Vandaag stond voor ons een Nationaal Park op het programma, waar we nog niet eerder geweest zijn. We hebben er al wel veel lovende dingen over gelezen, maar het was er nog nooit van gekomen op Capitol Reef met een bezoek te vereren. Tot vandaag dus. Op het moment dat we het park binnenrijden, maken we de Big 5 van Utah compleet. Oftewel we hebben dan alle 5 de Nationale Parken van Utah bezocht. Voor degenen die niet weten welke dat zijn, hierbij een korte opsomming: Zion NP, Bryce NP, Canyonlands NP, Arches NP en Capitol Reef NP.

We gaan op tijd op pad, omdat we weten dat de parkeerplaatsen bij populaire wandelingen in de nationale parken snel vol zijn. Het doel was om eerst nog even een paar caches mee te pakken, maar dat plan mislukte. Juist waar de caches verstopt waren, waren ze aan de weg aan het werken. We hebben niet de moeite gedaan om te zoeken, want waarschijnlijk zijn ze met de wegwerkzaamheden verdwenen.

Dan maar verder naar de eerste parkeerplaats. En inderdaad daar was het nog erg rustig. We hebben op ons gemak de petrogliefen kunnen bewonderen. Het waren maar twee rotstekeningen, maar wel leuk om te zien. Op naar een meer serieuzere wandeling, de rotstekeningen was maar een ienieminiestukje. Ditmaal stond ons een pittige wandeling van drie kilometer te wachten. We lopen een stukje langs de rivier af. Deze lijkt nu weer wat voller te zijn, het heeft vermoedelijk de laatste dagen wat geregend, want het pad is ook wat vaster geworden, in plaats van mul zand. Het eindpunt van deze wandeling brengt ons bij Hickman bridge. Een uitgesleten stuk rots die als een brug de ene kant met de andere verbind. Zeer de moeite waard.

Wat ons sowieso van dit park kan bekoren is dat het een groene canyon is, wat veel variatie met zich meebrengt. Onder andere in diverse vegetatie, maar ook in de diverse kleuren van het landschap. Dan weer erg rood en het andere moment weer bijna wit.

Na ook deze wandeling afgevinkt te hebben, is de temperatuur wat aan he oplopen. Niet dat het heel warm is, het is aangenaam. Maar de jas kan ondertussen wel uit. Als we terug komen bij de parkeerplaats zien we nog enkele herten de weg oversteken. Op naar de langste wandeling van de dag. Voor deze wandeling heeft Paul thuis alle tussenpunten al opgezocht. Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, aangezien er er welgeteld drie bordjes te vinden waren over een route van ruim 6 kilometer hoe je moest lopen. Bij het beginpunt, daarna een bord dat verteld dat je nu alleen door wildernis loopt en aan het einde om weer terig te keren naar de parkeerplaats. Ondertussen moest je zelf maar zien hoe je bij de uitzichtpunt moest komen en weer terug de weg vinden naar de auto. Van een pad was op veel plaatsen geen sprake, dus dan maar op de GPS vertrouwen. Telkens hebben we wel het idee dat we er al bijna zijn, maar dan blijkt er toch nog een volgend punt te komen en nog één. Maar dat is zeker geen straf, want het is een geweldig mooie route. We komen wel wat mensen tegen, maar druk is het niet te noemen. Ondertussen genieten we van een versnapering om vol energie aan de terugweg te beginnen. Voldaan komen we weer terug bij de auto en is het tijd om de inwendige mens verder te versterken.

We merken wel dat we na zo’n 10 kilometer over dit terrein genoeg gewandeld hebben voor vandaag. Verstandig als we zijn, gaan we verder een autoroute rijden met uitzichtpunten en stoppen nog voor een aantal caches. En zo pakken we tussendoor ook nog even cache nummer 12.000 mee. Dat vinden we zelf best een mooi aantal in 15 jaar geocachen.

Vandaag staat er voor de eerste keer behoorlijk wat kilometers op de planning. De roadtrip gaat dus eindelijk echt van start. We zijn lekker op tijd, dus we besluiten een kleine omweg te maken langs een nieuwe cache. Die wordt vlot gevonden. Vervolgens rijden we door naar Timpanogos Cave NM. De rondleiding hebben we vorige maand al geboekt. Om negen uur dienen we bij het bezoekerscentrum te zijn. We zijn een kwartiertje te vroeg, maar dat is niet erg. We willen immers toch nog een Nationaal Parkpas kopen en een sanitaire stop is ook nooit weg.

Aangezien we ons redelijk voorbereiden, weten we al dat we voordat de rondleiding begint een korte, maar zeer pittige wandeling moeten doen. De lengte is slechts 1,5 mijl (iets meer dan 2,4km), maar het te overbruggen hoogteverschil is 336 meter. Oftewel een gemiddeld stijgingspercentage van iets meer dan 14%. Voor deze wandeling krijgen we anderhalf uur. Voordat we aan de tocht omhoog mogen beginnen, krijgen we eerst instructie van een Park Ranger over de wandeling. Er is behoorlijk wat kans op vallend gesteente. Als we stenen horen vallen, dienen we tegen de muur aan te gaan staan en ons zo klein mogelijk te maken. Als er een rood-gele streep op het pad staat, dan is het ten strengste verboden om stil te staan, omdat daar het lawinegevaar zeer groot is.

We wandelen omhoog en genieten van de schitterende vergezichten. Ruim op tijd staan we bij de ingang van de grot. Als de rondleiding begint, wordt ons vertelt dat we, eenmaal in de grot, enkel de paden en de handrelingen mogen aanpakken. Iets anders aanraken is ten strengste verboden. De groep is klein, en dat is een enorm voordeel aldus de gids, want dan is er meer tijd om iets te vertellen. Als we in de eerste ruimte staan, vertelt ze ons dat het verboden is om iets anders aan te raken dan de vloer. We maken wat foto’s en wandelen door. Onderweg wordt ons nog een tig-tal keer verteld dat het absoluut verboden is om de wanden van de grot aan te raken. Evenzovele keren wandelen we weer door. Na ruim anderhalf uur door drie grotten te hebben gewandeld, staan we weer heelhuids buiten. We wandelen naar beneden, en onderweg zien we nog een paar berggeiten staan.

Als we weer bij de auto zijn, gaan we richting het zuiden. Een rit van bijna drie uur. Onderweg willen we nog wat caches doen, maar de eerste twee zijn geen groot succes. Ook de locaties zijn niet om over naar huis te schrijven. We besluiten om de rest van de serie die we gepland hebben te laten voor wat die is, en maken een stop om onze bekers met cappuccino voor onderweg te laten vullen. Halverwege maken we een korte stop om de benen te strekken.

Hoe verder we naar het zuiden gaan, des te bewolkter wordt de lucht. Ook de temperatuur daalt behoorlijk. We maken nog een korte wandeling alvorens we in Loa arriveren. Voordat we naar het beste hotel van de stad gaan, gaan we eerst nog naar het beste hamburgerrestaurant een hapje eten. Wellicht is het wel interessant om te vermelden dat het hotel het enige hotel in de stad is, en dat er verder ook geen restaurants in dit stadje zijn gevestigd. Niet dat dat verder iets uitmaakt, want we hebben lekker gegeten, en met het hotel is ook helemaal niets mis.

Voor morgen wordt er regen voorspelt. In Nederland hebben de Pelleboeren van het KNMI het behoorlijk vaak mis, laten we hopen dat er hier bij het meteorologisch instituut ook enkele Peeledfarmers werken.

De eerste verrassing van de dag is het ontbijt deze ochtend. Op de vraag aan der receptioniste waar de ontbijtruimte is, worden ons twee zakjes overhandigd met de woorden “Uit de koelkast mag je een flesje water halen.” Dit zijn dus de gevolgen van COVID-19 bedenken we ons. Waarschijnlijk is men tot de ontdekking gekomen dat ontbijten op deze manier goedkoper is, dan een ontbijtruimte hebben. Op zich niet zo’n probleem voor ons, maar het zou dan eerlijker zijn, als men online geen foto’s van een ontbijtruimte toont. We wandelen terug naar de kamer en maken het zakje open. We ontdekken een mueslireep, een stuk fruit en een muffin. Een bosbessenmuffin om specifieker te zijn. Eenieder die ondergetikte een klein beetje kent, weet meteen dat dit ontbijt niet geschaard kan worden onder de noemer “groot succes”. We gaan dus even boodschappen doen en halen wat brood en iets om er op te leggen. Ook halen we wat drinken dat meer smaak heeft dan water. We genieten van het ontbijt op onze ruime kamer (die zelfs een keukenblok heeft) en gaan op weg naar de stad.

Op vier dagen na is het vijf jaar geleden dat we Salt Lake City hebben bezocht. Destijds tikten we dat het de zuiverste stad was die we ooit hebben gezien. Er lag nog geen blaadje op de grond toentertijd. En als het er al lag, dan lag het recht. Vandaag de dag is dat wel anders. Net zoals zo veel andere steden, is ook Salt Lake City een stad die in verval is.

Nagenoeg overal ligt vuil op de straat. Zwervers waren er bij eerdere bezoeken ook wel, maar het aantal is duidelijk toegenomen. Ik hoop voor de inwoners hier dat de stad niet verder achteruitgaat en op San Francisco gaat lijken, want dan is het over 10 tot 15 jaar absoluut geen pretje meer om de stad met een bezoekje te vereren.

Niet dat het allemaal heel erg dramatisch is, het is gewoon vergelijkbaar met een stad als Eindhoven of Den Bosch. Dat gezegd hebbende, kunnen we verder enkel melden dat we vandaag weer genoten hebben. Omdat de gekende toeristische trekpleisters al door ons bezocht zijn in het verleden, hebben we aan de hand van caches een wandeling van een kilometer of 15 uitgestippeld. Op deze manier hebben we toch nog behoorlijk wat leuke en nieuwe plekjes weten te bezoeken.

De afgelopen weken kregen we van de vliegmaatschappij het advies om maximaal drie uur van te voren op het vliegveld aanwezig te zijn. Aangezien we pas om 10 uur vliegen, kunnen we op die manier nog uitslapen. Althans voor onze doen dan. Gisterenavond krijgen we het bericht van KLM dat er het een en ander is veranderd. We zouden er verstandig aan doen om minimaal drie en een half uur op voorhand op het vliegveld aanwezig te zijn. Of het iets met de staking van de NS te maken heeft, weten we niet.

