De laatste dag van een reis/vakantie is altijd de minste dag van allemaal. Weer naar huis. We proberen er altijd zoveel mogelijk van te maken. Vandaag maken we twee korte wandelingen van anderhalf uur. De eerste is in Darmstadt. We zijn nog nooit eerder in deze stad geweest, en maken, na eerst een kop koffie te hebben gedronken, een korte wandeling. Deze stad kan ons niet echt bekoren. We maken tijdens deze wandeling een webcamfoto en gaan weer verder. Misschien moeten we deze stad een keer een tweede kans geven als het wat mooier weer is.

De volgende stop is niet heel veel verder. Het dorpje Biebrich, ten noorden van Mainz. Hier staat een enorm kasteel. We maken een wandeling door de gigantische slottuin en ook hier maken we een webcamfoto. De 19e keer deze reis. Al met al hebben we weer veel gezien deze reis en in totaal hebben we 5664 kilometer gereden in de 30 dagen dat we onderweg zijn geweest.

De laatste dag van een reis/vakantie is altijd de minste dag van allemaal. Weer naar huis. We proberen er altijd zoveel mogelijk van te maken. Vandaag maken we twee korte wandelingen van anderhalf uur. De eerste is in Darmstadt. We zijn nog nooit eerder in deze stad geweest, en maken, na eerst een kop koffie te hebben gedronken, een korte wandeling. Deze stad kan ons niet echt bekoren. We maken tijdens deze wandeling een webcamfoto en gaan weer verder. Misschien moeten we deze stad een keer een tweede kans geven als het wat mooier weer is.

De volgende stop is niet heel veel verder. Het dorpje Biebrich, ten noorden van Mainz. Hier staat een enorm kasteel. We maken een wandeling door de gigantische slottuin en ook hier maken we een webcamfoto. De 19e keer deze reis. Al met al hebben we weer veel gezien deze reis en in totaal hebben we 5664 kilometer gereden in de 30 dagen dat we onderweg zijn geweest.

Voor vandaag staat een bezoek aan de Merkur-toren nabij Baden-Baden op de planning. Daar is een webcamcache geplaatst. Ook het uitzicht zal niet verkeerd zijn. Mits het helder weer is. En dat is net waar het aan ontbreekt als we opstaan. Het is grauw en grijs. Na een bezoek aan de Merkur-toren hebben we een wandeling langs verschillende fonteinen uitgezocht in Baden-Baden. We besluiten om die wandeling eerst te doen, en daarna verder te zien. Snel zoeken we nog een alternatief voor als het niet op gaat klaren vandaag. Als we door Baden-Baden hebben gewandeld, is het niet veranderd. Met de temperatuur is niets mis, maar het is nog steeds grauw en grijs. We besluiten om naar Karlsruhe te gaan en de Merkur-toren te laten voor een volgende keer. Maar eigenlijk hadden we dat stiekem deze ochtend al besloten.

Het alternatieve plan bestaat uit een wandeling in het oosten van Karlsruhe. De wandeling zal ons langs verschillende Jugendstil (of Art Nouveau in goed Nederlands) huizen leiden. De wandeling is behoorlijk pittig. Of het moet zo zijn, dat onze kennis van de Duitse taal niet helemaal 100% is. Toch lukt het ons om de wandeling met succes te voltooien. We hebben nog tijd over voordat we terecht kunnen bij ons favoriete restaurant in Karlsruhe, dus na een blik op de kaart geworpen te hebben, kiezen we nog een andere wandeling uit. Ook deze voltooien we zoals het hoort en daarna is het tijd om te gaan eten bij Stövchen.

De weersvoorspelling van vandaag was niet veel soeps. Waar we ook keken in de regio, overal was de voorspelling hetzelfde. Wisselvallig. Of anders gezegd: “Regen? Ja, nee, misschien.” Tja, en wat moet je dan? We besluiten om korte wandelingen te gaan doen met behulp van labcaches. Labcaches zijn een redelijk nieuwe soort caches, waarbij je niets fysieks vindt. Je bezoekt een punt en dient daar een vraag te beantwoorden. Normaal gesproken, bestaan een serie uit vijf van deze labcaches en vormen zo samen een leuke wandeling. Meestal zijn deze labcaches vrij interessant en leerzaam. Zo brengen we vandaag als eerste een bezoek aan het dorpje Steinbach. We leren hier het kinderverhaal van De Gruffalo kennen. Hoewel dit al in 1999 is verschenen, kennen we het beiden niet.

We gaan door naar Buhl, om aldaar iets over de Joodse geschiedenis van de vorige eeuw te leren. Ook dit is een leuke en leerzame wandeling, die we maken na het drinken van een kopje koffie.

Het is nog steeds droog als we verder gaan naar het wereldberoemde gehucht Urloffen. Bekend om zijn productie en verwerking van mierikswortel in vroeger tijden. Nooit van gehoord? Wij ook niet, maar ook dit is een leuke en leerzame wandeling, van een kilometer of vier, waarbij we heerlijk in een T-Shirt in het zonnetje lopen.

De volgende stop is het stadje Lahr. Hier zijn we al vaker geweest. Hier krijgen we extra informatie voorgeschoteld over de algemene geschiedenis van deze stad. Inmiddels regent het, en hebben we onze jassen weer aan en de capuchon op. We twijfelen heel even of we een kop koffie zullen drinken.

