat we pas rond de klok van 10 uur in het hotel geïnstalleerd zijn, en om dan nog iets te gaan tikken…. Ik denk niet dat ik daar heel veel zin in heb. Ik denk dat we dan de tijd beter kunnen besteden met kijken wat we morgen eens gaan doen. Ach, ik weet zeker dat we ons wel weten te vermaken tot het moment daar is dat we weer naar huis moeten.

Als ik het hierbovenstaande teruglees, dan valt me op dat er enkele keren het woord onbetaalbaar in staat. Alles behalve waar natuurlijk, maar hier 10 kilometer boven de grond zittende, komt er spontaan een titel voor dit relaas naar boven borrelen.