Dat de herfst in aantocht is, is wel duidelijk. De ene dag heb je een winterjas nodig, terwijl je de volgende dag heerlijk in een T-shirt rond kunt wandelen. Vandaag zou het een T-Shirt dag worden volgens de voorspellingen. Iets na negenen vertrekken we, om vervolgens om tien over negen de auto te parkeren. Vandaag hebben we gekozen om de Felsenweg te gaan wandelen. De wandeling begint in het dorp hier 3 kilometer verderop. En de wandeling is net te pittig en te lang om er zomaar even 6 kilometer aan te plakken. De Felsenweg staat al een paar jaar op ons lijstje om een keer te gaan lopen. Gelukkig heeft iemand er inmiddels wat geocaches verstopt aan het pad, wat het nog net wat aantrekkelijker maakt voor ons. In totaal hebben we 11 geocaches op de route ingepland. Het begin gaat stevig omhoog, maar we merken dat we de afgelopen weken getraind hebben. En het gaat relatief gemakkelijk. Onderweg rapen we wat tamme kastanjes en beukennootjes. Zomaar even tussendoor.

We wandelen verder en passeren een Lost Place. Het kan haast niet anders dan dat hier een multi-cache ligt. En inderdaad, als we alles uitgerekend hebben blijkt dat de cache in de Lost Place ligt. We vinden de cache en wandelen verder. Richting Katzenschrofen, waar het hoogste punt van onze wandeling zal zijn. We klauteren tussen de rotsen door het pad omhoog en plotseling zie ik een cache liggen boven op een rots. Nu wist ik wel dat deze cache hier was, maar ik heb hem niet in de ronde opgenomen omdat deze 5 sterren terrein is. En dat wil vaak zeggen dat er geklommen dient te worden met speciale uitrusting, of iets anders bijzonders. 5 sterren is de zwaarste terreinwaardering die er in het geocachen bestaat. Ik twijfel of ik er bij zal kunnen als ik op een rotsblok ga staan. Ik waag een poging, en mijn armen zijn inderdaad te kort. Marieke reikt me een telescoopstok aan, die we altijd bij ons hebben, en ik krijg de cache te pakken. Onze naam wordt in het logboek gekrabbeld en met wat moeite lukt het me om de cache terug te plaatsen. Nu zo, dat deze vanaf het pad niet meer te zien is. We hebben onze vijfde T5 cache kunnen loggen. Zomaar even tussendoor.

We wandelen weer verder en genieten onderweg van onze lunch bij een picknickbankje. Hier is het een stuk rustiger dan in Beieren. We zijn de hele dag nog maar vier mensen tegengekomen. Na de lunch gaan we verder, en na een tijdje passeren we een schnappsbrunnen. Mij doet het niet zoveel, maar Marieke heeft er naar uitgekeken om een paar lokale brouwsels te proberen. Zomaar even tussendoor.

Na bijna zes uur wandelen zijn we weer bij de auto, en we zijn redelijk vermoeid. We moeten nog boodschappen gaan doen. We besluiten om naar Achern te rijden om daar boodschappen te gaan doen. Maar voordat we dat doen, gaan we eerst op een terras zitten om te genieten van iets waarvan we vinden dat we dat verdiend hebben. Een ijsje. Zomaar even tussendoor.

Toen we vanochtend uit het raam keken, zag het er wat troostelozer uit dan gisteren. Ook al is de dochter des huizes er heilig van overtuigd dat wij ieder jaar de zon mee naar Ottenhöfen nemen, het kan niet altijd zonneschijn zijn. Maar onze jarenlange ervaring in het Zwarte Woud leert, dat het aan de ene kant van de berg stralend weer is en aan de andere kant de regen niet meer op lijkt te houden. De weersvoorspelling voor Karlsruhe was prima voor vandaag, tot deze ochtend. Een laatste check leerde dat het vandaag ook in Karlsruhe regenachtig zou zijn. Jammer, we wijken niet meer van de planning af en laten het maar op ons afkomen. Zeker omdat we vanochtend vroeg al per email een tafeltje hebben gereserveerd in het ons zo vertrouwde en geliefde restaurant in Karlsruhe. We hebben voor alle zekerheid maar een tafel binnen gereserveerd. Het is immers geen mei meer. We hebben bij Stövchen nog nooit binnen gezeten. Dus we zijn erg benieuwd hoeveel plaats er is, zeker met de huidige Coronaregels. We hopen dat we het genoeg Coronoproof vinden naar onze zin, zodat we vrijdag daar nog ons laatste avondmaal kunnen nuttigen.

Als eerste staan een groot aantal caches in de slottuinen op het programma. Wie hierbij een tuin met weelderige bloemenpracht verwacht, komt bedrogen uit. Het is een groot bos met wandelpaden, er is geen bloem te zien. Maar desalniettemin wandelen we er heerlijk op ons gemak rond. We komen geen mensen tegen en dat vinden we vandaag de dag een groot pluspunt. Bovendien zijn we al zo vaak in Karlsruhe geweest, dat er geen must-see’s meer zijn, alleen nog kleine hoogtepuntjes. En via het geocachen, zien we die vandaag ook weer. We komen op plekken waar we nog nooit geweest zijn. Ondanks dat we al vele malen in deze prachtige stad rondgewandeld en gefietst hebben.

Het grote nadeel van vakantie vieren is, is dat we een minder strakke planning hebben en daardoor tijd over hebben om spontaan een spellenwinkel binnen te stappen. In deze winkel hebben we in al die jaren slechts eenmaal iets gekocht, dus veel zal het wel niet zijn. Maar toch zijn we tegen een leuke aanbieding aan gelopen. Geen koopje, maar wel een leuke aanbieding. Die mag mee in de koffer.

Na het merendeel van de caches tegen onze verwachting in gevonden te hebben, is het tijd om via de Müller naar het restaurant te gaan. Ook hier wachtte ons een aangename verrassing. We konden keurig coronaproof plaatsnemen aan een speciaal voor ‘Paul’ gereserveerd tafeltje. Het zat heel plezierig, maar we voelden de pijn van de ondernemer als je zag hoeveel tafeltjes er in een normale tijd bezet zouden zijn. Maar het eten smaakte als vanouds, wat ons deed besluiten om voor vrijdag direct te reserveren. We zijn dan wel genoodzaakt om onder de overkapping, half buiten, plaats te nemen. De 20 plekken binnen waren al besproken.

De reis is voorbij, tijd voor vakantie. Nog nooit ging voor ons het een over in het ander. Maar er is zoveel anders dit jaar, dus waarom zouden we deze twee hobby’s niet een keer combineren. Voor eenieder die niet weet wat het verschil is, even een korte uitleg. Als we op reis zijn, willen we zoveel mogelijk van een gebied zien. Voorbereiding, planning, op tijd opstaan en nagenoeg dagelijks een behoorlijke afstand overbruggen horen daar bij. Op reis zijn is hard werken.

Vakantie is anders. We slapen uit (tot een uur of half acht), we zien wel wat we gaan doen. Hebben niet echt iets wat we graag willen zien. Kortom… vakantie.

Gisterenavond hebben we besloten dat we vandaag naar Heidelberg gaan. Iets voor de klok van 9 vertrekken we. Achter de files aan. In Heidelberg zit een leuke spellenwinkel waar we vorig jaar enkele leuke koopjes hebben kunnen doen. Wie weet hebben we vandaag weer geluk. We lopen daar ruim een uur rond en verlaten de winkel met één nieuwe aanwinst. Een magere oogst in vergelijking met vorig jaar. We wandelen terug naar de auto en leggen het spel in de kofferbak. We wandelen verder naar de Hauptstraße in Heidelberg. Een 1,4 kilometer lange winkelstraat. We drinken een kop koffie en wandelen verder. We hebben bedacht om naar de andere zijde van de Neckar te gaan vandaag. Daar ligt namelijk de Philosophenweg, een wandelpad dat Marieke een paar maanden geleden heeft ontdekt en die haar wel aardig leek. Ik verwacht daar rustig te kunnen wandelen om na te kunnen denken. Als we het het pad inlopen, blijkt al snel het tegenovergestelde de waarheid te zijn. Het gaat zigzaggend, steil omhoog. Na 700 meter zijn we boven, en zien we een schitterend uitzicht over Heidelberg. Het grote voordeel is dat het hier nagenoeg vlak is. Ideaal dus om bij, het nazomerzonnetje waar we vandaag van mogen genieten, wat te filosoferen. Zouden Sigmund Freud en Friedrich Nietzsche hier ook wat hebben geoefend met filosoferen in hun jonge jaren vraag ik me af.

Als ik deze ochtend de gordijnen openschuif laat juist de zon zich boven de horizon zien. Volgens de voorspellingen is het de komende dagen weer droog. We zullen vanzelf wel zien. Vandaag gaan we weer verder naar het volgende appartement. We reizen via Ehingen waar een webcamcache is en wandelen daar wat rond. Daarna rijden we naar kasteel Lichtenstein. Dit kasteel is werkelijk schitterend gelegen op een rots. We wandelen wat door de kasteeltuin en rondom het kasteel. We rijden weer verder. Naar het dorpje Nagold. Ook dit dorpje is niet heel bijzonder, behalve het feit dat hier ook een webcamcache is. We maken hier onze 17e webcamfoto deze reis. Het weer is weer lekker, al kunnen we de jas goed aanhebben. Al met al wandelen we een kilometer of 10, voordat we verder rijden naar Ottenhöfen im Schwarzwald. Onderweg stoppen we nog om een nieuwe cache te vinden. Als tweede schrijven we onze naam in het logboekje.

at we van het appartement kunnen verwachten weten we inmiddels wel. Het is immers al de 12e keer dat we naar dit appartement gaan. De eigenaresse is inmiddels 81 jaar oud. Als wij het over haar hebben, hebben we het over oma. Afgelopen vrijdagavond belt ze ons. Hoe laat we er ongeveer zouden zijn. We vertellen haar dat dat waarschijnlijk tussen 16:00 en 17:00 uur zou zijn. Ze zegt dat ze ons helaas niet kan verwelkomen, want in de ochtend moet ze weg, en ’s middags moet ze in de bistro van haar vriendin gaan werken. Wat dat betreft is ze nog niet veranderd. Altijd bezig. Ze laat de deur voor ons open, en zegt dat we alles wel zullen kunnen vinden. Wie immer….

Vandaag gaan we naar Schwäbisch Gmünd. Ook daar is een webcamcache en van wat we hebben gezien is het geen onaardig plaatsje. Leuk genoeg om een tijd rond te wandelen volgens ons. Als we wegrijden, regent het. We bekijken de voorspelling voor vandaag, en die belooft niet veel goeds. Volgens de voorspelling regent het de hele dag. Als we aan onze wandelronde beginnen, regent het inderdaad nog steeds. En eerlijk is eerlijk. Een dorpje kan zo leuk zijn als het wil, er is bar weinig aan als het de hele tijd regent. We drinken een kopje koffie en wandelen verder. We maken de webcamfoto en gaan weer koffie drinken, want behalve dat het regent, is het met vijf graden, ook nog eens behoorlijk koud te noemen. Gelukkig hebben we ook onze winterjassen mee genomen op reis. Vandaag hebben we daar profijt van. We besluiten om naar Biberach te rijden. Ook een leuk stadje volgens de foto’s die we zien.

Terwijl we koffie zitten te drinken, zoeken we het adres op van een parkeergarage in Biberach. We zien dat het 108 kilometer is en bijna anderhalf uur rijden. Valt wel mee en dan worden we in ieder geval niet nat. Als we weer in de auto zitten, stellen we de navigatie in. 109 kilometer en bijna anderhalf uur rijden volgens het systeem. Klopt wel met wat we net hebben gezien. Na een stukje over de snelweg te hebben gereden, verlaten we deze en rijden we via verschillende dorpjes verder. Allemaal dorpjes waar we nog nooit van gehoord hebben. Dat is ook niet zo heel erg vreemd, want in dit gedeelte van Duitsland zijn we nog niet eerder geweest. Dan zien we plotseling een wegwijzer staan: “Augsburg 32”. Augsburg???? Dat is de verkeerde kant op. Blijkt dat we de navigatie niet op Biberach hebben ingesteld, maar op Biberbach! En dit dorp heeft ook nog eens dezelfde straatnaam als Biberach. En de afstand en reistijd van Schwäbisch Gmünd naar Biber(b)ach is ook nog eens gelijk aan elkaar. We stellen de navigatie opnieuw in, en het is iets meer dan 100 kilometer naar het goede plaatsje. Als we daar arriveren is het al redelijk laat. Toch wandelen we nog even rond en genieten van het fraaie marktplein en de oude stadsmuren.

En als iemand zich nog afvraagt waarom wij eigenlijk altijd op coördinaten rijden in plaats van op plaats- en straatnamen. Wel….

Zaten we gisteren nog heerlijk op een terras in Ravensburg te genieten van een ijsje, vandaag hoefden we alleen maar onze tong uit te steken om iets kouds als ijs op onze tong te voelen. En als we het dan toch over je tong uitsteken hebben, dan denken we gelijk maar even aan die beroemde foto van die bekende geleerde. Inderdaad Albert Einstein. En als we het dan over Einstein hebben, dan denken we onmiddellijk aan Ulm. En dan zijn we precies waar we vandaag zijn geweest. Het koude Ulm. Geboorteplaats van Einstein. Stad van de hoogste kerktoren ter wereld.

Maar er is natuurlijk meer te zien in deze stad. Veel is er tijdens de tweede wereldoorlog platgebombardeerd, maar er is ook het een en ander overeind blijven staan. Wat er nu is, is een bijzondere mix van oud en nieuw. Ook in deze stad is het behoorlijk rustig. Heel fijn, want dan kunnen we uitgebreid genieten. Onze voorkeur gaat toch uit naar de oude gebouwen. De kerktoren is 161 meter hoog. Gisteren zagen we de kerk al van een afstand. Toen was al duidelijk zichtbaar dat de kerk groot is in vergelijking met zijn omgeving. Maar als je aan de voet van de toren staat, is deze toch echt enorm te noemen. Ook het Scheve Huis is heel bijzonder te noemen. Tussendoor loggen we voor de 8000e keer een geocache. Aan het einde van de dag hebben we weer bijna 16 kilometer gewandeld en, net zoals al eerder tijdens deze reis, weer enorm genoten van een stad. Ondanks de kou en regen die ons vandaag ten deel viel.