We besluiten om door te rijden naar Offenburg, en daar een kop koffie te drinken. Ook hier is een wandeling van een kilometer of drie die ons iets zal leren over de geschiedenis van deze stad. Het regent nog steeds, maar toch genieten we ook van deze wandeling. Natuurlijk is het minder leuk als het regent, en ook de camera’s blijven vaker opgeborgen. Maar al met al hebben we toch genoten van deze dag.

Dat de herfst in aantocht is, is wel duidelijk. De ene dag heb je een winterjas nodig, terwijl je de volgende dag heerlijk in een T-shirt rond kunt wandelen. Vandaag zou het een T-Shirt dag worden volgens de voorspellingen. Iets na negenen vertrekken we, om vervolgens om tien over negen de auto te parkeren. Vandaag hebben we gekozen om de Felsenweg te gaan wandelen. De wandeling begint in het dorp hier 3 kilometer verderop. En de wandeling is net te pittig en te lang om er zomaar even 6 kilometer aan te plakken. De Felsenweg staat al een paar jaar op ons lijstje om een keer te gaan lopen. Gelukkig heeft iemand er inmiddels wat geocaches verstopt aan het pad, wat het nog net wat aantrekkelijker maakt voor ons. In totaal hebben we 11 geocaches op de route ingepland. Het begin gaat stevig omhoog, maar we merken dat we de afgelopen weken getraind hebben. En het gaat relatief gemakkelijk. Onderweg rapen we wat tamme kastanjes en beukennootjes. Zomaar even tussendoor.

We wandelen verder en passeren een Lost Place. Het kan haast niet anders dan dat hier een multi-cache ligt. En inderdaad, als we alles uitgerekend hebben blijkt dat de cache in de Lost Place ligt. We vinden de cache en wandelen verder. Richting Katzenschrofen, waar het hoogste punt van onze wandeling zal zijn. We klauteren tussen de rotsen door het pad omhoog en plotseling zie ik een cache liggen boven op een rots. Nu wist ik wel dat deze cache hier was, maar ik heb hem niet in de ronde opgenomen omdat deze 5 sterren terrein is. En dat wil vaak zeggen dat er geklommen dient te worden met speciale uitrusting, of iets anders bijzonders. 5 sterren is de zwaarste terreinwaardering die er in het geocachen bestaat. Ik twijfel of ik er bij zal kunnen als ik op een rotsblok ga staan. Ik waag een poging, en mijn armen zijn inderdaad te kort. Marieke reikt me een telescoopstok aan, die we altijd bij ons hebben, en ik krijg de cache te pakken. Onze naam wordt in het logboek gekrabbeld en met wat moeite lukt het me om de cache terug te plaatsen. Nu zo, dat deze vanaf het pad niet meer te zien is. We hebben onze vijfde T5 cache kunnen loggen. Zomaar even tussendoor.

We wandelen weer verder en genieten onderweg van onze lunch bij een picknickbankje. Hier is het een stuk rustiger dan in Beieren. We zijn de hele dag nog maar vier mensen tegengekomen. Na de lunch gaan we verder, en na een tijdje passeren we een schnappsbrunnen. Mij doet het niet zoveel, maar Marieke heeft er naar uitgekeken om een paar lokale brouwsels te proberen. Zomaar even tussendoor.

Na bijna zes uur wandelen zijn we weer bij de auto, en we zijn redelijk vermoeid. We moeten nog boodschappen gaan doen. We besluiten om naar Achern te rijden om daar boodschappen te gaan doen. Maar voordat we dat doen, gaan we eerst op een terras zitten om te genieten van iets waarvan we vinden dat we dat verdiend hebben. Een ijsje. Zomaar even tussendoor.

Toen we vanochtend uit het raam keken, zag het er wat troostelozer uit dan gisteren. Ook al is de dochter des huizes er heilig van overtuigd dat wij ieder jaar de zon mee naar Ottenhöfen nemen, het kan niet altijd zonneschijn zijn. Maar onze jarenlange ervaring in het Zwarte Woud leert, dat het aan de ene kant van de berg stralend weer is en aan de andere kant de regen niet meer op lijkt te houden. De weersvoorspelling voor Karlsruhe was prima voor vandaag, tot deze ochtend. Een laatste check leerde dat het vandaag ook in Karlsruhe regenachtig zou zijn. Jammer, we wijken niet meer van de planning af en laten het maar op ons afkomen. Zeker omdat we vanochtend vroeg al per email een tafeltje hebben gereserveerd in het ons zo vertrouwde en geliefde restaurant in Karlsruhe. We hebben voor alle zekerheid maar een tafel binnen gereserveerd. Het is immers geen mei meer. We hebben bij Stövchen nog nooit binnen gezeten. Dus we zijn erg benieuwd hoeveel plaats er is, zeker met de huidige Coronaregels. We hopen dat we het genoeg Coronoproof vinden naar onze zin, zodat we vrijdag daar nog ons laatste avondmaal kunnen nuttigen.

Als eerste staan een groot aantal caches in de slottuinen op het programma. Wie hierbij een tuin met weelderige bloemenpracht verwacht, komt bedrogen uit. Het is een groot bos met wandelpaden, er is geen bloem te zien. Maar desalniettemin wandelen we er heerlijk op ons gemak rond. We komen geen mensen tegen en dat vinden we vandaag de dag een groot pluspunt. Bovendien zijn we al zo vaak in Karlsruhe geweest, dat er geen must-see’s meer zijn, alleen nog kleine hoogtepuntjes. En via het geocachen, zien we die vandaag ook weer. We komen op plekken waar we nog nooit geweest zijn. Ondanks dat we al vele malen in deze prachtige stad rondgewandeld en gefietst hebben.