We overleggen, en bedenken dat we ook een dagje ouder worden. Waardoor het heel logisch is dat de flexibiteit en het aanpassingsvermogen sterk daalt. Zelf vinden we dat onze adoptieve vaardigheden een behoorlijke vlucht hebben genomen de afgelopen week. Kortom, geen change of plans dus in deze voor ons.

Eerlijk is eerlijk. Het is wel fijn om een avond op voorhand in een hotel te verblijven op korte afstand van de luchthaven. We gaan deze morgen op het gemakje ontbijten, en iets voor zeven uur arriveert de shuttlebus naar Schiphol. We gaan van het ergste uit. Voordeel daarvan is dat het dan eigenlijk alleen maar mee kan vallen. We sluiten aan in de eerste rij. De bagage drop-off. Niets bijzonders. Althans in onze ogen niet. Er zijn altijd mensen die er schande van spreken dat ze niet binnen 16 seconden zijn geholpen om vervolgens een foto op een of andere social media site te zetten om te laten zien hoe zielig ze zijn. Maar zoals gezegd. De rij is niets bijzonders. De rij loopt langzaam door, en voordat er erg in hebben, zijn we al aan de beurt. Onze vaccinatiebewijzen worden gecontroleerd en na een koffer van 13,2 kilogram en een exemplaar van 14,4 kilogram te hebben ingeleverd mogen we door naar de security check.

Ook daar zien we niets bijzonders. Langzaamaan loopt de rij door en voordat we er erg in hebben staan we al bij de lopende band aan het einde van de rij. Voor de zekerheid wordt onze lege koelbox nog aan een grondige controle onderworpen door deze voor de tweede keer door de röntgen te doen. Waarschijnlijk vertrouwen ze het toch niet, want er wordt een apparaatje over alle zijden van de tas gehaald. Vervolgens wordt er een strookje het apparaat gehaald om hierna dat strookje in een ander apparaat te doen. Al snel zien we iedereen opgelucht ademhalen en wordt de lege koelbox aan ons overhandigt. Als we aan de beveiligingsbeambte vragen waarop werd gecontroleerd krijgen we heel eenvoudig het woord: Explosieven te horen.

Hierna nog een korte rij bij de paspoortcontrole en we kunnen richting de gates. Al met al zijn we na een kleine 75 minuten overal doorheen. We besluiten koffie te gaan drinken, maar als we bij Starbucks aarriveren slaat de paniek ons dan toch om de oren. We zien plotseling waar iedereen het de afgelopen maanden over heeft als ze klagen dat ze lang moeten wachten op Schiphol. De rij die we zien is enorm. Angstzweet breekt ons plotseling uit. Dit gaat een probleem worden. Daar zijn we van overtuigd. Het risicio om de vlucht te missen is plotseling enorm geworden. Wat moeten we doen? Rustig blijven…. Gewoon rustig…. Dat is het beste wat we kunnen doen. We rechten onze rug, en we gaan ons nog maar eens beroepen op onze flexibele kunsten. Het is allemaal heel simpel. Niet pannikereren. En gewoon doorgaan voor plan K.

Wat is plan K dan wel? Eigenlijk heel simpel. Gewoon de enorme wachtrij bij Starbucks negeren en ergens anders koffie gaan halen. Op deze manier weten we ons zeker anderhalf uur wachten te besparen. Nu begrijpen we ook waarom we minimaal 3½ uur op voorhand aanwezig dienden te zijn.

Als we bij de gate arriveren dienen we ons paspoort en boarding pass te laten zien. Geen probleem uiteraard. Nog geen minuut later kunnen we plaatsnemen. Als we even zitten, komt er een volgend mannetje aan om onze boarding pass te scannen en het paspoort te bekijken. Dit is pure werkverschaffing in onze ogen, want we zijn ervan overtuigd dat we op het moment dat we naar het vliegtuig geroepen worden we gewoon onze boarding pass en paspoort dienen te laten zien.

Dat blijkt inderdaad juist te zijn. Bovendien dienen we nu plotseling een formulier in te vullen waarin we verklaren volledig gevaccineerd te zijn. Het formulier dat we in onze handen krijgen hebben we afgelopen week al digitaal ingevuld bij de maatschappij. De dame aan de balie probeert ons te overtuigen dat dat niet mogelijk is. Brave zieltjes als we zijn, krabbelen we iets op het formulier. Want aangezien we dit afgelopen week al ingevuld hebben, weten we dat dat voldoende is. Nergens dient er een naam ingevuld te worden. Als we weer terug bij de balie zijn, wordt het, zojuist door ons met veel liefde ingevulde formulier achteloos in een doos gesmeten. Als we het dan toch over werkverschaffing hebben, is het misschien wel verstandig om die te combineren met papierverspilling.

De vlucht gaat vlotjes, en zonder problemen. Hier is de afgelopen drie jaar eigenlijk niet heel veel veranderd. Het eten is smakeloos. Marieke kan de Sound of Music kijken en ik kan een paar nieuwe films kijken. Of wacht…. Er is toch iets veranderd…. Geen zakje pinda’s meer als je net in de stoel zit.

Voordat we er goed en wel erg in hebben, word de landing ingezet. Een paar minuten na de klok van twaalven landen we op Amerikaanse bodem. Eindelijk, mogen we wel zeggen. Want het is vandaag de dag niet meer vanzelfsprekend dat men zomaar reist. En of het nog ooit vanzelfsprekend gaat worden… Eerlijk gezegd twijfelen we daar wel aan. Maar goed. We wachten rustig tot iedereen is uitgestapt. We hebben tijd genoeg, want uit ervaring weten we dat de rij door de douane in de VS heel veel tijd in beslag neemt.

Maar niet vandaag. Alles gaat buitengewoon snel. We halen onze huurauto op. We krijgen een auto toegewezen. Meer zijn er niet. Eerlijk gezegd vinden we deze een beetje aan de kleine kant. We gaan terug naar de balie om ons ‘beklag’ te doen. Oeps, de dame heeft verkeerd gekeken. We dienen een andere rij te hebben. Niet dat we daar heel veel meer keus hebben, maar in deze kunnen we tenminste redelijk onze koffers kwijt.

Zoals gezegd. Alles gaat vlot vandaag. Zo gebeurt het dat we tweeëneenhalf nadat het rubber van het vliegtuigwiel Amerikaanse bodem raakt, we onze auto parkeren op de parkeerplaats van de korte wandeling die we hebben uitgezocht. Kort, maar toch behoorlijk pittig. De wandeling begint op een hoogte van 1600 meter en zal ons na een wandeling van iets meer dan twee kilometer op een uitzichtpunt brengen op een hoogte van bijna 2000 meter. Tel daarbij op dat het vandaag 31 graden is, en iedereen zal begrijpen dat deze trip behoorlijk vermoeiend is na zo’n lange dag. Als we staan te genieten beseffen we één ding: “onze rondreis van 2022 is begonnen. Eindelijk…”

https://open.spotify.com/track/52BtapS0Wy7LM8R6QvJRpp?si=11789f09b3734aae

Een tijdje geleden hebben we bedacht om een abonnement af te sluiten voor de NS. Per maand een bedrag van iets meer dan €5 betalen en dan kan één persoon met 40% korting mee laten reizen. En dit abonnement na een maand weer opzeggen. Dat lijkt een goed aanbod, omdat de trein nu niet het goedkoopste vervoermiddel is, is in crisistijd iedere euro er één. De andere euro's gaan al naar de hoge energierekening. Veel van huis weggaan, lijkt hiervoor overigens ook een goede besparing. dus vier weken vakantie is best een slim idee. Zo gezegd, zo gedaan. Een abonnement, dat ingaat per september en we zo weer op kunnen zeggen als we er geen gebruik meer van hoeven te maken. We hebben de kaartjes nog niet gekocht, dat leek ons donderdags voordat we gaan tijd genoeg.

We hebben niet onder een steen gezeten, dus we waren echt wel op de hoogte van het feit dat de treinen een paar dagen gestaakt hebben. Maar na een paar dagen, zal dat wel over zijn en zal er vast wel een akkoord zijn tussen de werkgever en de bonden. Totdat er een verontrustend appje van een collega voorbij kwam op maandag. Hebben jullie gezien dat er vanaf vrijdag opnieuw gestaakt wordt bij de NS? Uh, nee... en toen we verder gingen kijken, zagen we al snel dat er een ander plan bedacht moest worden. Want er reden in het westen geen treinen op vrijdag. Dus niet van en naar Schiphol. Dat was dus een misrekening. Wat nu? Iemand heel lief aankijken die ons weg wil brengen? Maar ja, iemand op en neer laten rijden met deze brandstofprijzen, vinden we ook niet tof. Dan maar naar een volgend plan overschakelen. De auto zelf meenemen. Maar ja, deze mag niet ingecheckt worden als personal item in het vliegtuig, dus zullen we hem ergens achter moeten laten. Ons plan van stal halen, wat we jaren geleden vaker gedaan hebben? Ons stalen ros achterlaten op P3 op Schiphol. Even kijken wat de opties zijn, ruim €320 voor vier weken. Misschien is er nog een alternatief plan? Dan maar contact opnemen met het Ibis hotel. De auto kan daar gestald worden voor drie weken middels een arrangement. Maar ja, wij zijn in de luxe positie dat we vier weken wegblijven. Dat kan ook, tegen een meerprijs. Even kort overleggen, en dan lijkt dit toch het beste plan te zijn. We noemen het geen plan B, maar Pla(N)(S).