Voor vandaag hebben we verschillende hoogtepunten uitgezocht. Telkens hebben we dan een korte wandeling gepland. Als eerste staat het dorpje Blaubeeren op het programma. In het dorpje bevindt zich de Blautopf. Dit is de bron van de rivier Blau en staat bekend om zijn blauwe kleur. De intensiteit van de kleur van de bron varieert door de invloed van het weer en de waterdruk die er in de bron is. Door deze twee invloeden is de beweging van nano-deeltjes kalksteen in de bron telkens anders, waardoor de kleur blauw ook steeds anders is. Heel interessant, maar wat wellicht nog wel belangrijker is, is dat het heel bijzonder en mooi is om te zien. Als we de bron goed hebben bewonderd, wandelen we nog rond door het dorpje Blaubeeren dat ook verrassend leuk is om te zien.

De volgende stop is het noorden van Ulm. Hier is een oud fort dat enorm groot is. Ook hier wandelen we een tijd rond, en we zijn onder de indruk van het fort. We rijden verder naar het stadje Weißenhorn. Hier hebben we een stadswandeling gepland staan. Ook dit is een leuk stadje en we genieten hier nog even op een terras van het heerlijke weer dat we vandaag onverwacht toch weer hebben. De laatste stop van vandaag is in Vöhringen. Hier is een webcamcache en een bezoek hieraan past perfect in de route. We wandelen wat rond en ontdekken dat de lokale fabriek hier ook huizen heeft gebouwd voor zijn arbeiders. Net zoals Philips- en Batadorp bij ons in de buurt.

Vandaag laten we Oostenrijk achter ons en rijden we naar het volgende appartement. Onderweg maken we eerst een fotostop bij het klooster in Ettal. Vervolgens rijden we door naar de bedevaartkerk in Wies die op de lijst van werelderfgoederen staat. Het is inderdaad een hele bijzondere en fraaie kerk.

Na een tijdje geloven we het wel, en rijden we verder naar de stad die om twee dingen bekend staat. Namelijk torens en spellen. Dat is natuurlijk wel een hele fraaie combinatie. In 2010 hebben we dit stadje al eens uitgebreid bezocht en destijds hebben we al het Ravensburger museum bezocht en er een uitgebreide stadswandeling gemaakt. Vandaag was het een beetje rondwandelen langs caches die er de afgelopen 10 jaar zijn geplaatst. Tussen de regenbuien door is het heerlijk weer en we gaan we heerlijk op een terras zitten te genieten. Wellicht de laatste keer dit jaar want de vooruitzichten zijn niet heel erg goed. Ach, we zullen wel zien.

Terwijl we deze avond zitten te wachten op het eten, lezen we het nieuws door. En dan is het toch even schrikken als je het bericht leest dat het reisadvies voor Innsbruck veranderd is van geel naar oranje. Zeker als je daar vandaag heerlijk rustig hebt rondgewandeld. Niet panikeren is het beste wat je kunt doen, en gewoon even rustig nadenken. We gaan nog niet naar Nederland, dus aan een reisadvies van Oostenrijk naar Nederland hebben we eigenlijk vrij weinig. Morgen gaan we vanuit Oostenrijk naar Duitsland, dus we kijken op de site van het Robert Koch Instituut. En daar is niets veranderd met betrekking tot een reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland. Enkel voor Wenen geldt een negatief reisadvies. Dus voor ons is er geen enkel probleem op dit moment, aangezien we de komende tijd nog niet naar Nederland gaan.

En daar bovenop komt nog eens dat we het nergens de afgelopen week zo rustig hebben gezien als vandaag in de stad Innsbruck. Op het moment dat we op de Marienbrücke staan, en er komt iemand naast ons staan, kunnen we ook niet zien of die uit Innsbruck komt of niet. Of uit Noord- of Zuid-Holland. Want die laatste twee Nederlandse provincies is code oranje voor de Duitsers, en is dus klaarblijkelijk ook een risico om bij in de buurt te komen. We houden continue de voorgeschreven afstand. Dragen mondkapjes als het moet (en soms nog vaker). We vermijden drukte. Wat kan een mens nog meer doen?

Genoeg hierover. Innsbruck dus. Het weer is hier omgeslagen. Het geluk met het goede weer dat we hebben gehad is niet meer vanzelfsprekend, dus leek het ons gisterenavond verstandig om de weersvoorspellingen te bekijken. Aan de ene kant van de berg kan het immers heel ander weer zijn, dan aan de andere kant. Zo zagen we dat het in Innsbruck vandaag droog zou blijven en dat het een graadje of 23 zou worden. We zetten snel een route in elkaar middels geocaches. We parkeren de auto en gaan lekker wandelen. We genieten van een mooie stad. Jammer dat het oude centrum op het moment één grote bouwput is. We vinden enkele caches, en zien weer fraaie gebouwen. Gedurende de hele dag verbazen we ons over het feit dat de Alpen op de achtergrond telkens zichtbaar zijn. Morgen gaan we hier weer weg. Op weg naar het volgende appartement in Duitsland.

Deze reis slapen we nagenoeg iedere dag uit. Althans, wij noemen dat uitslapen. De meesten noemen voor zeven uur opstaan vroeg. Vandaag dienden we gewoon om kwart voor zes op te staan, want we wilden op tijd bij de Koningskastelen zijn in Schwangau. De afgelopen weken hebben we namelijk gezien dat het bij toeristische attracties enorm druk is. Iets na achten parkeerden we de auto. Bij de kaartverkoop voor de rondleidingen door de kastelen stond al een enorme rij. We wandelen omhoog richting het sprookjeskasteel Neuschwanstein. Het is het zomerkasteel van Koning Ludwig van Beieren, dat nooit helemaal is afgebouwd en zes weken na zijn dood werd opengesteld voor publiek om zo de schulden die Ludwig had gemaakt af te betalen. Het doel is de Marienbrücke, vanwaar je een mooi zicht hebt op het kasteel. We weten nog uit 2010 dat het maar een smalle brug is, en met de perikelen van vandaag de dag, zien we het niet zitten om daar met een mensenmassa te gaan staan. Als we bij de brug arriveren, zijn er 24 mensen op de brug voor de teller. De brug is in twee rijen opgesplitst. Beide éénrichtingsverkeer. Op zich werk dat redelijk goed, maar er is een persoon die lak aan alles en iedereen heeft, en bedenkt om zijn enorme statief op te stellen op de brug. Hierdoor is het voor iedereen onmogelijk om netjes de looprichting te volgen. We kijken of we de persoon kunnen omzeilen door tegen de richting in te lopen zonder iemand anders te hinderen. Eerlijk gezegd zijn we blij als we weer van de brug zijn. We wandelen op het gemak naar beneden en genieten van het sprookjeskasteel.

We lopen richting het andere kasteel van Koning Ludwig, Hohenschwangau. Om de één of andere, ons onbekende reden, hebben we dat in 2010 niet gedaan. We maken wat foto’s, maar zoals vaak het geval is, is een gebouw van dergelijke omvang mooier vanaf een afstand. We halen de auto op, en zien dat alle parkeerplaatsen inmiddels vol staan. Ongelooflijk eigenlijk op een doordeweekse dag in september. We wandelen een stukje bij de Schwansee en gaan dan door naar Füssen. We hebben op internet gezien dat dit een alleraardigst oud stadje is. Als we de stadswandeling hebben voltooid, kunnen we dit eigenlijk alleen maar beamen.

Als je besluit om drie geplande activiteiten te laten schieten in verband met te grote drukte, betekent dat automatisch dat je drie andere dingen dient te bedenken. Nu is dat voor ons niet zo’n heel groot probleem. We hebben immers een database bij ons met ruim 300.000 geocaches. Het is dus een kwestie van filteren en dan op de kaart kijken wat er in de buurt is. Gisteren veel gelezen. Uiteindelijk viel ons oog op een licht, familievriendelijk rondje van bijna 7 kilometer met een gevarieerd landschap onderweg. Dat klonk ons als muziek in de oren. We hebben het geheel nog aangevuld met verschillende korte wandelingen, want 7 kilometer is toch wel wat weinig om te wandelen op een dag. Eenmaal de auto geparkeerd gaan we op pad. Al snel komen we er achter dat dit allesbehalve een licht wandelrondje is. De eerste vijf kilometer gaat bijna 500 meter omhoog. Een gemiddeld percentage van bijna 10% valt bij ons niet in de categorie lichte wandeling. Bovendien zien we onderweg niet veel anders dan bomen links en bomen rechts. Niet heel erg afwisselend dus. Als we boven zijn, maken we een kleine uitstap naar een andere cache. Hier hebben we wel een fraai uitzicht. Als we verder gaan, dienen we ook weer naar beneden te wandelen. Diezelfde 500 meter omlaag in in iets minder dan twee kilometer. Ook dat is allesbehalve licht te noemen. Ook hier is de wandeling niet echt afwisselend te noemen. Misschien is dat maar goed ook, want het gaat zo steil naar beneden, dat je bij iedere stap die je zet dient uit te kijken. We zijn blij als we weer beneden zijn. We nemen de auto op weg naar de volgende korte wandeling. Gelukkig is deze een stuk leuker. Evenals de andere korte wandelingen die we gedurende de dag doen. Als er iets is wat opvalt, is dat we vandaag behoorlijk wat kapelletjes zien onderweg. Al met al maakt het dat het toch weer een geslaagde dag is.

Zoals ik gisteren al tikte hebben we het geplande bezoek aan de Zugspitz geannuleerd. Gisterenavond nog een wandeling uitgezocht in de buurt. Niet al te lang, en niet al te zwaar. Deze ochtend op tijd op pad naar Seefeld in Tirol. We wandelen daar een leuk rondje van 16 kilometer. Onderweg kunnen we hier en daar genieten van fraaie uitzichten. En passant vinden we ook nog voor de 1000e keer in cache in 2020. Tijdens het wandelen komen we nagenoeg niemand tegen. Heerlijk rustig. Enkel bij de Möserer See is het wat drukker, maar dit is nog niet druk te noemen. Op een bankje genieten we daar van onze lunch en het uitzicht. Na de lunch wandelen we verder. Terug richting Seefeld in Tirol. Aan het einde van de dag kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

Vandaag laten we het appartement in Zuid-Beieren achter ons en gaan we richting Oostenrijk. Als eerste staat een rit met de kabelbaan naar Hochries op de planning. Hier is een webcamcache die we willen doen. En we willen natuurlijk graag een stukje rondwandelen als we boven zijn. Als we vertrekken is het behoorlijk mistig. We bekijken de webcam en besluiten om gewoon de planning te volgen. De afgelopen dagen is het immers vaker mistig geweest in de ochtend en was dat na een uurtje weer compleet verdwenen. Al we op de parkeerplaats staan, valt ons op dat het druk is. En dat voor een vrijdag in september. Ook is het nog steeds mistig. Wie weet is het boven anders. We bekijken de webcam opnieuw en zien dat het boven niet heel veel anders is. Op het moment dat de kabelbaan zijn rondjes begint te maken, maken wij een besluit. Toch maar niet.

We rijden anderhalf uur verder naar de volgende stop. En dat is letterlijk wat het is. Een korte stop aan de Walchensee bij de voormalige filmset van de film Wickie de Viking uit 2008. Hier staan nog vijf huisjes die als decor hebben gediend in de film. We bekijken de huisjes en we genieten van een lunch aan de oever van de Walchensee. Intussen is het schitterend weer. Spijt dat we niet naar Hochries zijn geweest hebben we niet. Misschien komen we daar nog wel eens. Er is hier immers meer dan genoeg te zien.

Na de lunch rijden we weer verder naar de Eibsee. Hier willen we een wandeling doen. Als we er bijna zijn, zien we dat de bermen van de weg zijn afgezet en dat er overal parkeerverboden staan. En dat al 3½km voor de parkeerplaats. We kijken elkaar en zeggen dat het wel druk zal zijn. En dat is het inderdaad. Als we eenmaal bij de Eibsee zijn, valt het mee met de drukte, en kunnen we lekker rustig wandelen. Drukker dan we gewoon zijn, maar stukken beter dan afgelopen week in Berchtesgaden. We genieten van een schitterend uitzicht over de Eibsee en we wandelen weer terug richting de auto. We zien de kabelbaan naar de Zugspitze en die gaan we even staan te bekijken. De cabine die arriveert is net een sardineblik. Als de deuren opengaan, wordt iedereen bevrijdt en wij tellen snel 50 mensen die de cabine uitgaan. Minimaal 50 mensen. Om de een of andere reden hebben we beiden het idee dat het in deze tijd niet verstandig is om opeengepakt in een hokje te gaan staan. We zullen misschien wel een paar zeikerds zijn volgens sommigen, dat mag. Maar we hebben een besluit genomen. Toch maar niet.

Voor vandaag was er regen voorspeld. Tien millimeter maar liefst. Ideaal dus om een bezoek aan een stad te brengen, want als het regent, kun je altijd naar binnen om koffie te gaan drinken. Aangezien we maar een paar honderd meter van de Oostenrijkse grens af zitten, is het logisch dat de keuze op een Oostenrijkse stad is gevallen. Salzburg is vandaag de gelukkige. Net zoals in de andere steden die we hebben bezocht, hebben we ook hier een wandelroute uitgezet, om maar zo veel mogelijk te kunnen zien. Als we de auto parkeren is het best somber en fris weer. We doen de jas aan, en gaan op pad. Als we een uur of twee aan het rondwandelen zijn, regent het nog steeds niet. Toch gaan we koffie drinken. Als we daarna weer naar buiten gaan, regent het. Alhoewel regen…. Het miezert. Nog geen vijf minuten later is het alweer droog. We wandelen verder en zien weer veel fraais. Korte tijd later wordt het toch wel wat warm met de jas aan. We doen deze dan ook uit en wandelen weer verder. Op een bankje genieten we van onze lunch en het wordt steeds warmer en warmer. Voordat we er erg in hebben is het kwik gestegen tot 29 graden. En dat half september. Tot op heden overtreft het weer onze verwachtingen. Als we weer op de parkeerplaats zijn gearriveerd, hebben we weer genoten van een fraaie stad. De achtste deze reis.

Gisterenavond zijn we er ook achtergekomen dat de automatische meldingen van Buitenlandse Zaken omtrent aangepaste reisadviezen prima werkt. Aangezien wij niet uit Noord- of Zuid-Holland komen, is deze niet voor ons van belang. Zojuist is er wederom een aangepast reisadvies verstrekt. Ook deze is niet voor ons van toepassing en gaat over het feit dat als men uit de twee eerder genoemde provincies komt, men een negatieve corona-test moet overleggen die niet ouder is dan 48 uur. Ook de site van het Duitse Robert Koch Instituut houden we in de gaten. Want aangezien we vanaf morgen een paar dagen in Oostenrijk verblijven, is het ook wel interessant om te weten hoe het reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland is. Op dit moment is dat niets om ons zorgen om te maken omdat er geen beperkingen zijn, behalve als je vanuit Wenen naar Duitsland gaat.