Het grote nadeel van vakantie vieren is, is dat we een minder strakke planning hebben en daardoor tijd over hebben om spontaan een spellenwinkel binnen te stappen. In deze winkel hebben we in al die jaren slechts eenmaal iets gekocht, dus veel zal het wel niet zijn. Maar toch zijn we tegen een leuke aanbieding aan gelopen. Geen koopje, maar wel een leuke aanbieding. Die mag mee in de koffer.

Na het merendeel van de caches tegen onze verwachting in gevonden te hebben, is het tijd om via de Müller naar het restaurant te gaan. Ook hier wachtte ons een aangename verrassing. We konden keurig coronaproof plaatsnemen aan een speciaal voor ‘Paul’ gereserveerd tafeltje. Het zat heel plezierig, maar we voelden de pijn van de ondernemer als je zag hoeveel tafeltjes er in een normale tijd bezet zouden zijn. Maar het eten smaakte als vanouds, wat ons deed besluiten om voor vrijdag direct te reserveren. We zijn dan wel genoodzaakt om onder de overkapping, half buiten, plaats te nemen. De 20 plekken binnen waren al besproken.

De reis is voorbij, tijd voor vakantie. Nog nooit ging voor ons het een over in het ander. Maar er is zoveel anders dit jaar, dus waarom zouden we deze twee hobby’s niet een keer combineren. Voor eenieder die niet weet wat het verschil is, even een korte uitleg. Als we op reis zijn, willen we zoveel mogelijk van een gebied zien. Voorbereiding, planning, op tijd opstaan en nagenoeg dagelijks een behoorlijke afstand overbruggen horen daar bij. Op reis zijn is hard werken.

Vakantie is anders. We slapen uit (tot een uur of half acht), we zien wel wat we gaan doen. Hebben niet echt iets wat we graag willen zien. Kortom… vakantie.

Gisterenavond hebben we besloten dat we vandaag naar Heidelberg gaan. Iets voor de klok van 9 vertrekken we. Achter de files aan. In Heidelberg zit een leuke spellenwinkel waar we vorig jaar enkele leuke koopjes hebben kunnen doen. Wie weet hebben we vandaag weer geluk. We lopen daar ruim een uur rond en verlaten de winkel met één nieuwe aanwinst. Een magere oogst in vergelijking met vorig jaar. We wandelen terug naar de auto en leggen het spel in de kofferbak. We wandelen verder naar de Hauptstraße in Heidelberg. Een 1,4 kilometer lange winkelstraat. We drinken een kop koffie en wandelen verder. We hebben bedacht om naar de andere zijde van de Neckar te gaan vandaag. Daar ligt namelijk de Philosophenweg, een wandelpad dat Marieke een paar maanden geleden heeft ontdekt en die haar wel aardig leek. Ik verwacht daar rustig te kunnen wandelen om na te kunnen denken. Als we het het pad inlopen, blijkt al snel het tegenovergestelde de waarheid te zijn. Het gaat zigzaggend, steil omhoog. Na 700 meter zijn we boven, en zien we een schitterend uitzicht over Heidelberg. Het grote voordeel is dat het hier nagenoeg vlak is. Ideaal dus om bij, het nazomerzonnetje waar we vandaag van mogen genieten, wat te filosoferen. Zouden Sigmund Freud en Friedrich Nietzsche hier ook wat hebben geoefend met filosoferen in hun jonge jaren vraag ik me af.

Als ik deze ochtend de gordijnen openschuif laat juist de zon zich boven de horizon zien. Volgens de voorspellingen is het de komende dagen weer droog. We zullen vanzelf wel zien. Vandaag gaan we weer verder naar het volgende appartement. We reizen via Ehingen waar een webcamcache is en wandelen daar wat rond. Daarna rijden we naar kasteel Lichtenstein. Dit kasteel is werkelijk schitterend gelegen op een rots. We wandelen wat door de kasteeltuin en rondom het kasteel. We rijden weer verder. Naar het dorpje Nagold. Ook dit dorpje is niet heel bijzonder, behalve het feit dat hier ook een webcamcache is. We maken hier onze 17e webcamfoto deze reis. Het weer is weer lekker, al kunnen we de jas goed aanhebben. Al met al wandelen we een kilometer of 10, voordat we verder rijden naar Ottenhöfen im Schwarzwald. Onderweg stoppen we nog om een nieuwe cache te vinden. Als tweede schrijven we onze naam in het logboekje.

at we van het appartement kunnen verwachten weten we inmiddels wel. Het is immers al de 12e keer dat we naar dit appartement gaan. De eigenaresse is inmiddels 81 jaar oud. Als wij het over haar hebben, hebben we het over oma. Afgelopen vrijdagavond belt ze ons. Hoe laat we er ongeveer zouden zijn. We vertellen haar dat dat waarschijnlijk tussen 16:00 en 17:00 uur zou zijn. Ze zegt dat ze ons helaas niet kan verwelkomen, want in de ochtend moet ze weg, en ’s middags moet ze in de bistro van haar vriendin gaan werken. Wat dat betreft is ze nog niet veranderd. Altijd bezig. Ze laat de deur voor ons open, en zegt dat we alles wel zullen kunnen vinden. Wie immer….