Na aangekomen te zijn, met de bus in het centrum, want uiteraard reed ook de trein vanaf Schiphol niet, maken we er een gezellige dag van in Amsterdam. Cachetur brengt ons zoals gebruikelijk langs vele bekende, maar zeker ook onbekende plekjes van de stad. We hebben prima weer, niet te warm en slechts af en toe een druppel. We genieten van de leuke plekjes en de heerlijke koffie. Want ons wel meer dan eens opviel, is dat we een handvol mensen gehoord hebben die Nederlands spreken. Alle anderen spreken buitenlandse talen. Om in Amsterdam te kunnen gaan werken, is het niet noodzakelijk om Nederlands te spreken, Engels volstaat. En wat verder opviel was de continue wietlucht. Natuurlijk Amsterdam heeft een naam hoog te houden op dat gebied, maar als men dit vroeger zei, was het schromelijk overdreven. Dan rook je af en toe een walm. Nu valt het op als je vijf minuten niets geroken hebt. Alleen het stukje Jordaan was een uitzondering, daar kwam de Cannabislucht niet voorbij. Ik heb me afgevraagd of dit een uitwerking is van Corona. Veel mensen thuis, geen andere bezigheden en maar uit verveling en eenzaamheid wiet gaan roken. Komt nog eens bij dat de coffeeshop al snel als essentieel bestempeld werd, toch een reden om nog even voor de avondklok inging de straat op te gaan...

https://open.spotify.com/track/7bMbAf7PBzHRFvL8ppFxMw?si=71539424994246a9

Het is bijna drie jaar geleden dat we op een echte road-trip zijn geweest. Begrijp ons niet verkeerd, de twee reizen door Duitsland waren ook zeer de moeite waard. Maar eerlijk gezegd zijn ze niet te vergelijken met een reis door de Verenigde Staten van Amerika. We tikken begin januari 2022. De tijden zijn onzeker. Wat is verstandig om te doen? Hoe zullen de maatregelen rondom COVID-19 zijn tijdens onze vakantie? Niemand die het ons kon vertellen. En waarschijnlijk kunnen diezelfde personen dat vandaag nog niet. Kortom.... Veel twijfel over wat te doen. We bekijken de prijzen van vliegtickets en van huurauto's. Bij het bekijken daarvan worden we niet echt vrolijk. De prijzen van een huurauto zijn verdubbeld, en de prijzen van vliegtickets zijn bijna verdubbeld. Nu iets meer dan zeven maanden geleden hebben we de knoop doorgehakt. We gaan wederom naar de VS. We kiezen de vliegbestemming uit, boeken tickets en een huurauto. Alhoewel we nog een reis door Texas op de plank hebben liggen, valt de keuze, om kostentechnische redenen, op een andere bestemming. Het plannen van de trip kan beginnen. Gelukkig voor ons heeft de VS voldoende fraaie locaties te bieden.

Al snel staat de route op het scherm. Het echte voorbereiden kan dan gaan gebeuren. Velen vinden dat onze voorbereiding in het gedetailleerd was. Deze mensen kunnen we geruststellen. Dat was niet het geval. Met de onzekerheid die onze wereld teistert, neemt namelijk ook onze behoeft aan structuur toe. We zijn erachter dat we nog minder behoefte hebben om onaangenaam verrast te worden. Wisten we voorheen al waar de supermarkten, restaurants en hotels zich bevonden. Nu zijn ook de wandelingen die we graag willen doen, al volledig uitgestippeld. Van begin- naar eindpunt staat een wandeling als route in onze GPSr. Natuurlijk kan het gebeuren dat er een pad afgesloten is. En natuurlijk zijn we dan nog steeds flexibel genoeg om te kijken hoe we dan op de plek van bestemming kunnen komen, maar we weten nu op voorhand hoe lang een wandeling is, en hoeveel hoogteverschil er gedurende de wandeling is.

De reis zal in Salt Lake City beginnen en aldaar ook weer eindigen. Salt Lake City is een stad die we al een paar keer bezocht hebben. Op zich niet erg, want de eerste dag na aankomst zullen we vooral nodig hebben om een beetje van de vliegreis te bekomen. Als we twee dagen later de stad weer zullen verlaten, dan gaan we het onbekende weer tegemoet.

Er zijn grotten die bezocht dienen te worden. Canyons die schreeuwen om door ons te worden aanschouwd. Bergen die door ons willen worden beklommen. Woestijnen die we dienen te doorkruisen. Spookstadjes die vragen of we er doorheen willen dolen.

Pas drie weken later zullen we, als we Las Vegas binnenrijden, weer op bekend terrein komen. Voor twee dagen dan. We willen Valley of Fire nogmaals bezoeken. Er is daar een wandelroute die we graag willen doen. Bij een eerder bezoek aan het park is het er simpelweg niet van gekomen om die wandeling te doen. Aangezien Las Vegas an sich voor ons niet zo veel te bieden heeft, willen we de andere dag een wandeling in de bergen ten noord-oosten van Las Vegas gaan doen. Als we Vegas weer verlaten, gaan we verder het onbekende tegemoet.

[metaslider id=16271 cssclass=""]

De E.T.-highway moet getrotseerd worden. De oudst levende organismen ter wereld willen ons begroeten. Kortom er is nog steeds veel te zien tot de tijd dat we weer terug in Salt Lake City zijn om daarna weer terug naar het eigen, vertrouwde huis te gaan.

[wpdiscuz-feedback id="ymbgzw9o7v" question="Laat hier een reactie achter" opened="0"][/wpdiscuz-feedback]

804… Zoveel dagen is het geleden dat we voor het laatst in een hotel bivakkeerden. Dat is efkes geleden al zeg ik het zelf. Waarom? Bier. Mexicaans bier om precies te zijn. Althans daar konden we twee jaar geleden nog om lachen. Vandaag de dag denkt niemand nog aan Mexicaans bier als je het over Corona hebt.

Maar goed. Weer in een hotel dus. Eindelijk, zou ik willen zeggen. Toch is het ook wel een beetje vreemd na twee jaar. De keren dat we op vakantie zijn geweest de afgelopen jaren, hebben we bewust voor appartementen gekozen. Zodat we zelf zouden kunnen koken. Zodat we van niemand afhankelijk zouden zijn. Eerlijk gezegd is dat heel goed bevallen. Dat van niemand afhankelijk zijn. En toch…. het kriebelt langzamerhand weer. Gewoon weg van huis. Zomar…. Efkes…. Tussendur…

Afgelopen week ziet Marieke een leuk hotel voor een leuke prijs op booking. Zullen we…. Het beloofd mooi weer te worden. Toch word er getwijfeld. Hoe zou het zijn….
Er is maar één manier om daar achter te komen. Gewoon boeken en gaan…. Toch durven we het niet aan om ‘niet annuleerbaar’ te boeken. Stel je voor dat we plotseling een snotneus krijgen… Of dat we iedere 10 minuten moeten hoesten…. Wat dan???

Mettmann zal het worden. We hebben nog nimmer van de plaatst gehoord, en hebben geen idee wat er te doen is. Maakt ons ook niet heel veel uit. Als we ‘zomar efkes tussendur’ weg zijn, hebben we voldoende aan een lading geocaches en droog weer. We laden de GPS vol met caches en met behulp van cachetur.no stippelen we enkele wandelroutes vanuit het hotel uit. Ook zoeken we een stuk of wat restaurants uit. Want als het in een restaurant dan te druk is naar onze goesting, hebben we altijd nog andere over op de lijst. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan weg. Zomar… Efkes… Tussendur….

We boeken dus annuleerbaar. Dan bedenk ik me dat het nog leuker zou zijn als we op tijd in het hotel zouden kunnen zijn. Ik pak een paar uur verlof. Marieke heeft al een hele dag gepland staan. Als ik thuis kom, heeft Marieke alles al gepakt. We zetten alles in de auto en amper een kwartier nadat ik thuis ben, zijn we al onderweg. Iets meer dan anderhalf uur rijden later arriveren we bij het hotel. We checken in, en gaan snel op pad voor de eerste cache. Een multi van een paar kilometer. We sluiten deze met goed gevolg af en gaan een hapje eten. Daarna terug naar het hotel.

Het ontbijt is goed te noemen. Niets ontbreekt. We dienen een mondmasker te dragen, maar dat is geen probleem voor ons. Na het ontbijt gaan we weer op pad. We genieten van het weer en e caches. Het dorp an sich is niet zo heel bijzonder te noemen. Dat maakt ons ook niets uit en we vermaken ons prima. Zo nu en dan een kopje koffie. Een paar caches. We zijn eerder klaar dan verwacht en besluiten om een extra rondje te wandelen voor het eten. Na het eten, kunnen we weer terug kijken op een geslaagde dag.

804... Zoveel dagen is het geleden dat we voor het laatst in een hotel bivakkeerden. Dat is efkes geleden al zeg ik het zelf. Waarom? Bier. Mexicaans bier om precies te zijn. Althans daar konden we twee jaar geleden nog om lachen. Vandaag de dag denkt niemand nog aan Mexicaans bier als je het over Corona hebt.

Maar goed. Weer in een hotel dus. Eindelijk, zou ik willen zeggen. Toch is het ook wel een beetje vreemd na twee jaar. De keren dat we op vakantie zijn geweest de afgelopen jaren, hebben we bewust voor appartementen gekozen. Zodat we zelf zouden kunnen koken. Zodat we van niemand afhankelijk zouden zijn. Eerlijk gezegd is dat heel goed bevallen. Dat van niemand afhankelijk zijn. En toch.... het kriebelt langzamerhand weer. Gewoon weg van huis. Zomar.... Efkes.... Tussendur...

Afgelopen week ziet Marieke een leuk hotel voor een leuke prijs op booking. Zullen we.... Het beloofd mooi weer te worden. Toch word er getwijfeld. Hoe zou het zijn....
Er is maar één manier om daar achter te komen. Gewoon boeken en gaan.... Toch durven we het niet aan om 'niet annuleerbaar' te boeken. Stel je voor dat we plotseling een snotneus krijgen... Of dat we iedere 10 minuten moeten hoesten.... Wat dan???

Mettmann zal het worden. We hebben nog nimmer van de plaatst gehoord, en hebben geen idee wat er te doen is. Maakt ons ook niet heel veel uit. Als we 'zomar efkes tussendur' weg zijn, hebben we voldoende aan een lading geocaches en droog weer. We laden de GPS vol met caches en met behulp van cachetur.no stippelen we enkele wandelroutes vanuit het hotel uit. Ook zoeken we een stuk of wat restaurants uit. Want als het in een restaurant dan te druk is naar onze goesting, hebben we altijd nog andere over op de lijst. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan weg. Zomar... Efkes... Tussendur....

We boeken dus annuleerbaar. Dan bedenk ik me dat het nog leuker zou zijn als we op tijd in het hotel zouden kunnen zijn. Ik pak een paar uur verlof. Marieke heeft al een hele dag gepland staan. Als ik thuis kom, heeft Marieke alles al gepakt. We zetten alles in de auto en amper een kwartier nadat ik thuis ben, zijn we al onderweg. Iets meer dan anderhalf uur rijden later arriveren we bij het hotel. We checken in, en gaan snel op pad voor de eerste cache. Een multi van een paar kilometer. We sluiten deze met goed gevolg af en gaan een hapje eten. Daarna terug naar het hotel.