Iemand die de film The Sound of Music niet kent, heeft waarschijnlijk lange tijd ergens in een grot gezeten. Hoe vaak deze film op TV is geweest is waarschijnlijk niet meer te tellen, en de meesten kunnen wellicht de vlucht van de Familie Von Trapp voor de Duitsers wel dromen. Vandaag gaan wij hetzelfde doen. We hebben een rondrit gevonden op de grens van Duitsland en Oostenrijk. Hier is de bekende vluchtscene uit de film opgenomen. Ook wij willen vluchten. Vluchten voor de Duitsers die we gisteren hebben gezien. We willen gewoon lekker rondwandelen en genieten van het natuurschoon.

Op het oorspronkelijk plan van vandaag staat een boottocht over de Königsee naar Saletalm op het programma. Van daaruit zouden we gaan wandelen naar het zuidelijkste puntje van de Obersee om vervolgens richting Sint Bartolomä te wandelen en van daaruit met de boot weer terug naar het beginpunt. Een pittige wandeling waar we beiden naar uitkeken, maar de enorme drukte van gisteren heeft ons doen besluiten om dit allemaal uit te stellen tot ooit. Al snel hadden we het bovenstaande alternatief gevonden. We gaan een rondrit maken over de Roßfeld Panorama Alpenstraße. Onderweg kunnen we zo vaak stoppen als we willen en een stukje gaan lopen. Dat doen we dan ook. We maken geen wandeling van tien kilometer hier, maar telkens korte wandelingen. We parkeren de auto en we gaan wandelen. Als we nog maar een paar minuten onderweg zijn, horen we enkel het rustgevende geluid van bellen om de nekken van koeien die rustig in het weiland liggen te grazen. Wat een verschil met gisteren. We genieten enorm van de wandelingen en de schitterende vergezichten die we hier zien. Als we aan het wandelen zijn komen we nagenoeg niemand tegen, en als dat wel het geval is, gaat iedereen gewoon aan de kant lopen. Zoals het vandaag de dag hoort.

We hadden wel verwacht dat we hier geen hele dag zouden vertoeven, dus hebben we een wandeling uitgezocht van een kilometer of zes voor het geval dat idee zou kloppen. We vinden een wandeling rondom een meer en dat lijkt ons wel iets. Al snel blijkt dat ons idee klopt, en rijden we naar de coördinaten van de parkeerplaats. We wandelen heerlijk rondom het meer. Al is daar weinig van te zien, want het meer is niet toegankelijk. Het pad rondom het meer wordt aan beide zijdes begrensd door een dicht bos. Heel soms is er een glimp van het meer te zien. Maar het is niet meer dan dat. Ach, we hebben lekker gewandeld, en dat is ook belangrijk. Aan het einde van de dag hebben we zo toch weer ruim 13 kilometer gelopen.

Berchtesgaden NP was een van de dingen waar we ontzettend naar uitkeken. Voor vandaag hebben we een korte wandeling in gedachten. Een kilometertje of tien. Ondanks dat het maar een half uur rijden is, gaan we op tijd op pad. Als we bij de parkeerplaats arriveren, verbazen we ons over het aantal auto’s dat al geparkeerd staat. We krijgen het idee dat het hier een toeristenval van formaat is. Al slalommend, ontwijken we de mensen. We zijn ervan overtuigd dat Marcel Hirscher jaloers op onze slalomkwaliteiten zou zijn. Ach, denken we. Als we eenmaal op het wandelpad zijn, zal het allemaal wel meevallen. Tja, was dat maar waar. Op het wandelpad zijn meer mensen dan in de binnenstad van München. We maken een paar foto’s en vergeten te genieten doordat we ons mateloos aan de mensen ergeren die nergens, en vooral met niemand anders, rekening houden. We besluiten om de ronde af te maken zo snel als het kan en besluiten om niet meer terug te gaan naar Berchtesgaden NP. We voelen ons hier simpelweg niet op ons gemak.

Gelukkig zijn we niet voor een gat te vangen, en maken we snel een nieuw plan voor de rest van de dag. Als eerste rijden we naar een kapel om daar een foto te maken. De volgende stop is het dorpje Berchtesgaden. Als we daar rondlopen, kunnen we opgelucht ademhalen, zo rustig is het hier in vergelijking met het Nationale Park. We maken een leuke rondwandeling en gaan vervolgens naar Maria Gern. Ook hier staat een kerkje met een schitterend uitzicht op de Alpen. Ondanks alles hebben we toch een fijne dag gehad. En voor de andere wandeling die in het Nationale Park door ons is gepland, hebben we al een alternatief gevonden. Eerst even kijken of we dat idee vanavond een beetje kunnen uitwerken.

Iedereen die nu op het puntje van de stoel zit, kan rustig weer een stukje naar achteren schuiven. Er komt geen foto van onze voorkant hieronder te staan. De laatste jaren maken we een redelijk uitgebreid roadbook voor onze rondreizen. We zijn er in 2006 tijdens onze eerste reis al mee begonnen. Tot en met 2016 bestond zo’n roadbook uit niet meer dan een paar A4-tjes. Aangezien we er zelf in de loop van de jaren achter waren gekomen dat we ons eigenlijk altijd aan die paar blaadjes hielden onderweg, besloten we in 2017 om het allemaal wat uitgebreider aan te pakken. Hoofdzakelijk om tijd te besparen met het onderweg opzoeken van adressen van supermarkten, restaurants, bezoekerscentra en parkeerplaatsen. Alles met bijbehorende coördinaten, want als we iets hebben geleerd tijdens het rondtoeren dat adressen en huisnummers niet altijd kloppen. Met behulp van google maps kijken we of hetgeen we zoeken ook daadwerkelijk daar zit, en vervolgens hangen we daar de coördinaten aan. We hebben de vorige drie rondreizen door de VS veel plezier van het door onszelf in elkaar gezette boek gehad. Dit jaar besloten we het iets chiquer te maken. Foto’s erbij van plaatsen die we willen gaan zien, en op de voorzijde van onze persoonlijke reisgids ook een foto.

En nu zijn we er, want de foto die op de voorkant van onze gids staat, staat hierboven te prijken, zij het met één groot verschil. Op de foto van onze gids staan mensen en hierboven niet. Nadat we de foto hebben gemaakt, is het tijd om aan een wandeling te beginnen. We zijn inmiddels aanbeland in de Duitse Alpen, dus de wandelingen zijn wel iets steviger dan we gewend zijn. We zijn benieuwd hoe het vandaag zal gaan, want dit jaar hebben we, op één wandeling in Zuid-Limburg na, geen training gehad. Nadat we de rivier zijn overgestoken, begint het al gelijk goed. We zien een bord staan waarop een hellingspercentage staat aangegeven van 26%. Dat is redelijk stevig te noemen. Gelukkig wordt het stijgingspercentage wel iets minder. Na 2½ kilometer gewandeld te hebben, zijn we 280 meter gestegen. Alsof het voor ons bedoeld is, is er dan een terras waar we koffie kunnen drinken. De rest van de wandeling is redelijk vlak te noemen. We genieten volop van de schitterende vergezichten op de Alpen afgewisseld met de schaduw van het bos. Dat er schaduw is, is maar goed ook, want het is vandaag weer 28°C. Ongelofelijk voor deze tijd van het jaar in Europa. Zo nu en dan worden we herinnerd aan het door ons zo geliefde Yellowstone. We dienen te wachten, niet totdat de buffels van het pad zijn, maar totdat de koeien ons genoeg ruimte gunnen om verder te wandelen.

Als we bij de Hintersee zijn gearriveerd, worden we tegengehouden door een filmcrew. We mogen er niet door omdat er gefilmd wordt. De jongedame heeft echter nog niet voldoende levenservaring om volhardend te zijn, en binnen de minuut mogen we verder wandelen. Dat is maar goed ook, want ik wil hier graag een fotostop maken. Er liggen in dit meer namelijk een paar rotsblokken in het water. Op zich niet zo heel bijzonder, maar op deze rotsblokken groeien bomen. Deze zijn net groot genoeg om plek te geven aan één boom. Ondanks dat de zon fel is, maken we een paar foto’s en wandelen verder.

Na een wandeling van iets meer dan 18 kilometer staan we weer voldaan bij de auto. Nog niet vaak hebben we een wandeling gedaan die zo afwisselend is als deze. En we zijn blij dat we deze wandeling eigenlijk zonder problemen hebben volbracht.

Een tijdje geleden hebben we een fotowebsite ontdekt. Op zich niet zo heel bijzonder. Er zijn er immers zo veel. En op veel van die websites zie je foto\'s voorbijkomen waarbij je denkt: "Oh, wat mooi. Daar wil ik ook wel gaan kijken." Maar vervolgens kom je niet veel verder waar de desbetreffende foto is gemaakt dan de regio of met een beetje geluk de gemeente. Deze website is anders wat dat betreft. Als je namelijk iets op deze website plaatst, dien je een exacte locatie in te geven waar de foto is gemaakt. Zo kwamen we uit bij een paar boothuisjes aan de Ammersee. Op zich niet zo heel bijzonder, maar wel leuk om even te stoppen als je er toevallig in de buurt bent. Zeker als je op zo'n dag een verbindingsroute hebt van het ene naar het andere appartement en je meer wilt dan alleen maar rijden over de snelweg. Gewoon simpel. Een paar foto's maken en nadien een cache loggen. Veel meer hoeft het allemaal niet te zijn om iets geslaagd te maken.

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat mijn geloof niet verder reikt dan "'t is zoals 't is en 't kumt zoals 't kumt". Ook niet in deze vreemde tijd waarin we nu leven. Maar als je dan uitkomt op een plek waar wij deze ochtend uitkomen, dan begin zelfs ik te geloven dat er op deze wereldbol een pastoor is die een directe verbinding met God heeft.

We rijden verder. Het volgende doel is een openluchtmuseum in Amerangen. Niet al te groot, en dat is ook fijn op een dag waar je toch wel wat kilometers dient te rijden, want dan heb je lekker iets te doen onderweg, maar loop je niet het gevaar dat je er te lang verblijft omdat het allemaal zo veel is om te zien. Al met al zijn we bijna anderhalf uur aan het rondwandelen voordat we de stuk of 15 gebouwen hebben bewonderd.

Na het bezoek aan het openluchtmuseum toeren we verder. We stoppen bij een kerkje aan een klein meer. Hier predikt geen pastoor die een directe verbinding heeft met boven, maar zijn kerk ligt wel heel fraai. We stoppen even, maken een foto, en zoeken een cache. Zelfs als we een cache niet kunnen vinden, hoeft het allemaal niet meer te zijn, om ons tevreden te krijgen.

Rustig toeren we verder. Neubeuern is de volgende stop. Op voorhand wisten we al dat men in deze plaats toerisme met 8 kapitaalletters schrijft. Desondanks lijkt het ons de moeite waard om te stoppen en wie weet hebben we geluk en is het er vandaag helemaal niet druk. We parkeren de auto en maken foto\'s van het marktplein, wandelen wat rond en zoeken een cache. Meer hoeft het niet te zijn. Ook niet als we de cache niet kunnen vinden.

Het lijkt erop dat we nog wat tijd over hebben, en we kijken of er ergens een dorpje is waar we een klein rondje via wat caches kunnen wandelen. We komen zo uit bij Grassau. Een alleraardigst plaatsje, waar ze ook een terras hebben waar koffie geserveerd wordt. Veel meer hoeft het allemaal niet te zijn om ons tevreden te krijgen.

Toch begint de tijd nu een beetje te dringen. We rijden verder naar het appartement en laden onze spullen uit. Dit appartement is uitgezocht op de foto\'s waarop een wasmachine te zien is. We dienen immers ook een keer een paar machines was te draaien. Want ook al zijn we nu niet in de VS, we kunnen niet onbeperkt kleren meenemen. Als de was hangt, kunnen we tevreden terugkijken op een geslaagde verbindingsdag.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen, dat we wel veel cultuur achter onze kiezen hebben in korte tijd en dat we smachten naar wat natuurschoon. We zouden natuurlijk Angela (nvdr: Merkel) hebben kunnen aanschrijven met het verzoek of ze de zeven steden wat verder uit elkaar zou kunnen plaatsen, maar we wisten op voorhand al dat ze dat verzoek niet zou willen inwilligen.
Vandaag bezoeken we dus voor de zevende keer in negen dagen een stad. Augsburg heeft deze keer de eer om ons te mogen verwelkomen. Een stad die op ons lijstje prijkt met steden in Duitsland die we graag willen bezoeken. Het is een kleine drie kwartier rijden naar de parkeerplaats die we op voorhand hebben uitgezocht. Van daaruit beginnen we aan onze wandeling die we hebben uitgestippeld. Ondanks dat we al zoveel hebben gezien, genieten we vandaag weer volop. Hetgeen ons met name opvalt in Augsburg, is het feit dat hier alles omtrent de Corona-maatregelen goed is geregeld. Op plekken waar het druk zou kunnen worden is éénrichtingsverkeer ingesteld en dient men een mondkapje te dragen. De mensen doen hier hun uiterste best om een stap extra opzij te gaan om elkaar de ruimte te geven. Grutje zou voor een lofzang als deze maar één woord nodig hebben gehad: "Keurig.

Nadat we zes dagen op rij een stad hebben bezocht, is het nu tijd voor iets anders. Voor vandaag staan er verschillende dingen op de planning. Minder als dat we gewoon zijn, maar meestal vult zich dat vanzelf wel op, en komen we aan het einde van de dag tijd tekort. Als we deze ochtend aan het ontbijt zitten, is het maar een kleine wereld die we zien. Met andere woorden het is mistig.

Maar dat is niet erg. Het past wel bij het eerste doel van vandaag. Het voormalige concentratiekamp Dachau. We willen dat bezoeken nu het nog kan. Want als we de ontwikkelingen van de laatste jaren bekijken, kan het haast niet anders of er staat binnen de kortste tijd een of andere actiegroep op die vindt dat een dergelijk monument niet kan, omdat die herinnert aan een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Na het verdwijnen van Zwarte Piet en de beeldenstorm op beelden van bekende personen uit ons verleden, kan het haast niet anders dat deze monumenten ook zullen moeten gaan verdwijnen. Want als we niet aan ons koloniale verleden herinnert willen worden, waarom zouden we dan wel herinnert willen worden aan het nationaal-socialistisch verleden? Tot die tijd kunnen we niet anders doen dan dergelijke monumenten bezoeken en stil staan bij alle dingen die hebben plaatsgevonden in het verleden. Goed of kwaad. Als we bij het voormalig concentratiekamp arriveren is het rustig. Er staat één camper als we de parkeerplaats oprijden. We zijn dan ook iets aan de vroege kant, want het monument is nog niet geopend. Een deel op het buitenterrein kunnen we wel bekijken. Dat doen we dan ook. Nu het nog kan…. We wachten voor de poort en bekijken de drie woorden die iedereen wel kent. Arbeit macht Frei. Woorden die waar zijn, maar door het verleden een toch wel zwaar karakter hebben gekregen. Het is nog steeds mistig, en samen met een ander stel zijn wij de enigen die naar binnen willen. De mist maakt dat het allemaal nog meer indruk maakt. We besluiten om, nu we nagenoeg, alleen zijn eerst rond te wandelen en in alle rust zo nu en dan eens stil te staan. Nu het nog kan…. Als we bij het museum arriveren zien we dat het al behoorlijk drukker is geworden. De eerste bussen zijn al uitgeladen. We hebben geluk en mogen voor de eerste grote groep het museum binnen. Kunnen we ook dat in alle rust bezoeken. Nu het nog kan….