Vandaag gaan we naar Schwäbisch Gmünd. Ook daar is een webcamcache en van wat we hebben gezien is het geen onaardig plaatsje. Leuk genoeg om een tijd rond te wandelen volgens ons. Als we wegrijden, regent het. We bekijken de voorspelling voor vandaag, en die belooft niet veel goeds. Volgens de voorspelling regent het de hele dag. Als we aan onze wandelronde beginnen, regent het inderdaad nog steeds. En eerlijk is eerlijk. Een dorpje kan zo leuk zijn als het wil, er is bar weinig aan als het de hele tijd regent. We drinken een kopje koffie en wandelen verder. We maken de webcamfoto en gaan weer koffie drinken, want behalve dat het regent, is het met vijf graden, ook nog eens behoorlijk koud te noemen. Gelukkig hebben we ook onze winterjassen mee genomen op reis. Vandaag hebben we daar profijt van. We besluiten om naar Biberach te rijden. Ook een leuk stadje volgens de foto’s die we zien.

Terwijl we koffie zitten te drinken, zoeken we het adres op van een parkeergarage in Biberach. We zien dat het 108 kilometer is en bijna anderhalf uur rijden. Valt wel mee en dan worden we in ieder geval niet nat. Als we weer in de auto zitten, stellen we de navigatie in. 109 kilometer en bijna anderhalf uur rijden volgens het systeem. Klopt wel met wat we net hebben gezien. Na een stukje over de snelweg te hebben gereden, verlaten we deze en rijden we via verschillende dorpjes verder. Allemaal dorpjes waar we nog nooit van gehoord hebben. Dat is ook niet zo heel erg vreemd, want in dit gedeelte van Duitsland zijn we nog niet eerder geweest. Dan zien we plotseling een wegwijzer staan: “Augsburg 32”. Augsburg???? Dat is de verkeerde kant op. Blijkt dat we de navigatie niet op Biberach hebben ingesteld, maar op Biberbach! En dit dorp heeft ook nog eens dezelfde straatnaam als Biberach. En de afstand en reistijd van Schwäbisch Gmünd naar Biber(b)ach is ook nog eens gelijk aan elkaar. We stellen de navigatie opnieuw in, en het is iets meer dan 100 kilometer naar het goede plaatsje. Als we daar arriveren is het al redelijk laat. Toch wandelen we nog even rond en genieten van het fraaie marktplein en de oude stadsmuren.

En als iemand zich nog afvraagt waarom wij eigenlijk altijd op coördinaten rijden in plaats van op plaats- en straatnamen. Wel….

Zaten we gisteren nog heerlijk op een terras in Ravensburg te genieten van een ijsje, vandaag hoefden we alleen maar onze tong uit te steken om iets kouds als ijs op onze tong te voelen. En als we het dan toch over je tong uitsteken hebben, dan denken we gelijk maar even aan die beroemde foto van die bekende geleerde. Inderdaad Albert Einstein. En als we het dan over Einstein hebben, dan denken we onmiddellijk aan Ulm. En dan zijn we precies waar we vandaag zijn geweest. Het koude Ulm. Geboorteplaats van Einstein. Stad van de hoogste kerktoren ter wereld.

Maar er is natuurlijk meer te zien in deze stad. Veel is er tijdens de tweede wereldoorlog platgebombardeerd, maar er is ook het een en ander overeind blijven staan. Wat er nu is, is een bijzondere mix van oud en nieuw. Ook in deze stad is het behoorlijk rustig. Heel fijn, want dan kunnen we uitgebreid genieten. Onze voorkeur gaat toch uit naar de oude gebouwen. De kerktoren is 161 meter hoog. Gisteren zagen we de kerk al van een afstand. Toen was al duidelijk zichtbaar dat de kerk groot is in vergelijking met zijn omgeving. Maar als je aan de voet van de toren staat, is deze toch echt enorm te noemen. Ook het Scheve Huis is heel bijzonder te noemen. Tussendoor loggen we voor de 8000e keer een geocache. Aan het einde van de dag hebben we weer bijna 16 kilometer gewandeld en, net zoals al eerder tijdens deze reis, weer enorm genoten van een stad. Ondanks de kou en regen die ons vandaag ten deel viel.

Voor vandaag hebben we verschillende hoogtepunten uitgezocht. Telkens hebben we dan een korte wandeling gepland. Als eerste staat het dorpje Blaubeeren op het programma. In het dorpje bevindt zich de Blautopf. Dit is de bron van de rivier Blau en staat bekend om zijn blauwe kleur. De intensiteit van de kleur van de bron varieert door de invloed van het weer en de waterdruk die er in de bron is. Door deze twee invloeden is de beweging van nano-deeltjes kalksteen in de bron telkens anders, waardoor de kleur blauw ook steeds anders is. Heel interessant, maar wat wellicht nog wel belangrijker is, is dat het heel bijzonder en mooi is om te zien. Als we de bron goed hebben bewonderd, wandelen we nog rond door het dorpje Blaubeeren dat ook verrassend leuk is om te zien.

De volgende stop is het noorden van Ulm. Hier is een oud fort dat enorm groot is. Ook hier wandelen we een tijd rond, en we zijn onder de indruk van het fort. We rijden verder naar het stadje Weißenhorn. Hier hebben we een stadswandeling gepland staan. Ook dit is een leuk stadje en we genieten hier nog even op een terras van het heerlijke weer dat we vandaag onverwacht toch weer hebben. De laatste stop van vandaag is in Vöhringen. Hier is een webcamcache en een bezoek hieraan past perfect in de route. We wandelen wat rond en ontdekken dat de lokale fabriek hier ook huizen heeft gebouwd voor zijn arbeiders. Net zoals Philips- en Batadorp bij ons in de buurt.