Het ontbijt is goed te noemen. Niets ontbreekt. We dienen een mondmasker te dragen, maar dat is geen probleem voor ons. Na het ontbijt gaan we weer op pad. We genieten van het weer en e caches. Het dorp an sich is niet zo heel bijzonder te noemen. Dat maakt ons ook niets uit en we vermaken ons prima. Zo nu en dan een kopje koffie. Een paar caches. We zijn eerder klaar dan verwacht en besluiten om een extra rondje te wandelen voor het eten. Na het eten, kunnen we weer terug kijken op een geslaagde dag.

Deze morgen beginnen we met een wandeling door Bad Sondernheim, het dorpje waar we verblijven. Na een paar kilometer te hebben gewandeld, hebben we het oude centrum wel gezien. We besluiten om bij de bakker koffie te gaan drinken.

Hierna gaan we op weg naar twee caches die Theo ons heeft aangeraden. Alweer heeft aangeraden moeten we zeggen, want we hebben toch behoorlijk wat caches gedaan, waarvan hij ons heeft verteld dat we die zeker moeten doen.

De eerste is Goonies Revenge! Blood. We komen bij het nulpunt aan en doen verwoede pogingen om het slot open te krijgen. Het lukt ons niet. We besluiten om een hulplijntje in te schakelen (lees: Theo bellen). Wat blijkt. We staan op de verkeerde oprit! We dienen een tiental meters verder te zijn. Nu lukt het wel om de juiste code in te voeren, en wat we zien is werkelijk schitterend.

We gaan snel door naar de volgende cache die ons is aangeraden. Maar niet nadat we eerst gaan genieten van een kop koffie. Want het is toch wel belangrijk dat zo nu en dan het vocht wordt aangevuld. Goonies Revenge! Rodeo heet deze cache. Na hetgeen we eerder hebben gezien, zijn de verwachtingen toch wel hooggespannen. En die verwachtingen worden meer dan waargemaakt.

We zien een paardentrailer staan, waarvan de kentekenplaat het nummer van de cache is. Hoezo oog voor detail. Met behulp van de code in de listing openen we de trailer en hierin zien we een heus rodeopaard staan. Nu is het zaak om bij het logboek te komen. We dienen het paard de sporen te geven, tegelijkertijd het paard in toom te houden door de teugels strak te houden en onderwijl het paard aan te sporen door het een stevige tik op de billen te geven. Vermoeiend, dat is precies hetgeen wat het is, maar uiteindelijk komt dan toch het logboek tevoorschijn. Vermoeid pak ik het logboek, het lukt me niet om dit tafereel bij de Goonies te plaatsen. Het enige waar ik aan kan denken zijn de legendarische woorden die Bruce Willis sprak in Die Hard.

"Yippee-ki-yay, Motherfucker."

Anton, Berti, Conni, Det, Edi en Fritzchen. Wie kent ze niet? Waarschijnlijk niemand denk ik. In elk geval wij ook niet. Maar bij het zien van de eerste foto van dit tiksel zal bij de meerderheid toch wel een lichtje gaan branden en wellicht ook wel een paar jeugdherinneringen boven komen borrelen. In elk geval bij ons wel.

Mainzel Männchen, zo heten deze tekenfilmfiguurtjes, en ze zijn afkomstig uit Mainz. Dé TV-hoofdstad van Duitsland. Althans die van ZDF dan. Jaarlijks worden er nog een 500-tal nieuwe filmpjes van deze poppetjes gemaakt. In Duitsland zijn ze dan ook enorm populair.

Vandaag waren we in Mainz, en ook op de meeste voetgangerslichten in deze stad, waren de mannetjes te zien. Verder hebben we gewoon genoten van een leuke wandeling van bijna 15 kilometer door deze oude stad.

Misschien is het verwend, ja dat wel. Maar zonder internet een dagje bezienswaardigheden in elkaar knutselen, is gewoon wat lastiger. We hebben wel de reisgidsen van Duitsland meegenomen, maar daar staan hoofdzakelijk de grotere attracties in verspreid over heel Duitsland. En aangezien we de omgeving al vaker gezien hebben, zijn we juist op zoek naar de verborgen pareltjes.

Toen ik nog de beschikking had over Wifi had ik het Freilicht-museum al uitgezocht. Dit ligt op loopafstand van ons appartement. Prima dus.
In het appartement lag een folder met daarin hoogtepunten van de omgeving. Mijn oog viel op een artikel 'Die Perle am Glan', Meisenheim. Dat kon nog wel eens iets zijn voor de middag.

Na uitgeslapen te hebben, lopen we na het ontbijt naar het openluchtmuseum. Ook al is het voor ons niet meer vernieuwend, we genieten nog altijd van de in oude stijl teruggebrachte huisjes. Binnenin de huisjes geldt een 'mund-nase maskenplicht'. Bovendien mag je maar met één huishouden tegelijk in de huisjes zijn. Het was maar goed dat we er op tijd waren, want rond 11:00 uur werd het wat drukker en moest je soms wat langer wachten voordat je een huisje binnen kon. We konden wel merken dat we aan het einde van het seizoen waren, want de koffiebar was al gesloten. We zijn toen maar op de terugweg naar het appartement bij de bakker koffie gaan drinken.

Vervolgens op naar Meisenheim. Naast een aantal labcaches lagen hier ook nog een multicache. Na ruim vijf uur rondgewandeld te hebben en vele mooie huisjes, steegjes, fonteinen gezien te hebben en ook nog een route door het bos afgelegd te hebben, kunnen we zeggen dat we alle ins- en outs van dit leuke stadje gezien hebben. Helaas hebben we de cache niet kunnen vinden, maar weten we wel dat een bezoek aan Meisenheim een bezoek aan de Parel aan de Glan is.

Wie heeft de telefoon uitgevonden. Sommigen zullen zeggen: "Steve Jobs". Een ander zal roepen: "Martin Cooper". Degenen die dat denken, hebben nog nimmer een geschiedenisboek opengeslagen. De mensen die dat wel ooit hebben gedaan, zullen vol trots roepen: "Alexander Graham Bell". Ook wij behoren tot de laatste groep. En toch hebben wij het allemaal fout, zo hebben we vandaag geleerd tijdens een zeer interessante multi-cache.

De telefoon is namelijk uitgevonden door de Duister Johann Philipp Reis. Hij deed de uitvinding 15 jaar voor Bell. En ook de naam telefoon is afkomstig van Reis. Met dit alles in het achterhoofd, wordt het plotseling ook duidelijk dat de eerste woorden die via een telefoonverbinding gesproken niet: "Mr Watson, come here. I want to see you." waren. Maar wat dan wel?

Gelukkig bracht ook hier de multi-cache uitkomst. Zo waren de eerste woorden via de telefoon: "Das Pferd frisst keine Gurkensalat!" oftewel "Het paard eet geen komkommersalade!"

Interessant. Vooral omdat telkens als ik nu ergens komkommersalade zie staan, ik automatisch aan een paard en een telefoon moet denken. De naam Reis, zal ik waarschijnlijk wel vergeten.

Nadien maken we een korte stop ten noorden van Wiesbaden om daar een korte wandeling te maken en een leuke cache te vinden.

Daarna gaan we verder naar het zuiden. We gaan namelijk weer verkassen naar een ander appartement. We zijn aan de vroege kant als we bij Bad Sondernheim arriveren. We besluiten om eerst koffie te gaan drinken om nadien een wandeling te maken in het naburige dorpje Meddersheim. We lopen door de wijnvelden waar de wijnranken volhangen met grote trossen druiven.

Nadien gaan we naar het appartement. Hoewel het mooi is, valt het toch enigszins tegen. De internetverbinding en de TV werken beide niet.

Voordeel is wel dat er op een dressoir een telefoon staat en het paard een paar honderd meter verderop geen komkommersalade blieft.

Vandaag gaan we op pad om een lange multi-cache te wandelen. In eerste instantie hadden we een wandeling uitgezocht over de drie hoogste bergen in de regio. Maar aangezien we een chronisch gebrek aan hoogtemeters in de kuiten hebben, leek het ons verstandiger om maar een kortere wandeling uit te zoeken met iets minder hoogtemeters daarin.

Maar eerst gaan we richting de Wilie Wortel cache die we gisteren niet logden. Als we de auto parkeren, kom ik tot de conclusie dat ik de GPSr in het appartement heb laten liggen. Tja, dat is een beetje dom. En cachen met de telefoon is ook niet je van het, omdat de telefoon binnen no-time leeg is. Dan hebben we natuurlijk wel een powerbank bij ons, maar toch. Gelukkig zit er in de rugzak ook altijd een reserve GPSr. Deze wordt tevoorschijn gehaald en opgestart. Al snel kom ik tot de ontdekking dat ik de caches in deze omgeving er niet op heb gezet voordat we vertrokken. Dat is een beetje dom, maar ik kan me altijd verschuilen achter het feit dat we een vakantie binnen een dag hebben voor moeten bereiden.

We loggen de eerste cache en gaan door naar de Eschbacher Klippen. Een soort van Duivelsmuur zoals we in de Harz iets meer dan vijf jaar geleden hebben gezien, maar dan een stuk kleiner. We maken een paar foto's, en gaan door naar het dorpje Schmitten om daar te gaan wandelen. We parkeren de auto en drinken eerst een kop koffie. We zien dat er ook een paar hengelcaches in de omgeving zijn, die we tijdens het tweede deel van de wandeling passeren. Het leuke van deze wandeling is dat we halverwege weer voorbij de auto komen, dus op dat moment kunnen we lekker weer een kopje koffie drinken.

We beginnen aan de wandeling die ons leidt langs allerlei houten beelden van dwergen en genieten hier en daar van het uitzicht. We komen bij een punt van een puzzelcache. Alhoewel deze puzzel van het hoogste moeilijkheidsniveau is, weten we hem toch snel op te lossen. Omdat het niet zo heel erg ver om is, besluiten we om naar het eindpunt te wandelen om de cache te zoeken. Als we daar zijn gearriveerd, kunnen we niets vinden. Dan komen we tot de ontdekking dat de cache boven in de boom hangt. Een hengelcache dus. Maar ja. We hebben de hengel nog in de auto liggen. Een beetje dom.