De volgende stop is voor ondergetekende zeker zo zwaar. Voor Marieke niet, daar is het een feest voor. We rijden weer richting München. Naar de Allianz Arena van de voetbalclub Bayern München. We maken wat foto’s, maar zoals zo vaak is een stadion van dichtbij lastig te fotograferen. Als we rondkijken, zien we een heuvel. Wellicht dat we daarboven iets kunnen zien zeg ik tegen Marieke, en ik ga op de kaart uitzoeken hoe we daar kunnen komen. Hemelsbreed is het slechts een paar honderd meter, maar aangezien er een snelweg tussen de heuvel en het stadion ligt, is het ruim 20 minuten rijden naar de parkeerplaats. We wandelen de heuvel op en doen en passant een multi-cache. We maken foto’s van het stadion en zien onderweg nog een paar kerken.

Na genoten te hebben van een kop koffie is het tijd voor de volgende stop. De golfbaan. Hier is een webcamcache dus die dienen we ook even te bezoeken. We hebben het idee dat we hier een beetje uit de toon vallen, maar lopen gewoon rond zonder dat we weggejaagd worden. Dus doen we dat maar en maken we op het gemak de webcamfoto, nu het nog kan….

We gaan weer verder. Naar een oude ruïne. Hier hebben we wel eventjes voor naar de exacte locatie gezocht, aangezien de Sainkt Georg Ruïne op geen enkele kaart vermeld staat. Uiteindelijk is het ons gelukt met behulp van een satellietfoto. We parkeren de auto en wandelen het laatste stuk richting de toren. Van de oude burcht die hier ooit heeft gestaan is niets meer over, en ook de toren staat op instorten. We maken een paar foto’s en zijn blij dat we dit stuk geschiedenis hebben mogen bewonderen. Nu het nog kan….

We hebben alles bezocht wat we bedacht hadden voor vandaag. We kijken op de kaart en besluiten een wandeling te doen langs verlaten fabrieksgebouwen op een industrieterrein in Landberg am Lech. Voordat we daar zijn, stoppen we nog even bij een fraaie kerk. Binnen komen we erachter dat een mondkapje toch wel zijn beperkingen heeft. Stiekem gaat het mondkapje een beetje omhoog en doe ik mijn ding. Nu het nog kan….

De wandeling over het industrieterrein is verrassend. We leren het een en ander over de geschiedenis van een enorme nitrocellulose-fabriek die hier heeft gestaan. Nitrocellulose is ook wel bekend als schietkatoen. De fabrieksgebouwen die niet meer gebruikt worden laat men gewoon staan. Indien men plek heeft om een andere fabriek te bouwen, breekt men een gebouw af, om nadien de nieuwe fabriek te bouwen. Het is dus een kwestie van tijd voordat alles is verdwenen. Leuk dat we dit hebben kunnen bewonderen. Nu het nog kan…

Het doel van de dag was de hoofdstad van Beieren. München. Hier hebben we op voorhand toch wel even over het hoe, wat en waar nagedacht. Zouden we een appartement boeken in deze stad? We zeiden tegen elkaar dat dat misschien minder verstandig zou zijn, aangezien als er ergens een lockdown in een gemeente komt, dan is de kans dat dat in een hele grote stad gebeurt groter, dan in een kleine gemeente in de buurt. Nadeel is wel dat er met de auto naar de stad gegaan dient te worden. Dat betekent dus veel reistijd voor een korte afstand,maar het openbaar vervoer zien we ook niet zo zitten. Uiteindelijk dus gekozen voor een appartement 35 kilometer vanaf München.

Het eerste wat we vandaag doen is genieten van een fraaie zonsopkomst vanaf ons balkon. De nevel die tussen de bomen hangt in combinatie met de opkomende zon zorgt ervoor dat je het liefste wilt dat de klok voor even stilstaat.

Iets voor de klok van acht vertrekken we richting de stad. We hebben een parkeergarage aan de rand van het oude centrum uitgezocht. Niet zo duur als in het centrum, maar toch nog een EUR25,- voor een dag te parkeren. We hebben een wandelroute uitgestippeld van een kilometer of 15. Heel veel hoogtepunten heeft de stad niet. Maar zoals Marieke wel vaker zegt: “Niet in iedere stad kan een Eifeltoren staan.” Dat is natuurlijk wel waar, maar er is nog zoveel meer. Wat te denken van het Vrijheidsbeeld, de Big Ben, Checkpoint Charlie, de Golden Gate brug of de Wallen? Maar niets van dit alles. En toch kijken we er naar uit om München te gaan verkennen.

We zien veel oude gebouwen. Vermengd met veel nieuwe gebouwen. Dat is natuurlijk een gevolg van het feit dat er in de Tweede Wereldoorlog veel steden van Duitsland zijn plat gebombardeerd. Zo ook München. Als we op de Marienplatz arriveren, genieten we toch wel heel erg van het fraaie oude raadhuis en de rest wat er te zien is.

Maar toch, beiden hebben we het gevoel dat we niet ten volle genieten. We weten ook waardoor het komt. We hebben het simpelweg te druk om afstand tot anderen te bewaren. Niet dat het een heel groot probleem is om dat te volbrengen, of nog erger, dat we ons niet op ons gemak voelen. Maar feit is, dat als je niet oplet, je in de knoei komt. Hierdoor kunnen we niet optimaal van al het moois dat er wel degelijk te zien is. Goede reden dus om nog eens een keer terug te gaan in de toekomst als het een en ander weer kan zonder al te veel te hoeven nadenken over de regels.

Een van de dingen waarover we op voorhand hadden gelezen, waren de Eisbach-surfers. Surfen op een rivier is iets waar we nog nooit van gehoord hebben, laat staan op een rivier midden in de stad. Na verder onderzoek komen we te weten dat dit zelfs dé beste plek ter wereld is om te surfen op een rivier. We hebben onze ogen uitgekeken naar de surfers. Het is zelfs niet geheel ongevaarlijk, omdat er onder de golven gevaarlijke rotsen schuil gaan.

Deze ochtend laten we het eerste appartement achter ons en gaan we op weg naar het volgende appartement. Iets zuidelijker in de deelstaat Beieren. Iedereen zal natuurlijk begrijpen dat we daar niet de kortste weg heen nemen. We rijden om iets na zeven eerst naar Neumarkt in der Oberpfalz. Daar is namelijk ook een webcamcahce die we graag met een bezoekje willen vereren. Door de drukte op de weg doen we ruim anderhalf uur om de 100 kilometer naar dit dorpje af te leggen. Nadat we de webcamfoto hebben genomen, gaan we genieten van een kopje koffie alvorens we verder rijden naar Regensburg. We genieten volop van deze fraaie stad, en na een rondwandeling door de stad gaan we verder naar de volgende stop.

Dat is het Walhalla. En dan niet de hemel voor gesneuvelde strijders die door de Noorse God Odin is gebouwd, maar de eregalerij die in de 19e uur is gebouwd door Koning Ludwig I van Beieren. Net als zijn mythologische naamgenoot is dit een enorm gebouw. Er is echter twee grote verschillen. In het Walhalla van Odin konden 432.000 strijders tegelijkertijd verblijven. In het Walhalla van Koning Ludwig I mogen vandaag de dag door de Coronamaatregelen maar 36 mensen tegelijkertijd verblijven. Het andere grote verschil is dat de personen in het Walhalla van Koning Ludwig I dienen te leven, terwijl als je wilt verblijven in het Walhalla van Odin toch echt dood dient te zijn. We zijn enorm onder de indruk van dit immense gebouw en nadat we het bewonderd hebben maken we nog een wandeling in de omgeving.

We rijden door naar Landshut. Een plaats waar we nog nooit van gehoord hebben, maar ook hier is een webcamcache. Nadat we de webcamfoto hebben genomen, lopen we door dit alleraardigste stadje en gaan een hapje eten. Na het eten gaan we verder. De laatste stop van vandaag is het volgende appartement. We laten München links liggen, en zonder al te veel files bereiken we ons appartement voor de komende dagen.

Een bezoek aan Rothenberg ob der Tauber staat al jaren op onze emmerlijst (voor degenen die liever Engels prefereren: ‘Bucketlist’). Maar om dan zomaar erheen te gaan zodra de eerste mogelijkheid zich aandient, is ook nogal wat. Als je het over toeristische stadjes hebt, dan staat Rothenburg ob der Tauber hoog in elke lijst. We bedachten daarom, om tot dinsdag te wachten met een bezoek aan deze stad. Dinsdag is namelijk de dag dat er de minste mensen op pad zijn (ooit eens ergens gelezen in een of ander onderzoek). Aangezien toeristen ook in deze categorie vallen zou de kans dat het net iets minder druk zou zijn groter zijn.

Rothenberg ob der Tauber is niet zo heel ver van ons appartement vandaag. Nog geen half uur rijden. Nadat we alweer hebben uitgeslapen, gaan we op weg. Nog voor de klok van half negen hebben we de auto geparkeerd, en gaan we op weg naar Plönlein. Het meest gefotografeerde punt van deze stad en hetgeen waar deze stad om bekend staat. Als we daar zijn, staan er enkele auto’s, en af en toe komt er iemand voorbij gewandeld. Er is geen toerist te ontdekken.

Nadat we enkele foto’s hebben gemaakt van dit punt, gaan we terug richting de poort naar de stad, en beginnen we aan onze wandeling. We genieten van dit fraaie stadje. Hoe later het wordt, des te blijer zijn we dat we een dinsdag hebben gekozen om hierheen te gaan. Het is niet heel druk, maar we kunnen onszelf voorstellen dat het hier in de weekenden wel druk is. ‘s Middags gaan we op het gemak (voor onze doen) op een terras zitten. Na bijna een uur gaan we weer verder met onze wandeling. Het weer is geweldig. Stukken beter dan we verwacht en gehoopt hadden. We genieten dan ook volop. Terwijl we aan het wandelen zijn, lopen we het kerstmismuseum binnen. Dit blijkt gesloten te zijn, maar de winkel is, uiteraard, wel gewoon open. Als we weer richting het appartement rijden, beseffen we dat onze emmerlijst weer iets korter is geworden.

Voor de derde dag op rij gaan we een bezoek brengen aan een stad. Würzburg staat voor vandaag op de planning. Voor vandaag hebben we een route uitgestippeld van bijna 17 kilometer. Ook de eerste hoogtemeters zullen we vandaag tegenkomen. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan, want we hebben dit jaar nog geen hoogtemeters getraind. Het zijn er maar een kleine 350, dus een heel groot probleem zou dat niet hoeven te zijn. Ze zullen wel stevig zijn, want nagenoeg alle hoogtemeters zitten in de laatste kilometers.

Ook vandaag slapen we weer uit. Iets voor de klok van 8 uur laten we het appartement achter ons, en rijden we richting het noorden. Klokslag negen uur verlaten we de parkeergarage, en beginnen we aan de wandeling. De eerste stop heeft als doel om te gaan genieten van een kopje koffie. Voordat we naar binnen gaan, zetten we eerst onze mondmaskers op. Als we eenmaal zitten, mogen ze weer af. We moeten zeggen, dat het dragen van een mondmasker snel went. Zeker nu we ze in een buideltje bij ons dragen, zodat we ze gemakkelijk kunnen pakken, belemmert het ons niet om een winkel binnen te gaan.

Würzburg weet ons aangenaam te verrassen. We poseren onderweg weer voor een webcam, en zien weer veel fraais. Net voordat we aan de klim gaan beginnen, gaan we nog een kopje koffie drinken. De eerste klim is richting een kapel. Onderweg naar boven, passeren we de complete kruisweg, en we zijn blij dat wij op onze rug geen kruis hoeven te dragen. We bewonderen de kapel, en dalen weer af, om vervolgens weer omhoog richting de Vesting Marienberg. Ook hier genieten we weer volop. We besluiten om een hapje te gaan eten in een restaurant in plaats van zelf te koken. De afgelopen dagen heeft ons geleerd, dat dat hier geen enkel probleem is. Mensen houden keurig afstand. We doen ons mondkapje op, en gaan een restaurant binnen. Als we zitten, doen we het weer af en even later genieten we van een heerlijke maaltijd.

Ieder jaar aan het begin van een reis krijgen wij de vraag hoe we het voor elkaar krijgen om zo veel op een dag te zien. Eigenlijk is dat heel simpel en valt het samen te vatten met een enkel woord. Voorbereiding. Op het moment dat we besloten om niet naar de VS te gaan dit jaar, was er al snel het plan om een rondreis door Beieren te maken. Dan is het een kwestie van een paar dingen op zoeken die je graag wilt zien en die op een kaart aan te tekenen. Dan ontstaat er als het ware als vanzelf een route. Dan is het gewoon een kwestie van andere leuke dingen erbij zoeken, en die in te vullen op een kaart.

Zo kwam ook de stad Nürnberg op onze kaart te staan. Vervolgens is het een kwestie van verder zoeken, wat er in de stad te zien is, en die op een stadsplattegrond aan te tekenen. Gelijk even uitzoeken waar je het beste de auto kunt parkeren en ook zo ontstaat er als het ware als vanzelf een plan voor de dag. O ja, niet geheel onbelangrijk als je veel wilt zien op een dag, is het feit dat je bijtijds op je plaats van bestemming dient te zijn. Zo rond een uurtje of negen in de ochtend is redelijk te noemen.

De keuze om Nürnberg te bezoeken is op zondag gevallen. Mede omdat het ons de minst interessante stad leek die we de komende dagen wilden bezoeken. Ook omdat deze stad minder toeristisch is dan de twee steden die we de komende dagen willen bezoeken. En de meeste toeristen zijn er toch in het weekend, dus leek het ons wel handig als we de toeristische plekken proberen om buiten het weekend te bezoeken.