Vandaag laten we Oostenrijk achter ons en rijden we naar het volgende appartement. Onderweg maken we eerst een fotostop bij het klooster in Ettal. Vervolgens rijden we door naar de bedevaartkerk in Wies die op de lijst van werelderfgoederen staat. Het is inderdaad een hele bijzondere en fraaie kerk.

Na een tijdje geloven we het wel, en rijden we verder naar de stad die om twee dingen bekend staat. Namelijk torens en spellen. Dat is natuurlijk wel een hele fraaie combinatie. In 2010 hebben we dit stadje al eens uitgebreid bezocht en destijds hebben we al het Ravensburger museum bezocht en er een uitgebreide stadswandeling gemaakt. Vandaag was het een beetje rondwandelen langs caches die er de afgelopen 10 jaar zijn geplaatst. Tussen de regenbuien door is het heerlijk weer en we gaan we heerlijk op een terras zitten te genieten. Wellicht de laatste keer dit jaar want de vooruitzichten zijn niet heel erg goed. Ach, we zullen wel zien.

Terwijl we deze avond zitten te wachten op het eten, lezen we het nieuws door. En dan is het toch even schrikken als je het bericht leest dat het reisadvies voor Innsbruck veranderd is van geel naar oranje. Zeker als je daar vandaag heerlijk rustig hebt rondgewandeld. Niet panikeren is het beste wat je kunt doen, en gewoon even rustig nadenken. We gaan nog niet naar Nederland, dus aan een reisadvies van Oostenrijk naar Nederland hebben we eigenlijk vrij weinig. Morgen gaan we vanuit Oostenrijk naar Duitsland, dus we kijken op de site van het Robert Koch Instituut. En daar is niets veranderd met betrekking tot een reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland. Enkel voor Wenen geldt een negatief reisadvies. Dus voor ons is er geen enkel probleem op dit moment, aangezien we de komende tijd nog niet naar Nederland gaan.

En daar bovenop komt nog eens dat we het nergens de afgelopen week zo rustig hebben gezien als vandaag in de stad Innsbruck. Op het moment dat we op de Marienbrücke staan, en er komt iemand naast ons staan, kunnen we ook niet zien of die uit Innsbruck komt of niet. Of uit Noord- of Zuid-Holland. Want die laatste twee Nederlandse provincies is code oranje voor de Duitsers, en is dus klaarblijkelijk ook een risico om bij in de buurt te komen. We houden continue de voorgeschreven afstand. Dragen mondkapjes als het moet (en soms nog vaker). We vermijden drukte. Wat kan een mens nog meer doen?

Genoeg hierover. Innsbruck dus. Het weer is hier omgeslagen. Het geluk met het goede weer dat we hebben gehad is niet meer vanzelfsprekend, dus leek het ons gisterenavond verstandig om de weersvoorspellingen te bekijken. Aan de ene kant van de berg kan het immers heel ander weer zijn, dan aan de andere kant. Zo zagen we dat het in Innsbruck vandaag droog zou blijven en dat het een graadje of 23 zou worden. We zetten snel een route in elkaar middels geocaches. We parkeren de auto en gaan lekker wandelen. We genieten van een mooie stad. Jammer dat het oude centrum op het moment één grote bouwput is. We vinden enkele caches, en zien weer fraaie gebouwen. Gedurende de hele dag verbazen we ons over het feit dat de Alpen op de achtergrond telkens zichtbaar zijn. Morgen gaan we hier weer weg. Op weg naar het volgende appartement in Duitsland.

Deze reis slapen we nagenoeg iedere dag uit. Althans, wij noemen dat uitslapen. De meesten noemen voor zeven uur opstaan vroeg. Vandaag dienden we gewoon om kwart voor zes op te staan, want we wilden op tijd bij de Koningskastelen zijn in Schwangau. De afgelopen weken hebben we namelijk gezien dat het bij toeristische attracties enorm druk is. Iets na achten parkeerden we de auto. Bij de kaartverkoop voor de rondleidingen door de kastelen stond al een enorme rij. We wandelen omhoog richting het sprookjeskasteel Neuschwanstein. Het is het zomerkasteel van Koning Ludwig van Beieren, dat nooit helemaal is afgebouwd en zes weken na zijn dood werd opengesteld voor publiek om zo de schulden die Ludwig had gemaakt af te betalen. Het doel is de Marienbrücke, vanwaar je een mooi zicht hebt op het kasteel. We weten nog uit 2010 dat het maar een smalle brug is, en met de perikelen van vandaag de dag, zien we het niet zitten om daar met een mensenmassa te gaan staan. Als we bij de brug arriveren, zijn er 24 mensen op de brug voor de teller. De brug is in twee rijen opgesplitst. Beide éénrichtingsverkeer. Op zich werk dat redelijk goed, maar er is een persoon die lak aan alles en iedereen heeft, en bedenkt om zijn enorme statief op te stellen op de brug. Hierdoor is het voor iedereen onmogelijk om netjes de looprichting te volgen. We kijken of we de persoon kunnen omzeilen door tegen de richting in te lopen zonder iemand anders te hinderen. Eerlijk gezegd zijn we blij als we weer van de brug zijn. We wandelen op het gemak naar beneden en genieten van het sprookjeskasteel.

We lopen richting het andere kasteel van Koning Ludwig, Hohenschwangau. Om de één of andere, ons onbekende reden, hebben we dat in 2010 niet gedaan. We maken wat foto’s, maar zoals vaak het geval is, is een gebouw van dergelijke omvang mooier vanaf een afstand. We halen de auto op, en zien dat alle parkeerplaatsen inmiddels vol staan. Ongelooflijk eigenlijk op een doordeweekse dag in september. We wandelen een stukje bij de Schwansee en gaan dan door naar Füssen. We hebben op internet gezien dat dit een alleraardigst oud stadje is. Als we de stadswandeling hebben voltooid, kunnen we dit eigenlijk alleen maar beamen.