We wandelen verder en als we halverwege zijn, genieten we weer van een kop koffie. We doen de hengel in de rugzak en wandelen verder. De hengelcaches worden vlot gevonden en naar beneden gehaald. De afstanden tussen de verschillende tussenpunten zijn in het tweede deel behoorlijk groot. Te groot naar onze goesting. Bovendien dienen we een stuk langs een drukke weg te wandelen en de volgende kilometer leidt ons over een pad dat bestaat uit de sporen van tractorbanden. Echt gemakkelijk loopt dat ook niet.

We wandelen verder, en plotseling staan we weer vlakbij het punt waar we eerder zonder hengel stonden. We gaan een poging wagen, maar komen tot de ontdekking dat onze hengel een kleine 40 centimeter te kort is. Een stuk verderop zie ik een stuk gezagen boomstronk liggen van een centimeter 30 hoog. Met wat moeite manoeuvreren we deze tot vlakbij de boom. Nu is onze hengel wel lang genoeg. Deze actie blijkt dus allesbehalve een beetje dom geweest te zijn.

Op de terugweg stoppen we nog voor een ultra-korte wandeling door het plaatsje Ipstein. Het doel hier was om de vandaag verbrande calorieën weer een beetje op niveau te brengen middels een ijsje.

Het moge al duidelijk zijn dat als we weinig voorbereidingstijd hebben, we snel terugvallen op geocaches. En bij het uitzoeken van een gebied hebben we gekeken waar er caches liggen die hoog aangeschreven staan. En natuurlijk waar er een betaalbare slaapplaats voor handen was. Een tip van Remoke (Theo, wat geeft die gozer ons eigenlijk een hoop waardevolle tips) én een blik op GSAK leert ons dat TCapitano een heel aantal caches in de omgeving heeft verstopt welke de moeite waard zouden moeten zijn.

We beginnen er met goede moed aan. De eerste kon als al verrassen. We bedenkt er nu dat er midden in het bos een fiets onder een zeil zou staan? Wij niet. Paul stapt op, begint te trappen en ik spoor hem aan om dit te blijven doen, zodat de cijfers voor het slot te voorschijn komen. Deze cache is al erg leuk gemaakt en krijgt van ons dan ook een favorite point.

De eerste caches zijn allemaal in de stijl van Willy Wortel, of zoals ze hem hier noemen: Daniel Düsentrieb. De uitvinder uit Duckstad die alles kan maken wat hij in zijn hoofd bedacht heeft. De multicache is speciaal voor kinderen gemaakt. Maar wij kunnen deze ook zeker waarderen. Onderweg hebben we nog hulp gekregen van een voorbijgangster, die het begrip geocachen wel kende, maar niet wist wat het nu precies inhield. Zij was aangenaam verrast.

En paar caches later zijn we de eigenaar van de caches tegengekomen. Hij bleek onderhoud te moeten doen. Jammer genoeg kreeg hij de cache zo één twee drie niet aan de praat en mochten we wel loggen, maar hebben we dat niet gedaan. We hebben hem wel bedankt voor het neerleggen van zulke leuke en originele caches. Morgen zou de cache wel weer gefixt zijn. Dan gaan we morgen gewoon even terug.

De tijd vliegt voorbij en voordat we er weet van hebben is het al bijna 18:00 uur. En we moeten nog boodschappen doen en wat te eten regelen voor de avond. We hebben een aantal leuke caches kunnen loggen en hebben al met al een kleine 15 km getippeld. Een geslaagde dag dus.

Bij de korte voorbereiding hebben we gekeken naar welke caches we tegen zouden komen met veel favorietenpunten. We zijn een hele tijd geleden door Remoke (Theo) al gewezen op twee caches welke echt een must zijn op te doen. Namelijk Der Falsche Major en Akte 69. Het zijn we erg uitdagende caches en je bent er een aantal uren mee zoet. We zijn dus gewaarschuwd en hebben voor beiden een tijdsslot gereserveerd.

Voor de zekerheid hebben we alle antwoorden gekregen. Want als we met z'n tweeën op pad zijn, hebben we niet altijd het geduld om heel lang op een plek te zoeken. Bovendien is het bij een van de caches noodzakelijk op naar de zolder te klimmen. En waarschijnlijk is er een ladder die te gebruiken is, maar misschien ook niet. En gezien het gestel van ons beiden niet meer is wat het was en de tand des tijds aardig huishoudt, is het slim om het antwoord van te voren te weten en geen halsbrekende toeren uit te hoeven halen. Ook al is het goed toeven in een Duits ziekenhuis, eenmaal was wel genoeg...

Bij het eerste waypoint aangekomen, lopen we direct vast. Geen idee wat we hier van moeten maken. Gelukkig hebben we de tips bij de hand, anders werd het wel een heel kort avontuur. Het tweede waypoint ging ons prima af. Een fraai gemaakte waypoint met een werkende telefoon die een hele verhandeling houdt over hoe de drugsdealer gepakt kan worden. We wandelen verder richting een lost-place en gaan naar binnen.

We zijn hier meestal dol op. We hebben al vele ghosttowns in de VS gezien en we genieten hier telkenmale van. En eerlijk is eerlijk, misschien zijn we daardoor verwend, maar deze lost-place is niet wat we ervan verwacht hadden. We vinden er teveel echte rotzooi liggen. Het lijkt erop dat de plek nog dagelijks door zwervers in gebruik is. En dan is het lastig op tussen de rotzooi de noodzakelijke aanwijzingen te vinden. We doen uiteraard wel ons best, maar hebben geen zin om echt tussen de zooi te zoeken. En hoe we ook met onze zak- en uv-lampen schijnen, we vinden welgeteld 1 aanwijzing. En dat is niet genoeg om de cache te kunnen vinden. Na wat foto's te hebben genomen, laten we deze lost-place achter ons. Het was een avontuur, maar kon ons niet echt bekoren. De puzzels zijn voor ons veel te hoog gegrepen.

We zijn ruim binnen ons tijdvak klaar en hebben nog genoeg tijd over tot we op het eerste punt van de tweede cache verwacht worden. We besluiten om een kopje koffie te drinken en wat labcaches te doen.

Om even na 12:00 uur is het tijd om naar Akte 69 te gaan, waar we om 13:00 uur dienen te zijn. De eerste puzzel wordt door ons zelfstandig opgelost. Dat is 1. We gaan dapper verder en komen aan bij een huis waar we de sleutels van opgehaald hebben.

We sluiten keurig de deur achter ons, zoals het ons opgedragen is. We komen aan in een huis waar een vrouw van lichte zeden woont. Dit is aan alles te zien.. (De foto's en ook de cache is niet voor jeugdige kijkers onder de 16 jaar geschikt). We bezoeken als eerste de keuken. Een paar aanwijzingen vinden we zelf. Hoewel ik wel afgeleid ben van het deurtje dat niet geopend mag worden omdat er een Siebenslaffer huist. (Google heeft me later geleerd dat het beestje eruit ziet als een kruising tussen een eekhoorn en een muis).

Maar goed, verder dus. Het lukt ons niet om het blik te vinden dat geopend kan worden. Wederom biedt de hulplijn uitkomst. Verder via de woonkamer en de slaapkamer. De aanwijzingen vinden we erg ver gezocht en niet voor ons weggelegd. We hebben de kelderruimte nog bezocht, maar hebben de caravan gelaten voor wat het was.

Het concept is meer een escaperoom dan een multicache. Super mooi gemaakt, zonder meer. Alleen voor ons een brug te ver, maar we zijn wel een ervaring rijker.

Eergisteren hebben we een stadswandeling door Frankfurt in elkaar geflanst. Waar we normaal gesproken voor zoiets toch wel een paar avonden nodig hebben, lukte het ons nu in enkele uren. Geen onderzoek naar dingen die we niet zouden moeten missen in deze stad, geen onderzoek naar plekken waar we koffie kunnen drinken op de uitgestippelde route. Niets. Enkel caches in een zo gunstig mogelijke volgorde gezet en afgedrukt.

We beginnen onze wandeling over de oude stadswallen. We zien enkele fraai beelden en een tamme reiger, die we tot op een een paar meter kunnen benaderen. Als we de stadswallen verlaten worden we al snel aangenaam verrast door de aanblik van een oude en een moderne toren. We wandelen verder en zien veel moderne hoogbouw die toch wel de naam wolkenkrabbers mogen dragen. Een stad als Miami of New York is er niets bij.

Maar er zijn hier ook talloze oude gebouwen te zien. Tel daarbij nog eens de talloze fraaie beelden en evenzoveel mooie fonteinen bij op, en je kunt dan eigenlijk alleen maar tot de conclusie komen dat Frankfurt een bijzondere stad is.

Het voordeel van een dagje thuis te zijn geweest, is dat je hebt idee krijgt, dat er weer een nieuwe vakantie begint. Het nadeel hiervan is dat ik weer na begin te denken of we alles wel weer ingepakt hebben. Al moet ik eerlijk toegeven, dat het merendeel van de spullen nog ingepakt in de woonkamer stonden.

Een nieuwe vakantie begint met de traditie dat de wekker op tijd afloopt, we alles bij elkaar pakken en om zeven uur wegrijden. Wederom een trip naar Duitsland. Nu gaat de reis niet richting het noorden, maar richting het zuiden. Daar waar we op een kleine vier uur rijden van Eindhoven een appartement hebben geboekt. In Eppstein wel te verstaan. Na vijf nachten hier te hebben verbleven, zal de karavaan weer verder trekken, om vervolgens nog eens zeven nachten een kleine honderd kilometer verder neer te strijken.

Zoals gezegd was de keuze voor een appartement op korte termijn niet heel groot. Het appartement wat we nu hebben, leek op de foto's wat kitscherig, maar valt in het echt reuze mee. Het is een prima verblijf voor een aantal nachten.

We zijn er via een ruime omweg vandaag naar toe gereden. We hebben in de vluchtigheid gisteren twee rondjes met labcaches uitgezocht. De plaatsjes waren niet echt de moeite waard, maar we hebben wel lekker onze benen kunnen strekken. Onderweg nog een aantal caches gevonden in Andernach. Dit plaatsje kon als al veel meer bekoren. Jammer dat we daar wat korter konden blijven, omdat onze host ons tussen 17:00 en 18:00 verwachtte. Morgen op naar Frankfurt am Main.