We parkeren deze ochtend de auto, en beginnen aan het eerste deel van de wandeling van 17 kilometer voor vandaag. We zien, net zoals gisteren, veel mooie gebouwen en we genieten wederom volop. En toch is het net iets minder leuk dan de stad die we gisteren bezochten, Bamberg. Niet dat er iets mis is met Nürnburg. Absoluut niet zelfs. Als we bij de burcht zijn aanbelandt, merken we dat het iets later in de ochtend begint te worden, aangezien er meer mensen op de been zijn. We wandelen door steegjes en zien vele vakwerkhuisjes. Als we een kleine 13 kilometer hebben gewandeld, zijn we weer bij de auto gearriveerd.

Aangezien onze planning niet heilig is, besluiten we eerst naar het bordspelmuseum te gaan. Toen we daar deze ochtend waren, was het nog niet geopend. We wandelen er doorheen, en ontdekken, dat er alleen nog maar een voorproefje hier te zien is. Het echte museum moet nog gebouwd worden, en wordt pas in 2025 geopend. Als alles volgens de planning gaat althans.

We rijden verder naar een ander deel van Nürnberg. Naar het deel waar in de jaren 30 van de vorige eeuw de Reichsparteitage werden georganiseerd door de de Nazi’s. Het gebouw is enorm. Om het helemaal op de foto te krijgen, dienen we op een heuveltje, 350 meter verderop, te gaan staan. We maken een wandeling door het park eromheen, en lezen indrukwekkende verhalen en zien even zo indrukwekkende foto’s van de manifestaties die hier werden georganiseerd. Dan stuiten we zelf ook op een manifestatie. Deze is tegen het Corona-beleid. We lopen er met een boog omheen, en genieten verder van dit fraaie park waar niet zo’n fraaie dingen hebben plaatsgevonden.

De laatste stop van vandaag brengt ons naar Herzogenaurach. In dit dorpje is ook een webcamcache te vinden. We maken een korte stop en we rijden weer terug richting het appartement. We hebben weer genoten vandaag van de dingen die we met eigen ogen hebben mogen aanschouwen.

Al vaak hebben we lijstjes met de mooiste steden van Duitsland voorbij zien komen. Steevast komt Bamberg in dat lijstje voor. Maar het bevindt zich eigenlijk in een hoek waar je niet gemakkelijk heen gaat. Toen we dit jaar besloten om naar Beieren te reizen, stond het eigenlijk al meteen vast, dat we deze stad in de route zouden opnemen. De bezienswaardigheden werden opgezocht en in een route geplaatst. Daarna werd gekeken welke caches we onderweg met een bezoekje zouden kunnen vereren. Het bleken er nogal wat te zijn.

Het hoogtepunt van Bamberg is natuurlijk het oude raadhuis. Massa’s mensen willen dit gebouw dat op de UNESCO werelderfgoederenlijst staat (evenals de rest van de oude stad), bewonderen. Als we dit fraaie staaltje architectuur wilden aanschouwen en op de geheugenkaart wilden plaatsen zonder mensen, dienen we bijtijds in Bamberg te zijn.

Maar eerst diende er uitgeslapen te worden. Voordeel voor ons is dat uitslapen en ergens op tijd zijn heel goed samen in één zin te plaatsen zonder dat er sprake is van een oxymoron. Om kwart voor zeven ging de wekker, maar eerlijkheidshalve dienen we te vermelden dat we beiden al uitgeslapen waren op dat moment. Na ons opgefrist, aangekleed en ontbeten te hebben, was het tijd om te vertrekken richting Bamberg. Iets na de klok van negenen parkeren we de auto in de parkeergarage.

We wandelen richting het uitzichtpunt op het oude raadhuis dat we van te voren hebben opgezocht. Het is het tweede punt in het boekje van de wandeling dat we voor vandaag hebben gemaakt (het 1e punt is de parkeergarage). Zo weten we dat we 0,7 km dienen te lopen en dat we daar ongeveer 8 minuten en 42 seconden voor nodig zullen hebben. Althans volgens de routeplanner dan. En die wil er nog wel eens naast zitten qua tijd.

Als we op het uitzichtpunt arriveren, kijken we elkaar glimlachend aan. Er is niemand te zien in de stad, en daar doen we het voor. Fijn als het dan ook lukt. We maken een paar foto’s en genieten van dit schitterende gebouw. We wandelen verder, en even later vinden we de 1e cache van vandaag. Er zullen er nog vele volgen. Net zoals er nog vele fraaie gebouwen zullen volgen.

Want eerlijk is eerlijk, het is niet voor niets dat Bamberg op plek nummer 93 van de werelderfgoedlijst staat. We genieten de hele dag van het ene na het andere mooie oude gebouw. Als we iets na de klok van vijf weer bij de auto staan hebben we weer veel indrukken op gedaan die we ons hopelijk nog lang zullen herinneren. En caches? Die hebben we tussendoor ook nog een twintigtal gevonden vandaag.

Als het een beetje regent en je raast over de weg, dan weet je dat er ieder moment iets kan gebeuren. En als er dan ook daadwerkelijk iets gebeurt, dan moet je vol in de ho-ijzers en rijd je verder achter de safety-car. Iets verderop zie je de zwaailichten van de safety-car. De auto’s om je heen doen hun uiterste best om hun banden warm te houden en slingeren van links naar rechts. De zwaailichten spelen een spelletje met hun volgers en rijden dan weer redelijk door, om vervolgens nagenoeg helemaal stil te staan. Allemaal om je geconcentreerd te houden, zodat er geen verdere ongelukken gebeuren. Je weet dat het verstandig kan zijn om even een pis-stop te gaan maken. Maar eigenlijk wil je zo lang als mogelijk doorrijden. Dan helpt de plotseling de boordnavigatie en hak je de knoop door. Je gaat een pis-stop maken. Juist als je van de weg afgaat zie je voor je de zwaailichten doven en de safety-car verdwijnt uit het beeld. Meteen zijn alle overige auto’s weer op volle snelheid. En jij zit daar…. Onderweg naar de pis-stop. Ach, dan kunnen we het net zo goed een koffie- en plaspauze noemen. We hebben immers tijd genoeg. Want we zijn weer op reis.

Dit jaar gaan we een rondreis maken door Beieren en Baden-Württemberg in Duitsland. We hebben besloten om in plaats van hotel naar hotel, deze keer zes verschillende appartementen uit te zoeken, zodat we helemaal onszelf kunnen doen. Het is en blijft immers een rare tijd, en we weten vandaag niet hoe het over een week zal zijn. De eerste etappe die we rijden is meteen de langste etappe deze ronde. Onderweg bezoeken we vier webcam-caches. Er zijn nog maar een 243 van dit type caches op heel de wereld, dus als je er vier op een dag kunt doen is dat behoorlijk veel.

De eerste stop van de dag is in Wiehl. We zijn er nog voor 09:00 uur. Gelukkig is er al iets open en kunnen we een kopje koffie drinken. We zetten het mondmasker op als we naar binnen gaan, en als we zitten mogen we het weer af doen. Als we ook de reinheid van het sanitair hebben gecontroleerd is het tijd, ondanks dat het een beetje miezert, om de eerste webcamfoto van de dag te maken.

We rijden verder richting de Feldberg. Het verhaal van de eerste alinea is gebeurd net voor het moment dat we de afslag van de snelweg nemen naar deze 811 meter hoge berg. We wandelen hier een beetje rond en maken ook hier de webcamfoto.

Als we bovenop de Feldberg hebben genoten van onze lunch is het tijd om verder te rijden. Terwijl we richting Oberursel rijden, klaart het langzaam op, en voordat we er goed en wel erg in hebben, is het kwik gestegen tot 27 graden. We genieten van een korte wandeling door deze fraaie plaats.

De laatste stop van vandaag is de plaats Lohr am Main. Als we hier zijn, is het inmiddels 29 graden. Maar we noteren dagelijks de temperatuur rond de klok van 14:00 uur, dus die prijkt hier onderaan het bericht. We genieten van een ijsje op het terras. We maken de foto, en gaan door naar het 1e appartement van deze reis in Oberdachstetten. Morgen mogen we uitslapen hebben we besloten. De wekker zal pas rond een uur of zeven gaan.

En zo zit de elfde reis door Amerika er alweer op. Er zijn twee dagen tijdens zo’n reis die vervelend zijn. En dat is de heenreis en de terugreis. Net iets te veel reizen naar onze zin.

Vooraf waren we wel huiverig voor deze reis. De route is namelijk bepaald door de negen geocaches die in 2000 zijn geplaatst. Op die route hebben we nadien dingen gezocht die ons wel leuk leken. Een paar van die dingen stonden al wel langer op ons verlanglijstje, maar het meeste was ook voor ons niet heel bekend. Tel daarbij op dat er in de maanden van dit jaar wel het een en ander is gebeurd, en iedereen zal zich wel kunnen voorstellen dat de voorbereiding niet helemaal optimaal was. Meest schrijnende voorbeeld daarvan is wel het feit dat ik de route langs alle natuurlijke bruggen ben vergeten in ons road book te doen. Het road book was er wel. Dat is, sinds we dat de eerste keer in 2017 hebben gemaakt, eigenlijk nagenoeg onmisbaar. We zijn niet meer van die avonturiers zoals tijdens de eerste trips die de hotels de avond van te voren deden boeken. Onder het mom van “Dan zijn we flexibel” deden we dat. Maar als we dan weer thuis waren, bleek dat we toch gewoon van dag tot dag gedaan hadden wat we op voorhand hadden bedacht. Bovendien dienden we iedere ochtend te zoeken naar een supermarkt en ’s avonds naar een restaurant en vervolgens een hotel. Dat kostte heel veel tijd iedere dag. Dus waarom niet op voorhand gewoon uitzoeken waar er precies een supermarkt zit en waar we ’s ochtends koffie kunnen halen. Waarom niet op voorhand gewoon uitzoeken welke restaurants er in de plaats zitten waar ons hotel is? Dat hotel dat we dan al een half jaar van te voren hebben geboekt. Uiteraard zoeken we daarvoor niet de adressen op, maar willen we de coördinaten weten. Dat is voor geocachers als ons wel zo gemakkelijk. Tja, en dan is het ook meteen net zo gemakkelijk om precies uit te zoeken waar alle bezoekerscentra zijn, welke route we dienen te nemen, enzovoorts. En dan ontstaat er als vanzelf een road book. Voor ons een ideale handleiding die we tijdens onze reis gebruiken en die ons toch wel rust en vooral extra tijd geven. Tijd die we kunnen gebruiken om langer dingen te kunnen bekijken. ’s Avonds net een half uurtje eerder naar bed te gaan, want ’s morgens…. Ja, dan staan we natuurlijk wel gewoon om zes uur op. We willen namelijk op tijd weg zijn, zodat we zoveel mogelijk daglicht hebben. Want men dient natuurlijk niet te vergeten dat het ’s avonds om zeven uur hier al pikkedonker is. Als het road book eenmaal klaar is, dan zien we hoeveel we minimaal dienen te rijden. Minimaal? Natuurlijk minimaal, want het avontuur is niet helemaal uit ons verdwenen, en we willen ook niet geplande dingen doen. Dit jaar was de verbindingsroute zoals we dat zelf zo mooi noemen 7426 kilometer. Uiteindelijk werden dat bijna 8493 kilometers. Het klinkt ontzettend veel als ik dat zo tik. En weet je wat? Dat is het ook.

Maar het waren wel kilometers die ons wederom veel hebben laten zien. De afgelopen dagen hebben we het er samen al verschillende malen over gehad, maar dit was tot dusver één van de mooiste reizen die we hebben gemaakt door Amerika. We hebben veel afwisseling gezien in de natuur. Van watervallen op de eerste dag, tot witte zandduinen. Van het weerzien van hele goede vrienden tot het voor de eerste keer zien van ‘echte’ cactussen. Beide diende geknuffeld te worden. En dan natuurlijk niet te vergeten de rotswoningen en de hoodoo’s. En…. eigenlijk gewoon te veel om op te noemen. Het is allemaal terug te lezen in onze dagelijkse avonturen die we, op één dag na, noest hebben getikt.

Daar bovenop komen nog eens de vele dingen die het niet hebben gehaald tot de dagelijkse tiksels. De kleine dingen. Dingen die eigenlijk niet noemenswaardig zijn om in een tiksel te eindigen, maar wel precies de dingen zijn die een reis maken tot wat die achteraf is. Kleine dingen die een reis veranderen van heel erg leuk naar onvergetelijk.

Vandaag was een reservedag. Een dag voor het geval dat de twee wandelingen die we gisteren hebben gedaan, niet op een dag zouden lukken. En stiekem waren we daar eigenlijk ook al van uit gegaan aangezien we voor vandaag helemaal niets op het programma hadden staan. Gelukkig is er in de omgeving van Colorado Springs meer dan genoeg te doen en te beleven om jezelf een week te vermaken.

De eerste gedachte was om een rij Challenge Caches te gaan doen. Dit leek heel leuk, tot het moment dat we tot de ontdekking kwamen dat ze allemaal op de vluchtstrook verstopt waren. Oei, dat is toch net iets te gevaarlijk lijkt ons. Plan B was om te gaan wandelen in Red Rock Canyon. Zo gezegd, zo gedaan. We weten nog van 2011 dat het hier leuk wandelen was, maar dat het terrein behoorlijk pittig was. Terwijl we hier een kilometer of vijf aan het wandelen zijn, zeggen we tegen elkaar dat dit terrein na de wandelingen van gisteren toch iets te pittig is. We besluiten om een kop koffie te gaan drinken en even te overleggen wat we dan gaan doen. Al weten we dat stiekem al wel, maar het is toch een mooi excuus om even koffie te gaan drinken.

Het wordt een wandeling door de Garden of Gods. Dit zijn hoofdzakelijk geasfalteerde wandelpaden in een heel bijzonder fraai park. Dit park is fraaier dan Red Rock Canyon is, maar saaiere paden om te wandelen. Maar vandaag geven we toch de voorkeur aan de gemakkelijke weg. Onderweg zien we voor het eerst Bighorn Sheep van heel dichtbij. We genieten hier van een paar uurtjes wandelen.

Het wordt tijd om richting Denver te rijden. Naar het laatste hotel van deze trip. We zijn op tijd, want de koffers dienen nog opnieuw gerangschikt te worden en dat vergt toch altijd net iets meer tijd dan dat je denkt. Morgen wacht een lange dag van reizen en wachten.