Als je besluit om drie geplande activiteiten te laten schieten in verband met te grote drukte, betekent dat automatisch dat je drie andere dingen dient te bedenken. Nu is dat voor ons niet zo’n heel groot probleem. We hebben immers een database bij ons met ruim 300.000 geocaches. Het is dus een kwestie van filteren en dan op de kaart kijken wat er in de buurt is. Gisteren veel gelezen. Uiteindelijk viel ons oog op een licht, familievriendelijk rondje van bijna 7 kilometer met een gevarieerd landschap onderweg. Dat klonk ons als muziek in de oren. We hebben het geheel nog aangevuld met verschillende korte wandelingen, want 7 kilometer is toch wel wat weinig om te wandelen op een dag. Eenmaal de auto geparkeerd gaan we op pad. Al snel komen we er achter dat dit allesbehalve een licht wandelrondje is. De eerste vijf kilometer gaat bijna 500 meter omhoog. Een gemiddeld percentage van bijna 10% valt bij ons niet in de categorie lichte wandeling. Bovendien zien we onderweg niet veel anders dan bomen links en bomen rechts. Niet heel erg afwisselend dus. Als we boven zijn, maken we een kleine uitstap naar een andere cache. Hier hebben we wel een fraai uitzicht. Als we verder gaan, dienen we ook weer naar beneden te wandelen. Diezelfde 500 meter omlaag in in iets minder dan twee kilometer. Ook dat is allesbehalve licht te noemen. Ook hier is de wandeling niet echt afwisselend te noemen. Misschien is dat maar goed ook, want het gaat zo steil naar beneden, dat je bij iedere stap die je zet dient uit te kijken. We zijn blij als we weer beneden zijn. We nemen de auto op weg naar de volgende korte wandeling. Gelukkig is deze een stuk leuker. Evenals de andere korte wandelingen die we gedurende de dag doen. Als er iets is wat opvalt, is dat we vandaag behoorlijk wat kapelletjes zien onderweg. Al met al maakt het dat het toch weer een geslaagde dag is.

Zoals ik gisteren al tikte hebben we het geplande bezoek aan de Zugspitz geannuleerd. Gisterenavond nog een wandeling uitgezocht in de buurt. Niet al te lang, en niet al te zwaar. Deze ochtend op tijd op pad naar Seefeld in Tirol. We wandelen daar een leuk rondje van 16 kilometer. Onderweg kunnen we hier en daar genieten van fraaie uitzichten. En passant vinden we ook nog voor de 1000e keer in cache in 2020. Tijdens het wandelen komen we nagenoeg niemand tegen. Heerlijk rustig. Enkel bij de Möserer See is het wat drukker, maar dit is nog niet druk te noemen. Op een bankje genieten we daar van onze lunch en het uitzicht. Na de lunch wandelen we verder. Terug richting Seefeld in Tirol. Aan het einde van de dag kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

Vandaag laten we het appartement in Zuid-Beieren achter ons en gaan we richting Oostenrijk. Als eerste staat een rit met de kabelbaan naar Hochries op de planning. Hier is een webcamcache die we willen doen. En we willen natuurlijk graag een stukje rondwandelen als we boven zijn. Als we vertrekken is het behoorlijk mistig. We bekijken de webcam en besluiten om gewoon de planning te volgen. De afgelopen dagen is het immers vaker mistig geweest in de ochtend en was dat na een uurtje weer compleet verdwenen. Al we op de parkeerplaats staan, valt ons op dat het druk is. En dat voor een vrijdag in september. Ook is het nog steeds mistig. Wie weet is het boven anders. We bekijken de webcam opnieuw en zien dat het boven niet heel veel anders is. Op het moment dat de kabelbaan zijn rondjes begint te maken, maken wij een besluit. Toch maar niet.

We rijden anderhalf uur verder naar de volgende stop. En dat is letterlijk wat het is. Een korte stop aan de Walchensee bij de voormalige filmset van de film Wickie de Viking uit 2008. Hier staan nog vijf huisjes die als decor hebben gediend in de film. We bekijken de huisjes en we genieten van een lunch aan de oever van de Walchensee. Intussen is het schitterend weer. Spijt dat we niet naar Hochries zijn geweest hebben we niet. Misschien komen we daar nog wel eens. Er is hier immers meer dan genoeg te zien.

Na de lunch rijden we weer verder naar de Eibsee. Hier willen we een wandeling doen. Als we er bijna zijn, zien we dat de bermen van de weg zijn afgezet en dat er overal parkeerverboden staan. En dat al 3½km voor de parkeerplaats. We kijken elkaar en zeggen dat het wel druk zal zijn. En dat is het inderdaad. Als we eenmaal bij de Eibsee zijn, valt het mee met de drukte, en kunnen we lekker rustig wandelen. Drukker dan we gewoon zijn, maar stukken beter dan afgelopen week in Berchtesgaden. We genieten van een schitterend uitzicht over de Eibsee en we wandelen weer terug richting de auto. We zien de kabelbaan naar de Zugspitze en die gaan we even staan te bekijken. De cabine die arriveert is net een sardineblik. Als de deuren opengaan, wordt iedereen bevrijdt en wij tellen snel 50 mensen die de cabine uitgaan. Minimaal 50 mensen. Om de een of andere reden hebben we beiden het idee dat het in deze tijd niet verstandig is om opeengepakt in een hokje te gaan staan. We zullen misschien wel een paar zeikerds zijn volgens sommigen, dat mag. Maar we hebben een besluit genomen. Toch maar niet.