Gisteren thuis gekomen en morgen weer op pad. We hadden een globaal idee waar we heen wilden gaan de komende tijd. Eerste taak is om ervoor te zorgen dat de kleren weer gewassen en gestreken zijn. Dan is het natuurlijk ook wel gemakkelijk als er een appartement geboekt is. En daar beginnen de problemen. Er zijn namelijk geen appartementen beschikbaar in het stukje Duitsland dat we uitgekozen hebben. Althans, geen betaalbare appartementen. Want €3200,- voor 6 overnachtingen vinden we toch behoorlijk aan de prijs. Dan maar op zoek naar alternatieven. En ondertussen in het hoofd de ideeën aanpassen die de afgelopen dagen in ons hoofd naar boven zijn komen borrelen.

Uiteindelijk vinden we toch een appartement. Weliswaar in een ander stukje Duitsland dan bedacht, maar zeker niet minder interessant. In korte tijd knutselen we een stadswandeling in elkaar. We selecteren ook nog enkele geocaches die Theo ons heeft aangeraden. En dan valt ons oog op twee geocaches die diezelfde Theo ons lange tijd geleden heeft aangeraden.

Twee moeilijke caches, dat wel. En bovendien dienen er voor deze caches een tijdslot gereserveerd te worden. Maar zonder geluk vaart niemand wel, wordt wel eens gezegd, en voor aanstaande vrijdag is voor beide caches een tijdslot beschikbaar die bovendien ook nog eens mooi op elkaar aansluiten. De inschrijvingen worden gemaakt en we kijken wat we nodig hebben. Een UV-lamp en een zaklamp. Beide hebben we. Maar als we de zaklamp tevoorschijn halen, komen we erachter dat deze kapot is. Een berichtje naar Theo leert ons dat we echt wel goede zaklampen dienen te hebben en dat ze bij Cranentroep goede hebben.

Ehm.... Maar we willen morgen vroeg vertrekken. We krijgen het aanbod om de zaklampen van Theo en Inge te mogen lenen. Dus hup in de auto en op weg naar Dorplein. Eenmaal weer thuis, dienen alle geocaches nog op de GPSr geladen te worden en er dienen nog enkele printjes gemaakt te worden.

Al met al, blijkt dat een last-minute vakantie niet echt voor ons is weggelegd, want het is wel hard werken om dat allemaal in elkaar te puzzelen. De eerste week is gereed, en daarna zien we wel weer verder wat we gaan doen.

Bedankt Inge & Theo, zonder jullie zaten we nu onze plannen weer aan te passen.

Nog nooit eerder openden we in september na 10 dagen op reis te zijn geweest de voordeur van ons eigenste huis. Ook hebben we in die 10 dagen 'slechts' 1917 kilometer gereden. Maar ook nog nooit eerder vonden we in 10 dagen tijd zo veel geocaches. 416 stuks om precies te zijn. We hadden er 430 op de planning staan, dus op zich hebben we het heel goed gedaan.

Vandaag reden we van Hannover naar huis via 8 zogenaamde webcamcaches. Wereldwijd zijn er op moment van tikken nog 230 webcamcaches beschikbaar. Dat is niet zo heel veel dus. Als we de 8e webcamcache in de Bermuda3eck in Bochum hebben gelogd, is het tijd om een hapje te gaan eten. Bij de Mexicaan is het op maandag 50% korting. We zoeken wat uit, en een half uurtje nadat het eten is uitgeserveerd, blijkt echt dat we in een Bermudadriehoek zitten. Al het eten dat op ons bord lag is op onverklaarbare wijze verdwenen.

We hebben Hamburg achter ons gelaten en reizen af naar de volgende Duitse stad. Dit maal de hoofdstad van Nedersaksen, Hannover. En eerlijk is eerlijk, we weten niet wat we van deze stad mogen verwachten. Is het een pure Duitse stad, grijs, zonder opsmuk? Of treffen we toch wat fraaie gebouwen aan? We hebben er geen idee van.

Wat we wel weten is, dat het een mooie stop is op de weg naar huis. En wat we van te voren ook weten, is dat er een aantal caches verstopt zijn, welke door veel mede-cachers erg gewaardeerd worden. Er zijn dan ook veel favorietenpunten aan de caches uitgedeeld. Wanneer we de stad binnenrijden, denken we een standaard Duitse stad te zien, grijze gebouwen. Maar op het einde van een lange dag, weten we beter. Er zijn een groot aantal fraaie gebouwen en plekjes te ontdekken. Hannover heeft ons kunnen verrassen. Een aantal van deze leuke plekjes hadden we ongetwijfeld nooit gezien, als we niet vele labcaches hadden gedaan. En ook de caches waarbij we onze naam in een logboek kunnen schrijven, waren de moeite waard. Het is deze eigenaren gelukt om caches op te laten gaan in het straatbeeld. Dus uitermate geschikt voor caches in de stad. En ook wij hebben een aantal favorietenpunten uitgedeeld aan de mooiste caches van vandaag.

Moe maar voldaan, gaan we rond 18:00 uur richting het appartement om onderweg nog van een prima pasta te mogen genieten.

Vandaag staat een bezoekje aan concentratiekamp Bergen-Belsen op de planning. De eerste stop is een paar kilometer bij het voormalige concentratiekamp vandaan. Hier was het station waar de mensen arriveerden die gedeporteerd werden naar Bergen-Belsen. Als we de auto parkeren en uitstappen klinkt juist het luchtalarm.

Bizar.... Stil lopen we de laatste honderden meters naar het monument. Een steen, een bord en een wagon. Meer is het niet, en meer hoeft het ook niet te zijn om indruk te maken. Hier arriveerden in de tweede wereldoorlog een ontelbaar aantal mensen op het voor hen laatste station.

Zwijgend lopen we weer terug richting de auto en rijden nadien verder naar de volgende stop. Op de parkeerplaats eten we een boterham in de auto. Voor ons zit een man op de motor. Als hij deze weer wil starten, krijgt hij nul op rekest. We hebben geen idee hoe we de man zouden kunnen helpen en kijken het verder af. Na drie keer "Scheiße" te hebben geroepen, heeft de man het geluk aan zijn zijde en start de motor en rijdt weg.

We beginnen aan ons bezoek van het kamp. We wandelen langs de massagraven. Bij elk graf staat een steen met daarop vermeld "Hier rusten 1000 doden", "Hier rusten 800 doden", Hier rusten...." et cetera, et cetera, et cetera.....

Even verderop staan we bij een groot aantal gedenkstenen. Op één steen staan de namen van Margot en Anne Frank. Namen die bijna iedere wereldburger wel kent.

We lopen verder en brengen een bezoek aan het museum. Hier zien we ontelbare persoonskaarten. Op de kaarten is keurig het wel en wee geregistreerd van de desbetreffende persoon. Op iedere kaart is ook een foto te zien. Op de meeste kaarten die we bekijken is de laatste regel "verstorben". We zijn er stil van....

We rijden door richting het volgende appartement. Als we een rondleiding krijgen door het appartement worden we stil. Waar de meeste appartementen klinisch en kil zijn, is dit allesbehalve dat. We zullen de komende nachten doorbrengen in een heus museum. In dit huis, woonden de verhuurster van het appartement en haar gezin vertelt ze ons. Aan de muur hangt een trouwfoto van haar en haar man. Eind jaren 70, begin jaren 80 schatten we zo in. En zo is ook de inrichting van het appartement. Eind jaren 70, en steeds aangevuld met nieuwe details. Zo staan er in een kast ontelbare videobanden. Op het dressoir prijkt een pick-up. In het cassettedeck zit een cassettebandje. En het werkt allemaal ook nog, Terwijl ik op de bank dit verhaal zit te tikken, voel ik me haast een indringer in het leven van dit gezin.

Vandaag alweer de laatste dag Hamburg. Gisteren hadden we zoals gezegd meer verwacht van de Altstad, jammer maar helaas. Als laatste hebben we een wandeling door de Neustadt overgehouden.

We gaan ervanuit dat we hier wat nieuwere gebouwen zullen gaan zien. We zien het wel. De ochtend begint nogal grijs en voordat we de auto ingestapt zijn begint het al te regenen. Op de snelweg regent het oude vrouwen op houten schoenen. En even later komt Guus ook nog om de hoek kijken. Het dondert en het bliksemt al wat halen kan. Gelukkig zitten we nog droog. Maar ook nadat we de auto gestald hebben, blijft er nattigheid uit de lucht komen.

Zo erg dat we zelf de paraplu's uitgepakt hebben. En dat is voor ons heel wat. Want het lopen met een paraplu is niet onze favoriete bezigheid. Het is erg onhandig met foto's maken en caches zoeken. Maar ja, om nu te verzuipen, daar hebben we ook geen trek in. Na een kleine vier uur met harde en minder harde regenval klaart het op en wordt het droog.

Op het einde van de middag hebben we zelfs foto's kunnen maken met blauwe lucht, in plaats van grijze. Ondanks de regen beviel ons de Neustadt een stuk beter dan de oude stad. Het meest bijzondere was wel dat we in de nieuwe stad meer oude gebouwen hebben kunnen ontdekken dan in de oude stad. Heel vreemd.

We hadden ons voorgenomen om Hamburgers in Hamburg te eten. Ik had gisterenavond mijn huiswerk gedaan en een leuk restaurantje gevonden. Hiervoor moesten we wel even de auto verplaatsen. Geen probleem, dachten we zo. Maar niets was minder waar. Driekwartier rijden en 1 hele kilometer opgeschoten. Dat werd dus niets. En het werd later en later. Bovendien bleek in de stad al dat de restaurants en de terrassen erg vol zaten en er zelfs wachtrijen stonden. Zo ook voor het door mij uitgekozen restaurant. Toen het verkeer wederom tegenzat en het restaurant bij het appartement ook nog eens vol zat, besloten we de hamburgers te vergeten en er zelfgebakken ei in Hamburg van te maken.

We hebben ondanks het weer erg genoten van ons laatste gedeelte van Hamburg. De stad heeft ons aangenaam kunnen verrassen en is een aanrader. We hebben ons 4 dagen in de stad kunnen vermaken en hebben een kleine 60 kilometer door de stad gelopen en mede door de geocaches bijzondere plekjes mogen zien.

Voor vandaag stond het derde stadsdeel van Hamburg op het programma. De oude stad deze keer. Hier verwachten we een aantal oude gebouwen aan te treffen. Maar dat valt wel een beetje tegen. We hebben niet echt iets heel bijzonders gezien vandaag.

We hebben heerlijk gewandeld en zoals gebruikelijk weer heel wat geocaches en labcaches mogen vinden. En we zijn er van overtuigd dat deze ons de fraaiste plekken heeft laten zien. Deze caches zijn meestal verstopt door bewoners van Hamburg zelf. Dit zijn toch de personen waarvan je mag verwachten dat zij de best bewaarde geheime plekken van de stad weten te vinden.