Op 9 september 2015 tikten we dat we de zogenaamde Jasmer-tabel vier keer wilden vullen. Dit houdt in dat we vier geocaches dienen te vinden die in mei 2000 zijn verstopt (in mei 2000 is het geocache ontstaan), 4 caches die in juni 2000 zijn verstopt, 4 uit juli 2000, en zo verder tot en met de laatste maand die volledig is afgelopen. In ons geval is dat september 2019. We dachten daar toen vijf jaar voor nodig te hebben, om dat voor elkaar te krijgen. Dat komt met name door het feit dat er in de eerste jaren van het geocachen niet veel caches zijn geplaatst, en dat er van degene die er geplaatst zijn, bovendien ook nog eens veel verdwenen zijn. En waarom dan maar vier keer? Wel, dat is gezien het feit dat er wereldwijd nog maar vier geocaches over zijn die in augustus 2000 zijn geplaatst. Iedereen kan zich voorstellen dat het behoorlijk wat puzzelwerk is om uit te zoeken hoe we aan die uitdaging zouden kunnen voldoen. De eerste stap was om alle vier de augustus 2000 caches te vinden. Hiervoor pasten wij onze reizen van 2016, 2017 en 2018 aan op het gebied rondom die caches. Natuurlijk werd er tijdens die reizen ook gekeken naar andere geocaches die in aanmerking kwamen om dat tabelletje te vullen. Na de reis van vorig jaar dienden we nog 9 geocaches te vinden die in het jaar 2000 zijn verstopt. Nadat deze op de landkaart waren geplaatst, zagen we dat het mogelijk was om die negen caches in één reis te vinden.

Zo gezegd, zo gedaan. Een cache in Oregon. Vier caches in Californië in de Bay-area. Eén cache in de buurt van Phoenix, en tenslotte drie geocaches in Colorado. Gisteren vonden we cache nummer 7 en de eerste in Colorado van deze missie. Vandaag stonden de laatste twee op het programma. Hier hadden we niet heel veel informatie over. Alleen dat er wel vaker sneeuw lag begin oktober in de gebieden waar deze caches lagen. Wat dat betreft hebben we geluk, want de lucht is blauw. Maar wat we ook niet wisten, was hoe lang, en hoe zwaar de wandelingen zouden zijn. Deze ochtend besluiten we eerst de cache te gaan zoeken die het verste van ons hotel verwijderd is. Dit blijkt een wandeling op 2200 meter hoogte van een kleine drie kilometer te zijn. Redelijk vlak. Geen probleem dus. We krabbelen onze naam in het boekje, en bedenken dat we bijna klaar zijn met onze missie. Op de emmer staat een mooie tekst die ons doet geloven dat ook dat gaat lukken. Plaatsen de cache weer netjes terug zoals we hem gevonden hebben, en gaan door naar de volgende stop.

We dienen nog maar 1 cache te vinden om aan onze missie te voldoen. Als we de auto parkeren, zijn we toch iets of wat nerveus. Zou het allemaal wel lukken? Deze cache is de grootste onbekende van de negen die we deze reis wilden vinden. We kijken op de kaart, en zien dat we ongeveer 7 kilometer dienen te wandelen. Volgens de informatie die we hebben ligt de cache op 2495 meter hoogte. De parkeerplaats ligt op 2170 meter hoogte. We zullen dus behoorlijk wat dienen te klimmen de eerste 3½ kilometer. We beginnen te lopen en merken dat het niet echt omhoog gaat. Als we nog 300 meter van de cache verwijderd zijn, dienen we nog 150 meter omhoog te gaan. We kijken op de kaart en zien dat er geen paden naar de top zijn. We kijken omhoog. Halen de schouders op, en beginnen zig-zaggend aan de klim omhoog. We stoppen vaak om op adem te komen. We hebben koud én warm stromend water op onze rug. Maar langzaam maar zeker komen we dichterbij het eindpunt. Nog negen meter. We stoppen nog maar een keer om op adem te komen. Als we een beetje uitgehijgd zijn, zien we plotseling hetgeen staan waarvoor we hier zijn. De laatste cache om onze missie te voltooien. We halen hem te voorschijn. We zijn best wel een beetje trots op onszelf. We zijn de eerste geocachers uit de BeNeLux die het lukt om de Jasmer-tabel 4x te vullen. We zetten onze feestmuts op, en hangen de slingers op. Dit is immers tijd voor een feestje. Een feestje voor ons twee alleen, want er is niemand anders vandaag zo gek om deze berg op te klimmen.

Als we klaar zijn met de polonaise wandelen we voldaan terug naar de auto. Op naar de volgende cache. Op naar nieuwe avonturen. We stoppen bij een waterval en maken wat foto’s daar. Daarna gaan we eten, en rijden naar de Garden of Gods in Colorado Springs. We hopen hier een paar foto’s te kunnen maken tijdens de zonsondergang. Om tien over half zeven gaat de zon onder volgens onze vriend Google. Iets na zes parkeren we de auto. Ruim op tijd dus. Althans, dat denken we. Waar we even geen rekening mee hebben gehouden is dat de zon, om tien voor half zeven achter de bergen verdwijnt. We hebben een paar foto’s kunnen maken, maar we hadden gehoopt op meer. Ach, volgende keer beter.

Zoals gewoonlijk stonden we vandaag weer op een mooie tijd op, zodat we volop van de dag kunnen genieten. Bovendien was het niet zo erg om het hotel op tijd te verlaten. Even koffie halen, auto tanken en op pad naar de eerste bestemming voor vandaag. Great Sand Dunes National Park. Het bijzondere aan dit park is, dat je zandduinen en bergen in één beeld kunt zien. We hebben geen idee waar je zoiets nog meer kunt zien. Om iets voor half negen reden we het park al binnen. We waren zelfs te vroeg om de medewerkers van het bezoekerscentrum te kunnen ontmoeten. Dan zelf maar even kijken wat we precies in dit park kunnen doen. Als je even hier rondkijkt, dan is het niet zo heel moeilijk om iets te bedenken. Je kunt hier een duinwandeling maken. Of een duinwandeling. En als je dat niets lijkt, dan kun je altijd nog een duinwandeling maken.

Het mag duidelijk zijn, dat je wel kunt kiezen hoe zwaar je de duinwandeling maakt. De hoogste duin is namelijk meer dan 200 meter hoog, en als je daar wilt geraken, heb je een flinke wandeling te maken. We besluiten om gewoon te gaan wandelen en te genieten. We zien wel wanneer het genoeg is voor ons en om vervolgens om te draaien. Zo gezegd zo gedaan, en enkele uren later verlaten we voldaan het park weer.

Voor vandaag staat er namelijk nog een andere wandeling op het programma. De wandeling op zich is niet zo heel lang. Een kleine drie kilometer. Maar de wandeling is wel op bijna 3500 meter hoogte. En dan zal 3 kilometer toch wel iets meer kruim kosten dan in ons vlakke kikkerlandje. De rit naar het begin van de wandeling neemt iets meer dan twee uur in beslag. Onderweg stoppen we verschillende malen om te genieten van de fraaie herfstkleuren of van een leuk dorpje. De herfstkleuren zijn werkelijk een streling voor het oog. Een beetje jammer vinden we het wel dat er nagenoeg geen rood gekleurde bladeren zijn. We parkeren de auto, en gaan eerst picknicken. Ik besluit om toch maar een jas aan te doen, en ook een broek met lange pijpen is hier geen overbodige luxe. De boomgrens ligt hier tussen de 3400 en 3500 meter. Het doel van de wandeling is een geocache die geplaatst is in juli 2000. De cache ligt op 3475 meter hoogte dus wellicht dat we op een open vlakte zullen wandelen. Als we een stuk hebben gewandeld houdt plotseling het bos op en wandelen we de vlakte op. Hier en daar staat er nog een groepje bomen. Bij het allerlaatste groepje bomen dienen we te zijn. Daar ligt de cache. We krabbelen onze naam in het logboekje, genieten van het fenomenale uitzicht en wandelen weer terug.

We rijden op het gemak weer naar beneden. Het hotel ligt twee uur rijden verder. Op slechts 1500 meter hoogte. We genieten onderweg verschillende malen van het uitzicht. Als we in het hotel zijn, kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

In het noord-westelijk gedeelte van New Mexico zijn meer dan 300 natuurlijke bruggen te vinden. Aangezien wij zoiets wel leuk vinden om te zien, heb ik enkele maanden geleden een route uitgezet die ons bij verschillende natuurlijke bruggen zou brengen. De ene zou middels een korte wandeling te bereiken zijn, voor een andere zou een langere wandeling nodig zijn. Alles bij elkaar zouden we zo een stuk of zes natuurlijke bruggen bezoeken vandaag. En mochten we nog tijd over hebben, dan konden we altijd nog naar een Nationaal Monument in Colorado gaan. Gisteren kwamen we er echter achter dat er een klein probleem was. Ik ben namelijk vergeten om de route af te drukken. Uiteraard heb ik deze voor het gemak ook alleen maar lokaal op de PC thuis opgeslagen. Gelukkig zag Marieke gisteren een folder staan in het bezoekerscentrum van Aztek NM. Hierin stonden een paar bruggen genoemd die we zouden kunnen zoeken. Geen van de bruggen kwam me bekend voor, maar ik vergeet wel vaker iets de laatste tijd, dus dat is ook weer niet zo heel vreemd. Snel gekeken welke bruggen zich een beetje gunstig op de route van vandaag bevonden, en helaas kwamen er maar twee in aanmerking. Soms zit het tegen….

Alhoewel, we hadden nog een reserveoptie voor vandaag in de vorm van Chimney Rock NM in Colorado. Vol goede moed rijden we deze ochtend richting de eerste natuurlijke brug. We parkeren de auto en maken een korte wandeling richting Arch Rock. We bewonderen de natuurlijke brug en we wandelen terug richting de auto. Dan rijden we door richting Cox Canyon. Ook hier bevindt zich een natuurlijke brug. De wandeling is een stuk zwaarder. Zelfs zo’n stuk zwaarder dat er toch serieus geklauterd dient te worden. Marieke besluit om even op mij te wachten, terwijl ik verder wandel na een stukje omhoog geklauterd te hebben. Ik maak een paar foto’s van de brug en ga weer terug richting Marieke. We zijn tevreden dat we toch nog iets van de natuurlijke bruggen hebben kunnen zien. Soms zit het mee…

Als we weer terug zijn bij de auto rijden we richting Chimney Rock NM. Een rit van ongeveer anderhalf uur. Veel valt hier niet te zien. Een paar oude ruïnes en een vierkante rotskolom boven op de berg. Niets nieuws onder de zon voor ons. We parkeren de auto en gaan richting het bezoekerscentrum. We ontdekken dat om deze twee dingen te zien, we $12 p.p. dienen te betalen en dat we ons dienen aan te melden voor een tour. Iets wat op de site van het NM niet vermeld staat. Aangezien het park is aangesloten bij de NPS, waarvoor we een jaarkaart hebben, zijn we er op voorhand van uitgegaan, dat de entree van het park ook in deze jaarkaart zou zitten. De parkeerplaats staat dusdanig vol, dat we zeker een tijdje zullen moeten wachten. Daar hebben we geen zin in. We besluiten om Chimney Rock NM te laten voor wat die is, en gaan weer verder. Soms zit het tegen….

Maar wat dan? We besluiten om richting het hotel te rijden en te stoppen als we iets moois zien of om een cache te zoeken. Onderweg is meer dan genoeg te zijn. Wandelden we gisteren nog in een woestijn, waar bijna niets groeit. Vandaag rijden we door de Rocky Mountains en zitten we op een hoogte van maximaal 3222 meter. We maken behoorlijk wat stops. Bij een van die stops wandelen we naar een waterval. Dit blijkt toch behoorlijk pittig te zijn. Dit heeft ook zeker met de hoogte te maken, maar dat maakt de waterval er niet minder fraai om. Al zijn we ervan overtuigd dat deze waterval in het begin van de lente op zijn mooist is. Zo maken we vele stops onderweg. De blaadjes aan de bomen zijn hier al aan het verkleuren. Aan alles is te zien dat de herfst in aantocht is. We genieten volop. Soms zit het mee…

We arriveren in het dorpje waar het hotel is. We besluiten om eerst te gaan eten. Het restaurant dat we hebben uitgezocht blijkt op zondag en maandag gesloten te zijn. De eerlijkheid gebied te zeggen dat we daar niet naar gekeken hebben, omdat we gewend zijn dat in de VS een restaurant iedere dag geopend is. We eten bij Chili’s, een keten die we niet kennen. Hierna rijden we door naar het hotel. Als we de kamer bekijken, zien we dat het allemaal wel oké is, maar ook niet meer dan dat. Dit is duidelijk het minste hotel van deze reis. Soms zit het tegen…

Gisteren tikte ik al dat we een wandeling op het programma hebben staan. Die hebben we laten schieten omdat we de parkeerplaats niet met onze auto konden bereiken. De wandeling staat wel hoog op ons lijstje, dus gelukkig konden we vandaag op herkansing. We rijden naar de plek waar we de auto wel kunnen parkeren en maken ons op voor een wandeling van iets meer dan 10 kilometer door redelijk zwaar terrein. Het gebied hier draagt de mooie naam Ah-Shi-Sle-Pah Wilderness Area. Het stukje dat wij gaan bekijken staat bekend onder de naam Valley of Dreams. Hoewel het allemaal vrij vlak lijkt, moet men niet vergeten dat we hier wel op een hoogte van 2000 meter zitten. De lucht is dus ook nog eens wat ijler dan we gewend zijn. Het rondje dat we graag willen wandelen, is op zich niet zo heel lang. Iets meer dan een kilometer. Als het goed is, is het wel een hele mooie kilometer waarbij we toch regelmatig wat zullen dienen te klauteren en veel zullen moeten stoppen om foto’s te maken. De bekendste rotsformatie hier is Alien Throne. De wandeling naar het begin van het rondje is iets meer dan vier kilometer over een open, kale vlakte. Net zoals gisteren zijn ook hier geen paden en dienen we puur met behulp van de GPS te wandelen. Pas als we bijna bij het beginpunt van het rondje zijn, zien we waarvoor we zijn gekomen. Dit is vanaf geen enkele weg te zien, en het staat ook niet in de reisgidsen genoemd. Voor het rondje van iets meer dan een kilometer hebben we bijna twee uur nodig. Zo veel is er te zien. Regelmatig valt onze mond open van verbazing. En we genieten. Genieten met volle teugen. Dit landschap is zo onwerkelijk en fragiel. Aan alles is te zien dat dit gebied continue aan verandering onderhevig is. Beiden zijn we ervan overtuigd dat het er hier over 100 jaar heel anders uit zal zien.