Voor vandaag was er regen voorspeld. Tien millimeter maar liefst. Ideaal dus om een bezoek aan een stad te brengen, want als het regent, kun je altijd naar binnen om koffie te gaan drinken. Aangezien we maar een paar honderd meter van de Oostenrijkse grens af zitten, is het logisch dat de keuze op een Oostenrijkse stad is gevallen. Salzburg is vandaag de gelukkige. Net zoals in de andere steden die we hebben bezocht, hebben we ook hier een wandelroute uitgezet, om maar zo veel mogelijk te kunnen zien. Als we de auto parkeren is het best somber en fris weer. We doen de jas aan, en gaan op pad. Als we een uur of twee aan het rondwandelen zijn, regent het nog steeds niet. Toch gaan we koffie drinken. Als we daarna weer naar buiten gaan, regent het. Alhoewel regen…. Het miezert. Nog geen vijf minuten later is het alweer droog. We wandelen verder en zien weer veel fraais. Korte tijd later wordt het toch wel wat warm met de jas aan. We doen deze dan ook uit en wandelen weer verder. Op een bankje genieten we van onze lunch en het wordt steeds warmer en warmer. Voordat we er erg in hebben is het kwik gestegen tot 29 graden. En dat half september. Tot op heden overtreft het weer onze verwachtingen. Als we weer op de parkeerplaats zijn gearriveerd, hebben we weer genoten van een fraaie stad. De achtste deze reis.

Gisterenavond zijn we er ook achtergekomen dat de automatische meldingen van Buitenlandse Zaken omtrent aangepaste reisadviezen prima werkt. Aangezien wij niet uit Noord- of Zuid-Holland komen, is deze niet voor ons van belang. Zojuist is er wederom een aangepast reisadvies verstrekt. Ook deze is niet voor ons van toepassing en gaat over het feit dat als men uit de twee eerder genoemde provincies komt, men een negatieve corona-test moet overleggen die niet ouder is dan 48 uur. Ook de site van het Duitse Robert Koch Instituut houden we in de gaten. Want aangezien we vanaf morgen een paar dagen in Oostenrijk verblijven, is het ook wel interessant om te weten hoe het reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland is. Op dit moment is dat niets om ons zorgen om te maken omdat er geen beperkingen zijn, behalve als je vanuit Wenen naar Duitsland gaat.

Iemand die de film The Sound of Music niet kent, heeft waarschijnlijk lange tijd ergens in een grot gezeten. Hoe vaak deze film op TV is geweest is waarschijnlijk niet meer te tellen, en de meesten kunnen wellicht de vlucht van de Familie Von Trapp voor de Duitsers wel dromen. Vandaag gaan wij hetzelfde doen. We hebben een rondrit gevonden op de grens van Duitsland en Oostenrijk. Hier is de bekende vluchtscene uit de film opgenomen. Ook wij willen vluchten. Vluchten voor de Duitsers die we gisteren hebben gezien. We willen gewoon lekker rondwandelen en genieten van het natuurschoon.

Op het oorspronkelijk plan van vandaag staat een boottocht over de Königsee naar Saletalm op het programma. Van daaruit zouden we gaan wandelen naar het zuidelijkste puntje van de Obersee om vervolgens richting Sint Bartolomä te wandelen en van daaruit met de boot weer terug naar het beginpunt. Een pittige wandeling waar we beiden naar uitkeken, maar de enorme drukte van gisteren heeft ons doen besluiten om dit allemaal uit te stellen tot ooit. Al snel hadden we het bovenstaande alternatief gevonden. We gaan een rondrit maken over de Roßfeld Panorama Alpenstraße. Onderweg kunnen we zo vaak stoppen als we willen en een stukje gaan lopen. Dat doen we dan ook. We maken geen wandeling van tien kilometer hier, maar telkens korte wandelingen. We parkeren de auto en we gaan wandelen. Als we nog maar een paar minuten onderweg zijn, horen we enkel het rustgevende geluid van bellen om de nekken van koeien die rustig in het weiland liggen te grazen. Wat een verschil met gisteren. We genieten enorm van de wandelingen en de schitterende vergezichten die we hier zien. Als we aan het wandelen zijn komen we nagenoeg niemand tegen, en als dat wel het geval is, gaat iedereen gewoon aan de kant lopen. Zoals het vandaag de dag hoort.

We hadden wel verwacht dat we hier geen hele dag zouden vertoeven, dus hebben we een wandeling uitgezocht van een kilometer of zes voor het geval dat idee zou kloppen. We vinden een wandeling rondom een meer en dat lijkt ons wel iets. Al snel blijkt dat ons idee klopt, en rijden we naar de coördinaten van de parkeerplaats. We wandelen heerlijk rondom het meer. Al is daar weinig van te zien, want het meer is niet toegankelijk. Het pad rondom het meer wordt aan beide zijdes begrensd door een dicht bos. Heel soms is er een glimp van het meer te zien. Maar het is niet meer dan dat. Ach, we hebben lekker gewandeld, en dat is ook belangrijk. Aan het einde van de dag hebben we zo toch weer ruim 13 kilometer gelopen.