En het is zeker niet zo dat we ons niet vermaakt hebben. Integendeel. En het weer werkt ook nog steeds goed mee, daar hebben we niets over te klagen. We hebben nog even een uitstapje gemaakt naar de naast gelegen wijk, Sankt Pauli, waar we een paar dagen geleden al geweest zijn. En die sfeer, kan me veel meer bekoren.

Maar we hebben vandaag wel veel inspiratie op mogen doen om deel te nemen aan de Duitse versie van Lingo of galgje, net wat je wilt. Van Tüddelüddelüt tot Ernstkuzorraseinerfrauihrstadion. Ik denk niet dat iemand die woorden in vijf beurten weet te raden!

Vandaag doen we voor de afwisseling een andere stad aan dan Hamburg. De volgende Duitse Hanzestad willen we met een bezoek gaan vereren. Lübeck mag ons vandaag gaan verrassen. Eerlijk gezegd weet ik op voorhand niet veel over de stad te vertellen. Ja, het is een Hanzestad, dus zal men er vroeger veel geld aan de handel hebben verdiend. En zoals het een goede Hanzestad betaamd, zal dit vast en zeker terug te zien zijn in de mooie rijke gebouwen.
Om 9:15 uur parkeren we de auto, op de laatste goedkope parkeerplaats die er op het parkeerterrein aanwezig is. Zonder geluk..

Vervolgens beginnen we aan een rondwandeling van 14 kilometer om via geocaches de hoogte- punten van de stad te zien. We hebben letterlijk een hoogtepunt gezien, door te genieten van het uitzicht vanaf één van de vele torens die de stad rijk is. Ook de statige huizen zijn er in overvloed.

En toch kan ons Lübeck op de een of andere manier veel minder bekoren dan Schwerin dat deed. Dus als je slechts tijd hebt om één van de twee te bezoeken, zou onze voorkeur uitgaan naar Schwerin. Maar smaken verschillen.

Misschien komt het omdat Lübeck bekend staat om zijn heerlijke marsepein, en we allebei niet zo'n liefhebber zijn van deze zoete lekkernij.
Desondanks hebben we ons de hele dag vermaakt en stapte ik rond 18:00 uur met pijnlijke voeten in de auto. Moe maar voldaan.

Een beetje muziekliefhebber weet dat de Beatles, voordat ze wereldwijd doorbraken in Hamburg hebben gewoond en opgetreden. In deze stad hebben ze zogezegd het vak geleerd. Een beetje betere muziekliefhebber weet dat het de wijk Sankt Pauli betrof waar de muzikale roots lagen van wellicht wel de grootste muziekband uit de popgeschiedenis. Want of je nu van de muziek van de Beatles houdt of niet, het is een feit dat ze een enorme invloed hebben uitgeoefend op de muziek van de laatste 60 jaar.

Aangezien wij ook een beetje muziekliefhebber zijn én we toevallig in de omgeving zijn én er een leuke rondwandeling door de wijk Sankt Pauli is die belangrijke punten uit de Beatles-in-Hamburg periode aandoet, hebben we een wandeling uitgezet van een goede 14 kilometer in deze wijk.

Zoals we gisteren al aangaven hebben we enkele weken geleden een P-Card aangeschaft. Was het gisteren al de moeite waard, vandaag was dat het helemaal. Een normaal dagtarief van €20,00, maar met deze kaart slechts €4,00. En dat in het hart van de wijk.

We parkeren de auto en beginnen onze wandeling. Eerst een stukje langs de Elbe, maar als we dan echt de wijk in lopen met de alom bekende Reeperbaan, staan we toch regelmatig met onze ogen te knipperen. Hier lopen enorm veel, om het maar even netjes te zeggen, 'bijzondere' mensen. Wat ook opvalt is dat werkelijk overal graffiti te zien is. De mooiste gebouwen uit begin 20e eeuw staan simpelweg vol met deze straatkunst. Al is het hier meestal geen kunst te noemen in onze ogen, maar meer een soort van geklieder.

En daar waar geen graffiti is, daar is alles volgeplakt met stickers. Hier zijn werkelijk overal stickers te zien. Op iedere lantaarnpaal, verkeersbord, bankjes, deuren, WC.... Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit volgeplakt met stickers.

Als we dat zo zien, en we denken aan die langharige jongens, die in hun tijd zeer zeker 'bijzonder' waren in de ogen van de gemiddelde mens, dan is het eigenlijk een wonder dat de wereld niet is overspoeld met hits zoals: "I want to hold your sticker", "All you need is stickers", "Paperback sticker", "Ticket to sticker" of "We can sticker it out".

Tussendoor brengen we een bezoekje aan het stadion van St Pauli. Een club met een schare trouwe fans. Dat is werkelijk overal in deze wijk te zien. Uiteraard lopen we ook even de fanshop binnen, en gaan we niet met lege handen naar buiten.

We wandelen stug door, en blijven doorgaan met onze ogen uitkijken en genieten. We gaan een hapje eten bij Jim Burrito. Als onze magen zijn gevuld, wandelen we terug naar de auto.

Vandaag precies een jaar geleden logden we onze 7600e geocache, Vandaag loggen we voor de 10000e keer een geocache. Toch wel een beetje bijzondere mijlpaal, want zelfs al zouden we 2400 geocaches per jaar blijven vinden, dan duurt het nog meer dan 37 jaar, voordat we 100000 geocaches hebben gevonden.

Enkele weken geleden hebben we online een parkeerkaart gekocht voor gebruik in Duitsland. We hadden namelijk ontdekt, dat met de parkeerkaart het parkeren in Hamburg behoorlijk wat goedkoper is. Slechts 10 Euro in plaats van 28 Euro is een behoorlijk verschil. Tel daarbij op dat het aanschaffen van de kaart slechts €5,00 kost die je vervolgens weer als tegoed op de kaart krijgt, dan is de aanschaf van de kaart zeer interessant voor Nederlanders als wij zijn.

Iets na de klok van acht uur vertrekken we richting Hamburg Speicherstadt. Het appartement is niet heel ver van de stad vandaan, maar we houden rekening met lange files. Niets van dat alles. Gelukkig maar eigenlijk. Iets voor half negen stoppen we voor de slagboom van de parkeergarage. Toch is het een beetje spannend. Zal de slagboom wel open gaan als we de kaart in de sleuf doen? Of blijkt het gewoon simpele oplichterij te zijn? Het blijkt het eerste te zijn en de slagboom gaat soepeltjes omhoog.

We wandelen door het havengebied. Dit is min of meer vergelijkbaar met Strijp-S in Eindhoven. Hip en Hot tot je erbij neervalt. We genieten van de fraaie oude pakhuizen. Allemaal in een fraaie rode baksteen. We wandelen door Hamburg-S, zoals we het inmiddels zelf hebben gedoopt. Voor de buitenstaander zal het lijken of we kris-kras door deze wijk struinen. Wij weten wel beter. Zorgvuldig hebben we een route uitgezet aan de hand van een 50-tal geocaches met behulp van de site cachetur.no

Net zoals gisteren gaat het ook vandaag allemaal wonderbaarlijk goed, en vinden we nagenoeg iedere cache. We pakken zo nu en dan een kop koffie en genieten van het heerlijke weer.

Het is nog geen drie uur in de middag als we de route beëindigd hebben. We besluiten om alvast naar Voss-Margarine te gaan. Hier ligt een multi-cache die we over enkele dagen willen gaan loggen als onze tienduizendste geocache. Aangezien dit geen gemakkelijke cache is, willen we gaan kijken of we deze alvast niet zover kunnen doen tot het moment dat we onze naam op het papier kunnen schrijven.

Als we de auto geparkeerd hebben, genieten we eerst van het oude fabrieksgebouw voordat we op pad gaan. Ook hier gaat alles voortvarend, en voordat we er erg in hebben, staan we op de laatste locatie. Althans. Dat denken we. We hebben een stuk gereedschap gevonden. Volgens het briefje dat bij het gereedschap zit, dienen we het in een gat te stoppen en dan alles vast te draaien. Onder een putdeksel vinden we een gat waar het gereedschap precies inpast. Maar het lukt niet om het vast te draaien. Wat nu? Zouden we een alternatief voor onze volgende mijlpaal dienen te bedenken?

Marieke schakelt hulplijntje Theo in en die weet ons te vertellen dat we omhoog dienen te kijken We zien nu waar we wezen moeten en nu is het allemaal geen probleem meer. We bergen alles weer op zoals het hoort, en beseffen eigenlijk meteen dat we met onze neus in de boter vallen als we deze cache over enkele dagen als onze tienduizendste vondst mogen loggen.

Aangezien het zondag is vandaag, slapen we eerst uit tot kwart voor zeven, om daarna op het gemak te gaan ontbijten. Om acht uur vertrekken we.

Gisteren hebben we besloten om vandaag naar Schwerin te gaan. Deze stad ligt op ongeveer anderhalf uur rijden van Hamburg vandaag en kwam op ons lijstje na het zien van een foto van het paleis dat in deze stad staat.

De route die we uitgestippeld hebben is een kleine 15 kilometer lang. Als we de eerste kilometer hebben gewandeld, besluiten we om iets te gaan drinken. Het duurt ellenlang voordat we iets kunnen bestellen. Het uitserveren duurt zo ongeveer even lang. Als het eindelijk zover is, vragen we of meteen kunnen betalen. De serveerster antwoord positief, mompelt een bedrag dat zelfs wij behoorlijk goedkoop vinden en gaat er vervolgens vandoor. Als we het drinken op hebben, laten we geld achter voor het bedrag waarvan we Schweren dat de serveerster het mompelde en gaan verder. Als het niet genoeg was??? Het zij zo. Had ze maar iets sneller moeten zijn. Ik vind dat men in 40 minuten best twee Latte Machiato's kan zetten en afrekenen.

We wandelen door een schitterende en enorme slottuin. We genieten van het weer, en enkele uren later wandelen we weer de stad in. Ook hier genieten we van de fraaie gebouwen en beelden die er te zien zijn.