Als we na bijna vier uur wandelen en fotograferen weer terug bij de auto zijn, zijn we beiden toch wel behoorlijk moe. Net zoals gisteren, is ook hier de ondergrond niet hard, waardoor je nagenoeg iedere stap een beetje wegzakt. We hadden nog een wandeling op de planning staan, maar aangezien die niet zo heel spectaculair is, besluiten we om die te laten voor wat die is. Maar wat dan. Om nu naar het hotel te rijden en dan aan de rand van het zwembad te gaan liggen is ook zoiets. We pakken de reisgids en vouwen de kaart van de Nationale Parken & Monumenten open. We zien een stipje staan met de naam Aztec Ruins NM erbij. We hebben er nog nooit van gehoord, maar aangezien het niet eens zo heel ver van het hotel vandaag is, besluiten we om erheen te rijden en ons te laten verrassen. Terwijl we onderweg zijn, hebben we weer bereik met de telefoon. Marieke zoekt op wat ons te wachten staat, terwijl we langzaamaan verder komen richting het monument. Zo komen we te weten dat we oude ruïnes zullen zien en een oude, volledig gerestaureerde Kiva. Dat laatste is heel bijzonder, aangezien het de enige gerestaureerde Kiva ter wereld is. Als we bij het monument zijn, worden we enthousiast ontvangen door de medewerkster en krijgen we een korte uitleg wat we allemaal in het park kunnen doen en zien. We hebben al vaker ruïnes gezien uit de tijd dat er enkel nog Indianen in Amerika woonden, maar toch zijn we hier weer verrast. Ook de gerestaureerde Kiva is leuk om gezien te hebben. Als we alles gezien hebben, is het al weer tijd om te gaan eten.

We rijden richting een Mexicaans restaurant en eten daar een hapje. Na het eten maken we nog ons jaarlijks bezoek aan een Halloween winkel en gaan we moe en voldaan richting het hotel.

Graag had ik hierboven een foto van King of Wings willen plaatsen. Het heeft niet zo mogen zijn. Enkele jaren geleden zagen we een foto voorbijkomen op internet van een enorme, platte, rots die zweeft als een vleugel boven de grond. Na lang zoeken, kwamen we achter de naam van deze rotsformatie, King of Wings dus. De locatie was nog een raadsel, maar die vonden we later ook nog. Probleem hiervan was dat er eigenlijk geen wandelpaden en fatsoenlijke wegen waren. We vonden een locatie waar we de auto konden parkeren en hoe we ongeveer zouden moeten lopen.

Vandaag was het dan zover. We verlaten al vroeg in de ochtend de verharde weg, en na iets meer dan 16 kilometer over de onverharde weg te hebben gereden, parkeren we de auto en gaan we op pad. We dienen onder een hek door te kruipen, wat volgens de beschrijving die we hebben gevonden is toegestaan. Vervolgens wandelen we de aangegeven richting op. Het zou ongeveer een kilometer of vier moeten zijn. Na een tijdje gewandeld te hebben door een open vlakte, staan we aan een canyon. Deze is niet zo heel diep, en als we even rondkijken zien we een mogelijkheid om deze over te steken. We wandelen verder en plotseling staan we in de Badlands. Het lijkt een hele harde korst als je het ziet, maar in werkelijkheid is het vrij zacht, en iedere stap die je zet, zak je enkele centimeters weg. Dan staan we weer aan een canyon. Ook deze weten we over te steken en we wandelen vrolijk verder. Als we op 900 meter van King of Wings zijn verwijderd, staan we plotseling aan een canyon die toch een serieuze diepte heeft. We lopen langs de rand, maar zien nergens een plek waar we fatsoenlijk naar beneden kunnen. Een gouden regel die we altijd al hebben gehanteerd tijdens onze reizen is: “Bij een klein beetje twijfel, helemaal niet doen.” Er zullen vast mensen zijn, die de afdaling geen probleem zullen vinden, maar voor ons lijkt het niet verantwoord. Hoe jammer we het ook vinden, we besluiten om te keren en terug te wandelen richting de auto. Eigen veiligheid voor alles. Als we weer bij de auto zijn, hebben we bijna 10 kilometer getippeld.

We hebben nog een andere wandeling op het programma staan. Eigenlijk is dit een beetje van hetzelfde laken een pak. We rijden over een onverharde weg richting de beoogde parkeerplaats. Maar deze kunnen we met onze auto niet bereiken. Hier is echt een terreinwagen voor nodig. We kunnen de auto wel parkeren, maar de wandeling zou daardoor dusdanig lang worden dat het teveel van het goede op één dag zou zijn. Zeker gezien het feit dat door de zachte ondergrond, het wandelen toch al behoorlijk zwaar is. We overleggen, en besluiten om richting de voor morgen geplande wandeling te rijden. Deze is ook een kilometer of tien, maar veel eenvoudiger in te korten mocht het nodig zijn. Zo gezegd, zo gedaan. De parkeerplaats hiervoor staat gewoon keurig aangegeven. Het gebied heeft de schitterende naam De-Na-Zin Wilderness Area. Vroeger stond het bekend als Bisti Badlands, en dat is voor ons op de een of andere manier toch beter te onthouden. Het bijzondere aan dit gebied, is dat ook hier geen wandelpaden zijn. Bij de parkeerplaats is een kaart afgebeeld, met daarop enkele rotsformaties en daarbij staat de afstand vanaf de parkeerplaats. Ook staan er nergens in het gebied markeerpaaltjes of iets dergelijks. Zoek maar gewoon je eigen weg. Als je een tijdje rondwandelt weet je niet meer waar je heen gaat. Alles lijkt ook nog eens op elkaar en voordat je het weet ben je verdwaald. Een GPS is dan eigenlijk ook onmisbaar hier om je weg te vinden. Gelukkig hebben wij die wel een, dus met behulp daarvan vinden we vlot de juiste weg naar de rotsformaties die we willen zien.

We zien hoodoos en wings. Versteende bomen en Badlands. We genieten volop en maken de veel foto’s. Vooral de hoodoos zijn heel indrukwekkend. Al dienen we te zeggen dat een foto wel eens een andere illusie kan opwekken dan het in werkelijkheid allemaal is, als je het perspectief een beetje aanpast.

Gedurende onze wandeling door De-Na-Zin / Bisti Badlands, hebben we onze eigen King of Wings gevonden. Waren we deze ochtend nog vleugellam, nu gaan we fladderend van blijdschap terug richting de parkeerplaats. Als we terug zijn bij de auto hebben we iets meer dan 8 kilometer gelopen, en kunnen we alweer terugkijken op een geslaagde dag.

Voor vandaag staat een gemiddelde rijdag op de planning. Eerst iets meer dan een uurtje naar het park dat we vandaag willen bezoeken, en daarna ruim 250 kilometers richting het hotel. Tot zover de planning. De realiteit zou iets anders laten zien aan het einde van de dag. Als eerste rijden we ruim een uur naar een stadje, waar we een opgeloste puzzelcache gaan zoeken. Waarom? Wel, we hebben een challenge-cache gezien, waarvoor je in 15 verschillende counties van New Mexico een cache moet hebben gevonden. In 7 van die counties, dient een uniek cache type gevonden te worden. De 15 counties hebben we inmiddels gevonden. En in totaal vijf verschillende cachetypes. Een puzzel-cache hadden we nog niet gevonden. Dat was dus het eerste doel. Na een korte, maar pittige wandeling vertrekken we richting Bandelier NP.

Omdat we na het bezoek aan Bandelier nog een behoorlijke afstand dienen te rijden, die bovendien over secundaire wegen leidt, hebben we op zich niet zo heel veel tijd in dit park. Dat is volgens ons ook niet zo heel erg. Het stond niet zo heel hoog op ons verlanglijstje en we kunnen hier hoofdzakelijk rotswoningen zien. En die hebben we in de afgelopen jaren al behoorlijk wat gezien. En dan niet te vergeten dat we afgelopen week ook nog de Gila Cliff Dwellings hebben bezocht. Eigenlijk meer van hetzelfde dus, maar we besluiten dat we het toch graag willen zien. We kiezen ervoor om de hoofdwandeling te doen en die uit te breiden met de wandeling naar Alcove House. We wandelen, en zien precies hetgeen we hadden verwacht. Leuk om te zien, maar er zijn plekken, waar je het op een leukere manier krijgt voorgeschoteld. Desalniettemin genieten we van dit park en deze wandeling.

We nemen de afslag richting Alcove House. Aan het begin van de wandeling staat aangegeven dat je voor deze wandeling geen hoogtevrees dient te hebben. Het einde van de wandeling gaat namelijk 70 meter steil omhoog. Als we bij het laatste gedeelte zijn gearriveerd, besluit Marieke dat het misschien verstandiger is als ze niet mee omhoog gaat. Ze blijft op de uitkijk zitten om ook wat foto’s te kunnen maken van mijn klim omhoog. Het pad is smal, maar verder niet zo’n heel groot probleem. Dan kom ik bij een rotswand die recht omhoog gaat. Gelukkig voor mij en de andere bezoekers hebben ze hier een ladder neergezet. En dan niet zomaar een ladder, nee een houten ladder zoals ze 500 jaar geleden hier gebruikt hebben. Vlotjes klim ik omhoog en wandel verder. Nu wordt het pad echt smal. En met echt smal, bedoel ik een centimeter of 15. Al snel kom ik bij de volgende rotswand. Ook hier een ladder. Zo ga ik gestaag verder. De ene na de andere steile rotswand met behulp van houten ladders overwinnend. Gelukkig hebben zie hier ladders zat. Als ik boven sta, valt het eigenlijk een beetje tegen. Het uitzicht is fraai vanuit de inham in de bergwand, maar als ik een vijftal meters lager sta is het veel fraaier. Ik ga dezelfde route weer terug naar beneden. Samen wandelen we richting de auto en nadat we in het park geluncht hebben gaan we verder.

Het volgende doel is het laatste cache type dat we nog niet gevonden hebben. Deze kunnen we een vinden een paar dorpjes voor ons hotel. Zoals vermeld, gaat een groot gedeelte van de route over secundaire wegen. Niet dat dat een straf is. Integendeel zelfs. We genieten volop en maken af en toe een stop om van het continue wisselende landschap te genieten. Dan zien we een bord langs de kant van de weg staan: “Chaco Culture NHS => 1 mile”. We overleggen snel, en nemen de afslag.

Acht jaar geleden zijn we al in dit park geweest, en we hebben toen genoten tot het moment dat mijn fotocamera stuk ging. Echter we weten op voorhand al dat we zeer weinig tijd hebben in dit park, en dat we enkel en alleen een hele korte wandeling kunnen doen. Gelukkig hebben we een jaarkaart voor alle Nationale Parken en aanverwante organisaties die onder NPS vallen. Daardoor is het niet nodig dat we slikken als we zien dat de entree $25 is. De weg naar het park leidt over ruim 30 kilometer onverharde wegen. Een grote stofwolk achterlatend naderen we vlot het park. We melden ons bij de ingang, en zoeken een korte wandeling uit. Na de wandeling rijden we dezelfde weg door het stof weer terug en gaan we verder om de cache te zoeken die we van plan waren om te zoeken.

Als we deze vinden, is het al aan het schemeren. Snel gaan we een hapje eten en daarna door naar het hotel . De planning was om vandaag iets meer dan 300 kilometer te rijden. Uiteindelijk werden het er meer dan 500. Maar we hebben genoten, en dat is toch hetgeen dat telt.

Voor vandaag stond Kasha-Katuwe Tent Rocks NM op het programma. (En het is maar goed dat we de namen in de blog vermelden, want over een paar jaar weten we toch echt niet meer wat de naam van dit fraaie kleinere park in New Mexico was. We komen dan vast niet verder als: Dat mooie park, met die stenen wigwams. Want daar zijn ze nog het beste mee te vergelijken). Het park ligt op indiaans grondgebied en wordt beheerd door indianen. Daar zijn we meestal niet zo dol op. Deze mensen hebben eigen regels, verkopen alles tegen de hoofdprijs (aan ons dus ook een duur speldje) en zijn op zijn zachts gezegd wat minder vriendelijk dan de doorsnee Amerikaan.

Bij de toegangspoort aangekomen, waren we toch wel verrast dat het park aangesloten was bij de Nationale Park Service en dat onze parkpas ook hier geldig was. We zijn ervan overtuigd dat onze Indiaanse medemens dit niet uit vrije wil gedaan heeft, maar eerder omdat men de ondersteuning nodig heeft om het park open te kunnen houden.

Tijdens de voorbereiding van de reis, nemen we altijd stiekem een kijkje wat de reizigers van de site ‘Ontdek Amerika’ over het gebied te melden hebben. We hebben het grote voordeel dat de staten New Mexico/Arizona/Utah tot hun favoriete stukje van de USA behoort. Er staan fraaie foto’s op van de Tent Rocks. Die willen we zelf ook wel eens gaan ontdekken. En omdat zij ons al voorgegaan zijn, weten ze ook precies welke hikes de moeite waard zijn en welke wat tegenvallen. Zo geven zij de volgende aanbevelingen: ‘In dit park loont het de moeite om niet alleen de korte rondwandeling te doen aan het begin van het park, want dan zie je niet het mooiste stukje dat het park te bieden heeft. Beter is het om de Cave Looptrail te nemen en vervolgens de Canyon trail te lopen. Het pad gaat eerst over de bodem van de vallei. Hierbij dien je door een hele smalle kloof te lopen, een slotcanyon. Als je de slotcanyon verlaat sta je direct te midden van de Tent Rocks. Een stukje verder gaat het pad flink omhoog. In totaal dient er 200 meter geklommen te worden. Op het pad liggen een paar kleine rotsblokken, waar je overheen moet klimmen’. Ik neem de daarop volgende zin goed in me op. “Dit zal voor de meeste mensen geen probleem zijn”. Ik bedenk bij mezelf dat ik vast wel tot de ‘meeste mensen’ behoor en met hier en daar een extra handje de tocht vast wel tot een goed einde zal brengen. In totaal komt deze wandeling neer op ruim 5 kilometer.

De weg naar boven viel reuze mee. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik een voorkeur heb om naar boven te stappen, in plaats van naar beneden toe. Maar ook de terugweg is met een extra handje hier en daar prima verlopen. Het was maar goed dat we deze ochtend al weer om 7:30 uur in de auto zaten, want toen we aan de wandeling begonnen, was het nog heerlijk rustig. Dat loopt toch een stuk plezieriger, zeker voor iemand die zijn tijd wil doen over een lastige stap naar boven of naar beneden. Ook foto’s maken in een slotcanyon is en blijft altijd een uitdaging. Extreme schaduwpartijen en volop zon, zijn vaak verplicht om in 1 beeld te vangen. We proberen er gewoon het beste van te maken. We maken hier en daar een praatje met andere wandelaars en komen maar weer eens tot de ontdekking dat er veel ouderen de uitdaging aan gaan om de toch wel pittige wandeling te volbrengen. Bij een 70-tiger gaat dit letterlijk met vallen en opstaan, maar hij kan aan het einde wel zeggen: I did it!’. En dat deed ik ook. Zonder kleerscheuren en zonder te vallen. En wat was het een mooie wandeling met wederom een uniek landschap. Dat weer zoveel anders is, dan we de voorbije weken al hebben gezien.