Berchtesgaden NP was een van de dingen waar we ontzettend naar uitkeken. Voor vandaag hebben we een korte wandeling in gedachten. Een kilometertje of tien. Ondanks dat het maar een half uur rijden is, gaan we op tijd op pad. Als we bij de parkeerplaats arriveren, verbazen we ons over het aantal auto’s dat al geparkeerd staat. We krijgen het idee dat het hier een toeristenval van formaat is. Al slalommend, ontwijken we de mensen. We zijn ervan overtuigd dat Marcel Hirscher jaloers op onze slalomkwaliteiten zou zijn. Ach, denken we. Als we eenmaal op het wandelpad zijn, zal het allemaal wel meevallen. Tja, was dat maar waar. Op het wandelpad zijn meer mensen dan in de binnenstad van München. We maken een paar foto’s en vergeten te genieten doordat we ons mateloos aan de mensen ergeren die nergens, en vooral met niemand anders, rekening houden. We besluiten om de ronde af te maken zo snel als het kan en besluiten om niet meer terug te gaan naar Berchtesgaden NP. We voelen ons hier simpelweg niet op ons gemak.

Gelukkig zijn we niet voor een gat te vangen, en maken we snel een nieuw plan voor de rest van de dag. Als eerste rijden we naar een kapel om daar een foto te maken. De volgende stop is het dorpje Berchtesgaden. Als we daar rondlopen, kunnen we opgelucht ademhalen, zo rustig is het hier in vergelijking met het Nationale Park. We maken een leuke rondwandeling en gaan vervolgens naar Maria Gern. Ook hier staat een kerkje met een schitterend uitzicht op de Alpen. Ondanks alles hebben we toch een fijne dag gehad. En voor de andere wandeling die in het Nationale Park door ons is gepland, hebben we al een alternatief gevonden. Eerst even kijken of we dat idee vanavond een beetje kunnen uitwerken.

Iedereen die nu op het puntje van de stoel zit, kan rustig weer een stukje naar achteren schuiven. Er komt geen foto van onze voorkant hieronder te staan. De laatste jaren maken we een redelijk uitgebreid roadbook voor onze rondreizen. We zijn er in 2006 tijdens onze eerste reis al mee begonnen. Tot en met 2016 bestond zo’n roadbook uit niet meer dan een paar A4-tjes. Aangezien we er zelf in de loop van de jaren achter waren gekomen dat we ons eigenlijk altijd aan die paar blaadjes hielden onderweg, besloten we in 2017 om het allemaal wat uitgebreider aan te pakken. Hoofdzakelijk om tijd te besparen met het onderweg opzoeken van adressen van supermarkten, restaurants, bezoekerscentra en parkeerplaatsen. Alles met bijbehorende coördinaten, want als we iets hebben geleerd tijdens het rondtoeren dat adressen en huisnummers niet altijd kloppen. Met behulp van google maps kijken we of hetgeen we zoeken ook daadwerkelijk daar zit, en vervolgens hangen we daar de coördinaten aan. We hebben de vorige drie rondreizen door de VS veel plezier van het door onszelf in elkaar gezette boek gehad. Dit jaar besloten we het iets chiquer te maken. Foto’s erbij van plaatsen die we willen gaan zien, en op de voorzijde van onze persoonlijke reisgids ook een foto.

En nu zijn we er, want de foto die op de voorkant van onze gids staat, staat hierboven te prijken, zij het met één groot verschil. Op de foto van onze gids staan mensen en hierboven niet. Nadat we de foto hebben gemaakt, is het tijd om aan een wandeling te beginnen. We zijn inmiddels aanbeland in de Duitse Alpen, dus de wandelingen zijn wel iets steviger dan we gewend zijn. We zijn benieuwd hoe het vandaag zal gaan, want dit jaar hebben we, op één wandeling in Zuid-Limburg na, geen training gehad. Nadat we de rivier zijn overgestoken, begint het al gelijk goed. We zien een bord staan waarop een hellingspercentage staat aangegeven van 26%. Dat is redelijk stevig te noemen. Gelukkig wordt het stijgingspercentage wel iets minder. Na 2½ kilometer gewandeld te hebben, zijn we 280 meter gestegen. Alsof het voor ons bedoeld is, is er dan een terras waar we koffie kunnen drinken. De rest van de wandeling is redelijk vlak te noemen. We genieten volop van de schitterende vergezichten op de Alpen afgewisseld met de schaduw van het bos. Dat er schaduw is, is maar goed ook, want het is vandaag weer 28°C. Ongelofelijk voor deze tijd van het jaar in Europa. Zo nu en dan worden we herinnerd aan het door ons zo geliefde Yellowstone. We dienen te wachten, niet totdat de buffels van het pad zijn, maar totdat de koeien ons genoeg ruimte gunnen om verder te wandelen.

Als we bij de Hintersee zijn gearriveerd, worden we tegengehouden door een filmcrew. We mogen er niet door omdat er gefilmd wordt. De jongedame heeft echter nog niet voldoende levenservaring om volhardend te zijn, en binnen de minuut mogen we verder wandelen. Dat is maar goed ook, want ik wil hier graag een fotostop maken. Er liggen in dit meer namelijk een paar rotsblokken in het water. Op zich niet zo heel bijzonder, maar op deze rotsblokken groeien bomen. Deze zijn net groot genoeg om plek te geven aan één boom. Ondanks dat de zon fel is, maken we een paar foto’s en wandelen verder.

Na een wandeling van iets meer dan 18 kilometer staan we weer voldaan bij de auto. Nog niet vaak hebben we een wandeling gedaan die zo afwisselend is als deze. En we zijn blij dat we deze wandeling eigenlijk zonder problemen hebben volbracht.