Wat ook opvalt hier zijn de zeer fraai verstopte urban caches, zoals dat met een mooi woord heet. Als we weer bij de auto zijn, kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Het is eind 2013 als ik van een onbekende schrijver een CD in mijn handen gedrukt krijg van een onbekende zanger. Nederlandstalig en Americana, dat spreekt eigenlijk wel voor zich. We werden gepakt door de stem van André van de Boogaart. Met name het nummer 'De fado van de Korte Heuvel' bleven we maar meezingen.

We zijn vandaag bijna 8 jaar verder. De wereld is veranderd. Net zoals wij. En eigenlijk zoals alles. Ook dit jaar geen rondreis door de door ons geliefde Verenigde Staten van Amerika. Überhaupt geen rondreis voor ons dit jaar, maar korte tripjes. Niet al te ver weg. Deze ochtend vertrekken we om zeven uur richting Hamburg. Als we wegrijden klinken de eerste tonen van 'De fado van de Korte Heuvel door de speaker. Toch niet alles is veranderd. We bléren het refrein uit volle borst mee. 'En niemand!!! Niemand weet waar Nico woont!!!' We vullen het automatisch weer aan met dezelfde woorden als we dat altijd al hebben gedaan.

Iets meer dan anderhalf uur later, is het tijd voor de eerste stop in Polsum. We maken een korte wandeling, vinden wat caches en genieten van een kop koffie bij de lokale bakker. We rijden verder en het refrein blijft door mijn hoofd galmen. 'En niemand!!! Niemand weet waar Nico woont!!!'

We rijden door richting Münster. Onderweg hebben we de eerste file te pakken. Een half uur later dan gehoopt maken we de stop om een webcamcache te loggen. Als we dat hebben gedaan rijden we verder. En nog steeds gaat het in mijn hoofd: 'En niemand!!! Niemand weet waar Nico woont!!!'

De grote stop van de dag is in Osnabrück. Ook hierheen hebben we weer file. We parkeren de auto en beginnen aan de door ons uitgezette wandeling. We genieten van de stad en van de lunch op een bankje. En nog steeds klinkt het in mijn hoofd. 'En niemand!!! Niemand weet waar Nico woont!!!'

De volgende stop is in Delmenhorst. Onderweg genieten we van een fikse file. Ook hier kunnen we een webcamcache loggen. Als we dat gedaan hebben, genieten we in het zonnetje van een kop koffie.

We rijden een klein stukje verder om in Bremen een TravelBug achter te laten die daarheen wilde reizen. Wie zijn wij dan om dan niet een kleine omweg te maken?

We hebben geen files meer als we iets meer als een uur later op onze eindbestemming van vandaag zijn. We pakken de spullen uit, gaan boodschappen doen en vinden onze eerste cache in Hamburg.

Terwijl ik dit relaas zit te tikken klinkt het nog steeds in mijn hoofd: 'En niemand!!! Niemand weet waar Nico woont!!!'

En nog steeds vul ik het automatisch aan met de woorden:

'Behalve Esther dan....'

Na de middag om de andere hoek gaan wandelen. Een klein rondje bij Seebach. Slechts 10 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 8%. Goed te doen dus.

Deze morgen om de hoek bij Oma gaan wandelen bij de Allerheiligen Watervallen.

De dag afgesloten met een wandeling op de scheiding van het Zwarte Woud en het Rijn-dal.

Na de wandeling bij de Burgbachwasserfall een korte wandeling door Freudenstadt gemaakt.

Vandaag beloofde het eindelijk weer mooi weer te worden. De dag begon nog grijs, maar na enkele druppels regen brak de zon door. Einelijk weer een wandeling door het Zwarte Woud. Een leuke wandeling met onderweg kleine watervallen, om uiteindelijk uit te komen bij de Burgbachwasserfall. Met een hoogte van 32 meter en een vrij val van 15 meter is dit een van de hoogste vrije val watervallen van Duitsland. Een fraaie plek die we nog niet kenden. En dat terwijl dit op nog geen 20 kilometer van het appartement is verwijderd waar we al 12 jaar komen.

Voor vandaag was slecht weer voorspeld in het Zwarte Woud. We zijn daarom maar naar Frankrijk gevlucht vandaag, want daar zou het zonning en droog zijn. Zonning niet echt, en droog? Ach, laten we het er maar gewoon op houden dat het de grootste deel van de dag droog was, en de momenten dat het dat niet was, viel het meest gewoon naast ons. Al met al genoten van twee leuke wandelingen in Eguisheim & Colmar

zijn vandaag weer naar Karlsruhe geweest. Een rondje van een kilometer of 25 gefiets en weer veel bekende en nieuwe plekjes gezien.

De morgen begint mooi, maar al snel gaat het te regenen. Na een wandeling waarbij we doorweekt een cache vinden, terug naar het appartement om een spelletje te spelen. In de middag naar Offenburg om boodschappen te doen. Ook een paar spelletjes gekocht. De laatste die in het mandje belandde gaf het zelf al aan : "Einer geht noch!"

De laatste dag van een reis/vakantie is altijd de minste dag van allemaal. Weer naar huis. We proberen er altijd zoveel mogelijk van te maken. Vandaag maken we twee korte wandelingen van anderhalf uur. De eerste is in Darmstadt. We zijn nog nooit eerder in deze stad geweest, en maken, na eerst een kop koffie te hebben gedronken, een korte wandeling. Deze stad kan ons niet echt bekoren. We maken tijdens deze wandeling een webcamfoto en gaan weer verder. Misschien moeten we deze stad een keer een tweede kans geven als het wat mooier weer is.

De volgende stop is niet heel veel verder. Het dorpje Biebrich, ten noorden van Mainz. Hier staat een enorm kasteel. We maken een wandeling door de gigantische slottuin en ook hier maken we een webcamfoto. De 19e keer deze reis. Al met al hebben we weer veel gezien deze reis en in totaal hebben we 5664 kilometer gereden in de 30 dagen dat we onderweg zijn geweest.

De laatste dag van een reis/vakantie is altijd de minste dag van allemaal. Weer naar huis. We proberen er altijd zoveel mogelijk van te maken. Vandaag maken we twee korte wandelingen van anderhalf uur. De eerste is in Darmstadt. We zijn nog nooit eerder in deze stad geweest, en maken, na eerst een kop koffie te hebben gedronken, een korte wandeling. Deze stad kan ons niet echt bekoren. We maken tijdens deze wandeling een webcamfoto en gaan weer verder. Misschien moeten we deze stad een keer een tweede kans geven als het wat mooier weer is.

De volgende stop is niet heel veel verder. Het dorpje Biebrich, ten noorden van Mainz. Hier staat een enorm kasteel. We maken een wandeling door de gigantische slottuin en ook hier maken we een webcamfoto. De 19e keer deze reis. Al met al hebben we weer veel gezien deze reis en in totaal hebben we 5664 kilometer gereden in de 30 dagen dat we onderweg zijn geweest.

Voor vandaag staat een bezoek aan de Merkur-toren nabij Baden-Baden op de planning. Daar is een webcamcache geplaatst. Ook het uitzicht zal niet verkeerd zijn. Mits het helder weer is. En dat is net waar het aan ontbreekt als we opstaan. Het is grauw en grijs. Na een bezoek aan de Merkur-toren hebben we een wandeling langs verschillende fonteinen uitgezocht in Baden-Baden. We besluiten om die wandeling eerst te doen, en daarna verder te zien. Snel zoeken we nog een alternatief voor als het niet op gaat klaren vandaag. Als we door Baden-Baden hebben gewandeld, is het niet veranderd. Met de temperatuur is niets mis, maar het is nog steeds grauw en grijs. We besluiten om naar Karlsruhe te gaan en de Merkur-toren te laten voor een volgende keer. Maar eigenlijk hadden we dat stiekem deze ochtend al besloten.

Het alternatieve plan bestaat uit een wandeling in het oosten van Karlsruhe. De wandeling zal ons langs verschillende Jugendstil (of Art Nouveau in goed Nederlands) huizen leiden. De wandeling is behoorlijk pittig. Of het moet zo zijn, dat onze kennis van de Duitse taal niet helemaal 100% is. Toch lukt het ons om de wandeling met succes te voltooien. We hebben nog tijd over voordat we terecht kunnen bij ons favoriete restaurant in Karlsruhe, dus na een blik op de kaart geworpen te hebben, kiezen we nog een andere wandeling uit. Ook deze voltooien we zoals het hoort en daarna is het tijd om te gaan eten bij Stövchen.

De weersvoorspelling van vandaag was niet veel soeps. Waar we ook keken in de regio, overal was de voorspelling hetzelfde. Wisselvallig. Of anders gezegd: “Regen? Ja, nee, misschien.” Tja, en wat moet je dan? We besluiten om korte wandelingen te gaan doen met behulp van labcaches. Labcaches zijn een redelijk nieuwe soort caches, waarbij je niets fysieks vindt. Je bezoekt een punt en dient daar een vraag te beantwoorden. Normaal gesproken, bestaan een serie uit vijf van deze labcaches en vormen zo samen een leuke wandeling. Meestal zijn deze labcaches vrij interessant en leerzaam. Zo brengen we vandaag als eerste een bezoek aan het dorpje Steinbach. We leren hier het kinderverhaal van De Gruffalo kennen. Hoewel dit al in 1999 is verschenen, kennen we het beiden niet.

We gaan door naar Buhl, om aldaar iets over de Joodse geschiedenis van de vorige eeuw te leren. Ook dit is een leuke en leerzame wandeling, die we maken na het drinken van een kopje koffie.

Het is nog steeds droog als we verder gaan naar het wereldberoemde gehucht Urloffen. Bekend om zijn productie en verwerking van mierikswortel in vroeger tijden. Nooit van gehoord? Wij ook niet, maar ook dit is een leuke en leerzame wandeling, van een kilometer of vier, waarbij we heerlijk in een T-Shirt in het zonnetje lopen.

De volgende stop is het stadje Lahr. Hier zijn we al vaker geweest. Hier krijgen we extra informatie voorgeschoteld over de algemene geschiedenis van deze stad. Inmiddels regent het, en hebben we onze jassen weer aan en de capuchon op. We twijfelen heel even of we een kop koffie zullen drinken.

We besluiten om door te rijden naar Offenburg, en daar een kop koffie te drinken. Ook hier is een wandeling van een kilometer of drie die ons iets zal leren over de geschiedenis van deze stad. Het regent nog steeds, maar toch genieten we ook van deze wandeling. Natuurlijk is het minder leuk als het regent, en ook de camera’s blijven vaker opgeborgen. Maar al met al hebben we toch genoten van deze dag.