‘SMiddags hebben we nog tijd over om het State Capitol in Santa Fe te bezoeken. In 2011 zijn we in deze stad ook geweest, maar hebben toen het State Capitol alleen van de buitenkant gezien. Nu zijn we binnen geweest. Het viel wat tegen, maar we hebben er toch weer eentje van het lijstje af kunnen strepen. Al lopende door Santa Fe komen de beelden van 2011 weer terug. Hoe typisch de huizen gebouwd zijn, bijvoorbeeld. Op het marktplein zitten nog altijd de kooplieden tegen de muur aan om hun waren aan toeristen te kunnen slijten. Want ons nog zo bijgebleven is, is dat de meesten van hen zaten te slapen op hun matje met spulletjes. Vandaag de dag, zitten ze er nog steeds. Zittend in diezelfde houding. Alleen zijn ze nu wakker en kijken op de telefoon die in hun handen is geklemd!

Zoals we enkele dagen geleden al tikten, wilden we de dagelijkse afstanden met de auto onder de 500 kilometer houden. Daarom dienden we voor sommige dagen dingen te zoeken die niet in de gemiddelde reisgids staan. Drie dagen geleden kwamen we zo in Chiricahua National Monument terecht. Om dat park te vinden, was nog niet zo’n probleem. Het grootste probleem om iets te vinden, was voor de dag van vandaag. Uiteindelijk kwamen we uit op een klein park. In dat kleine park ligt de San Lorenzo Canyon. Veel informatie kregen we er niet over gevonden. We lazen dat de wandelingen pittig waren, maar wel de moeite waard. Soms zou het een wat bredere canyon zijn, en soms zou het een heuse slotcanyon zijn. Foto’s zijn er niet veel, maar de paar die we zagen, deden ons besluiten om zelf te gaan kijken. Het volgende probleem was de route naar het begin van de canyon toe. Na lang zoeken, kwamen we uit op een routebeschrijving. Bijna 20 kilometer onverharde weg met verschillende afslagen zou ons naar een plek moeten brengen waar we de auto zouden kunnen parkeren. Drie uur rijden nadat we deze ochtend bij het hotel weggingen, parkeerden we de auto bij het begin van de canyon. De laatste 20 kilometer namen een kleine drie kwartier in beslag.

Omdat we niet wisten wat ons te wachten staat, gaan we, zoals gebruikelijk, goed voorbereid op pad. Twee liter water per persoon. Een EHBO-kitje, walkie-talkies voor het geval dat en natuurlijk de fotocamera’s. Er zijn vier ‘paden’ die de canyon inleiden. We wandelen de eerste aftakking in, en al na de eerste bocht zijn we onder de indruk van de canyon. We hebben al snel door dat we ons telkens af zullen moeten vragen of we na de volgende bocht nog verder kunnen wandelen. Het is namelijk een pittige wandeling. We klauteren zo nu en dan wat omhoog. Bukken om ergens onderdoor te kunnen. Maar op het moment dat het we een bocht doorlopen en denken dat het misschien te lastig word om verantwoord zonder extra hulpmiddelen verder te gaan, doen we niet moeilijk en draaien we om. Bij de eerste aftakking in de canyon is dat al na een goede 150 meter. De tweede aftakking die we gaan bewonderen is voor mij na een 50-tal meters nog wel te doen, maar voor Marieke is de verhoging toch net te hoog. We overleggen samen en zetten de walkie-talkies aan. Testen deze en ik wandel een stukje verder, telkens opnieuw een bocht om. De wandeling verder hier is vrij vlak en de canyon is niet echt spectaculair hier. Ik besluit om te draaien en terug te gaan naar de eerste verhoging. Dan de derde aftakking. Deze is redelijk te wandelen, maar dan komen we na een bocht of wat op een doodlopend punt uit. Althans voor een wandelaar. Een bergbeklimmer zou hier zijn hart op kunnen halen. We keren dus om, en gaan verder.

Naar de vierde en laatste aftakking. Hier is het begin van de canon vrij breed. We hebben dus goede hoop dat we na de volgende bocht gewoon verder kunnen. Na ruim een kilometer te hebben gewandeld en hier en daar wat geklauterd te hebben, wordt het toch net iets te smal en steil. We keren om en kunnen terugkijken op een geslaagde ochtend c.q. middag. We hebben genoten van San Lorenzo Canyon en hebben gedaan wat binnen onze mogelijkheden ligt.

We genieten tijdens een late lunch op de motorkap van de auto na van deze wandeling en aanvaarden de terugreis naar de bewoonde wereld. Die ligt ruim drie kwartier verder. Na een of andere volgende bocht…

Ons doel van vandaag stond al langere tijd op ons verlanglijstje. In de vele reisgidsen die we bezitten over het door ons zo geliefde USA, springt er vaak een plaatje uit van een grote witte golvende vlakte. Wit, 23 tinten wit, zo ver als het oog reikt. Met regelmaat hebben we al eens tegen elkaar gezegd: ‘Daar moeten we op een dag toch ook eens heen’. En vandaag kwam die dag.

Na een reistijd van een kleine twee uur, arriveerden we bij de ingang van het park. We hebben een kort bezoek gebracht aan het bezoekerscentrum en zelfs de tijd genomen om een film over het park te bekijken. Je zou het misschien niet zeggen, maar in de grote witte massa leven een groot aantal diersoorten. Van hagedissen, die van origine donker gekleurd zijn, maar zich door de jaren heen feilloos aangepast hebben aan de witte ondergrond, tot aan vossen, muizen en uilen. Maar de meeste dieren kiezen ervoor om overdag te slapen en pas in de nacht op pad te gaan. Op een hagedis en een verdwaalde kever en vogel na, hebben we dan ook geen dier weten te ontdekken.

Genoeg film gezien, tijd om op pad te gaan. Jammer maar helaas, voor ons. De toegangsweg is afgesloten omdat er raketproeven uitgevoerd werden. We hopen maar dat ze hier niet de hele dag over doen, want dan zien we dus helemaal niets van hetgeen we vandaag zo graag wilden ontdekken. Gelukkig voor ons zou de weg om 12:30 uur weer vrijgegeven worden. We doodden de tijd door een koffie te nuttigen en enkele geocaches te vinden en melden ons om 12:00 uur weer aan de poort. En jawel, de toegang is weer geopend. We zijn trouwens wel weer blij dat we altijd kiezen voor het huren van een personenauto in plaats van een camper. Want ook hier zijn campers vanaf een gemiddelde grootte niet welkom in het park.

In het begin van de toegangsweg is er nog voldoende begroeiing te zien op de witte duinen. Dit is mooi, maar oogt niet echt als iets spectaculairs. Ik weet het, misschien zijn we wel verwend. Maar al snel zien we datgene waarvoor we gekomen zijn, We rijden door een zee van wit zand. We parkeren de auto en gaan eerst even picknicken in dit fabelachtige landschap. Na de magen gevuld te hebben is het tijd om de hoogte op te zoeken. Wel zijn we van mening dat in onze gedachten, als we terugdenken aan de vele plaatjes die we van dit park al hebben gezien, de duinen minder hoog lijken in het echt. Desalniettemin is het een pittige klim omhoog. Over dan weer los zand, dat wegzakt onder je voeten, tot een geribbelde harde ondergrond. We proberen mooie plaatsjes te schieten. Althans dat hopen we maar. We hebben beiden geen idee hoe het op de foto over zal komen. Het is al lastig foto’s maken met een zonnebril op, maar afzetten is hier ook geen goede optie. Het wit verblindt zo, dat je nog geen idee hebt wat je precies op de gevoelige plaat vastlegt. Dan maar op zijn Japans, knippen, en straks maar zien wat ervan geworden is. We hebben het tenslotte in ieder geval met eigen ogen mogen aanschouwen.

Nadat we ons enkele uren in het zand vermaakt hebben, gaan we voldaan terug richting de stad waar onze slaapplek voor één nacht zich bevindt. We besluiten om nog enkele caches in en rondom het stadje te doen, alvorens we een hapje gaan eten. Het restaurant zit naast het hotel, gemakkelijker kan het niet.

We zijn blij dat we de witte zandduinen in onze reis opgenomen hebben. Het is zeer de moeite waard om deze 23 tinten wit met eigen ogen te mogen aanschouwen en het niet langer te hoeven doen met de mooie plaatjes uit de reisgidsen.

Inmiddels zijn we in New Mexico aanbeland. De vierde staat die we deze trip bezoeken. Het is inmiddels 8 jaar geleden dat we in New Mexico zijn geweest, en sindsdien staat het altijd al op het lijstje om nog eens terug te gaan. Volgens ons heeft deze staat zeker zo veel te bieden als het immens populaire Utah, maar mist New Mexico de enorme aantallen toeristen die Utah wel heeft. We zijn benieuwd en over meer dan een week zullen we kunnen vertellen of onze verwachtingen waarheid zijn geworden of niet.

We staan op het normale tijdstip op. Daardoor zijn we al rond de klok van half negen op het eerste doel van vandaag. City of Rocks State Park. Een aardigheidje zou het moeten zijn volgens hetgeen we hebben gezien en gelezen. Als we aan komen rijden, zie we plotseling allemaal rotsen overeind in het groen staan. Een heel bijzonder gezicht. Alsof het daar zo is neergesmeten. “Kwak, hier is het. Zie maar wat je ermee doet.” We parkeren de auto en gaan een stuk wandelen. Eerst een omcirkeling van de rotsen zodat we ze van een afstandje kunnen bekijken. Daarna gaan we tussen de rotsen doorwandelen. En al snel ontdekken we het grootste nadeel van dit park. Het is eigenlijk meer een camping dan een park. Om tussen de rotsen door te wandelen dien je over een campingplaats heen te lopen. En daar was de niet zo vriendelijke Texaanse dame eigenlijk niet van gediend. Met een welgemeend ‘sorry’ wandelen we gewoon verder en genieten we van dit stukje natuur.

Hierna staat er een behoorlijke rit op het programma. Qua afstand is het niet zo heel ver. Slechts 111 kilometer. Maar het zal ruim 2 uur in beslag nemen. Dit betekent naar alle waarschijnlijkheid dat het een redelijk bochtige weg is die ons naar Gila Cliff Dwellings National Monument zal leiden. Deze rotswoningen vinden we altijd interessant om te zien. In dit park zijn er niet heel veel te bewonderen, maar als we eenmaal het rondje hebben gelopen, kunnen we alleen maar zeggen dat het de rit meer dan waard is geweest.

We rijden weer terug naar het hotel en besluiten onderweg wat geocaches te gaan zoeken. Een van de eerste die we zoeken brengt ons bij een jonge canyon. Een heel leuk plekje dat we zeker niet zouden hebben gezien als er geen cache was verstopt.

Korte tijd later stoppen we bij een meer dat bekend is om de Bass die hier rondzwemt. Bij het zien van dat bord, moeten we meteen aan de bekendste visser op Bass denken. Althans het is de bij ons meest bekende visser op Bass. Als we de naam van het meer lezen, kunnen we alleen maar glimlachen. Robert’s Lake.

Er volgen nog verschillende geocaches die we zoeken voordat we gaan eten. Na het eten bedenken we dat het misschien wel eens verstandig kan zijn om de auto een andere kleur te geven. We zijn inmiddels wel uitgekeken op het bruin/beige/grijs van de Ford. Na een snelle wasbeurt kijken we weer tevreden naar een zwarte auto.

Een reis plannen zoals wij altijd doen is eigenlijk vrij simpel. Het begint met het uitzoeken van een start- en eindpunt. Als je die weet, vul je de plaatsen in die je heel graag wilt zien. Dan komen er andere zaken om de hoek kijken, zoals hoeveel kilometer willen we per dag maximaal rijden? Als dat is bepaald, worden de gaten ingevuld. Kleinere attracties, parken of steden die niet erg bekend zijn. En soms heb je dan het probleem dat er eigenlijk niets is wat je zou willen bezoeken. Maar om nu gewoon van hotel naar hotel te rijden is ook zo wat. Je kijkt op de kaart. Zoekt wat dingen op en dan zie je plotseling een parkje genaamd Chiricahua verschijnen. Je weet niet hoe je dat uit dient te schelden en zegt doedamardan.

Precies op deze manier kwam Chiricahua National Monument in ons roadbook terecht. Gisterenavond bedachten we om toch maar even te kijken wat voor wandelingen we in het park zouden kunnen doen. We kiezen voor een combinatie van drie wandelingen, die blijkbaar behoorlijk pittig is, maar zeer de moeite waard is. Het is niet de mooiste wandeling van het park, maar daarvoor dien je een hele dag in te plannen aldus de berichten. Bovendien dien je er rekening mee te houden dat het in dit park bijna iedere dag onweert in de namiddag / vroege avond. De aanrijtijd voor ons naar de ingang van dit park is ruim twee uur, dus die mooie wandeling doen we maar niet. We gaan naar het bezoekerscentrum en maken een sanitaire stop. Nog steeds hebben we geen idee wat we kunnen verwachten. Wat wel opvalt, is dat de temperatuur behoorlijk gedaald is. Wellicht dat het er mee te maken heeft dat het park op 2100 meter hoogte ligt. Maar toen we deze ochtend vertrokken was het al 28 graden. Op het moment dat we de auto parkeren bij het begin van het wandelpad is het nog maar net 21 graden. We doen de rugzak om en zorgen ervoor dat we zeker genoeg water bij ons hebben. Zonder verwachting beginnen we aan de wandeling. Al snel gaat onze onderste kaakhelft in verhoogd tempo naar beneden. We zien hier een landschap dat we eigenlijk wel kennen van Bryce Canyon. Alleen hier groeien er volop bomen, struiken en planten tussen de enorme hoeveelheid pilaren. Onze camera’s maken overuren. We zien ontzettend veel hagedissen en vogels. De hagedissen laten zich gewillig op de foto zetten, de vogels werken niet echt mee. Maar hoe dan ook. Hier kunnen we geen genoeg van krijgen.

Als we het park verlaten dienen we nog ruim twee uur te rijden naar het hotel. Zwijgend genieten we na van dit schitterende park. Dat voor ons beiden een zeer aangename verrassing was. Dat alle ‘doedamardan’ bestemmingen die we nog ooit zullen bezoeken maar half zo mooi mogen zijn.