Dag 9 Sossusvlei – SwakopmundDoor de ruige natuur van het Namib-Naukluftpark rijden we naar het aan de kust gelegen Swakopmund. Hoewel deze plaats door de blanke inwoners van Namibi? beschouwd wordt als een badplaats is het zeewater hier meestal ijzig koud. Wandelend over de brede Arnold Shad Promenade hebben we meer kans om zeeleeuwen in zee te zien dan zwemmers. Swakopmund is een bizar overblijfsel uit de Duits koloniale periode. Duitse straatnamen, Duitse bierstuben en vooral veel inwoners van Duitse afkomst geven aan deze plaats een speciale sfeer. We overnachten hier in een eenvoudige backpackerslodge. In het centrum zijn enkele koloniale gebouwen te bewonderen, waarvan het voormalig treinstation zeker een aanrader is. ’s Avonds kunnen we in enkele restaurants niet alleen goed wild eten, ook de ‘bratwurst’ ontbreekt vaak niet op de kaart

Gisteren dus al aangekomen in Swakopmund in plaats van vandaag. Het voordeel is wel dat we jullie nu al kunnen mailen. Ik kan je vertellen het is niet grappirg om een zandstorm mee te maken. Overal maar dn ook overla zit zand. Het is nog erger dan verbouwingsstof. We waren dan ook erg blij met weer eens een WARME douche. Met een gezandstraalt gezicht wacht dus Swakopmund. Een leuk duits aandoend plaatsje. Maar voor ons het belangrijkste hier wacht Lucille op ons. We zijn allebei erg nieuwsgierig. We hebben kennisgemaakt en hebbn bij haar thuis de foto’s op cd gezet. En in het Engels, dat ging voor haar beter dan Afrikaans aangezien ze een Engelse lerares is geweest, gekletst over de reis en over hoe het leven er in Nederland en in Nambibie eruit ziet.

Morgenavond zijn we uitgenodigd om bij haar en haar man Achmet te komen eten. Erg leuk. We hebben al een rondleiding gehad door het dorp. Fijn om weer eens in een auto te zitten in plaats van in de truck. (de chauffeur vindt het een belediging als je het een bus noemt. het is een vrachtwagen waar je achterin met 21 man kunt ‘zitten’)

Dag 8Sossusvlei (Namib-Naukluft nationaal park)De volgende ochtend rijden we bij zonsopgang naar de Sossusvlei. Deze pan wordt omringd door ’s werelds hoogste zandduinen. Het uitzicht op deze zandzee is met name ’s avonds en ’s morgens vroeg overweldigend. Het lijkt wel of de zandzee aan je voeten in het rode licht gloeit. Het kost veel inspanning om de 200 meter hoge duinen te beklimmen, maar het uitzicht op het onwezenlijke maanlandschap loont de moeite. We krijgen de gelegenheid om in deze bizarre omgeving een wandeling te maken en te ontdekken hoe taaie plantjes dapper weerstand bieden aan de zware omstandigheden van de woestijn.

Zand zand en nog eens zand

Vanmorgen zijn we lekker om 4:45 opgestaan om Dune 45 te beklimmen.


Iets voor zessen aangekomen bij de poort en wachten totdat deze om 6 uur openging. Hierna was het nog 45km rijden naar Dune 45.
Hier aangekomen was het nog een lange zware tocht om omhoog te klimmen.

het is een zware, winderige toch naar de top.

Maar eenmaal boven aangekomen bleek dat het alle moeite meer dan waard was. Geen woord in alle reisgidsen is gelogen. Het uitzicht is gewoon adembenemend.

Weer naar beneden, ontbijten in de truck. In de truck omdat het ondertussen steeds harder begint met waaien. En als we buiten zouden eten wordt een sandwich letterlijk een SAND-wich.

Om 8:30 verder naar Death Valley waar we een rondleiding krijgen van Boesman. Maar toen we daar waren, werd de wandeling afgelast. Het was ondertussen namelijk zo hard gaan waaien dat we door al het zand geen hand meer voor ogen konden zien. Nou, ze zeggen dat je alles een keer meegemaakt moet hebben in het leven. Wij hebben nu een zandstorm meegemaakt, en ik kan je zeggen: een keer is meer dan genoeg!!!!

’s Middags wordt besloten om Sossusvlei een dag eerder te verlaten als gepland en op weg te gaan naar Swakopmund. Aan de ene kant wel jammer, want er is hier zoveel te zien. Aan de andere kant wel fijn, omdat we hier toch niets kunnen doen, als in de truck naar het voorbijwaaiende zand kijken.

Dag 7Fish River-canyon – SossusvleiHoe verder we naar het noorden rijden hoe desolater het wordt. Ook de goede asfaltwegen laten we vandaag achter ons. Einddoel van onze inspannende en stoffige tocht vandaag is de indrukwekkende Sossusvlei, een grote duinpan aan de rand van het Namib-Naukluftpark. We bereiken deze vlei via het plaatsje Sesriem. ’s Middags bestaat de mogelijkheid om een wandeling te maken naar de Sesriem Canyon. Deze canyon ligt niet ver, ongeveer 4 kilometer, van onze campsite. Hij is ontstaan, doordat de Tsauchab-rivier in de loop van duizenden jaren een 30 meter diepe en 1 kilometer lange kloof in de rots heeft uitgesleten. In de wintermaanden staat er geen water in de canyon, zodat we veilig in de kloof kunnen afdalen. In andere tijden van het jaar is er hier een klein stroompje of een poel.

Ik weet dat ik niet groot van stuk ben, maar in deze canyon voelt iedereen zich een kabouter. Je daalt af in de Canyon en je ziet alleen nog maar rostblokken om je heen. Rotsblokken met gaatjes en zand. Er zitten ook vogels, maar we hebben niet kunnen traceren welke.

’s nachts heb ik tussen de jakhalzen geslapen. We hadden vergeten om de vuilnisbak in de truck te zetten. We hadden ’s avonds lamsbout gegeten en die aten de jakhalzen ’s nachts. Onze tent stond natuurlijk het dichtste bij de vuilnisbak. Dus ze liepen langs mijn gedeelte van de tent. Ik hoorde ze lopen, snuiven en grommen. En tot overmaat van ramp hoorde ik ze kauwen en met de botjes winkelen.

Ik had ze al horen rammelen met blik, en dacht eerst dat we de kopjes niet opgeruimd hadden, maar het waren de cola-blikjes. Je kunt het maar weer meegemaakt hebben.

Dag 6Oranjerivier – Fish River-canyonIn de vroege ochtenduren passeren we de grens met Namibi?. Ons reisdoel van deze dag is de op ??n na grootste canyon ter wereld, de Fish River Canyon. De Fish-rivier heeft hier gedurende duizenden jaren een indrukwekkende 27 kilometer brede kloof uitgesleten. De canyon zelf is 160 kilometer lang. In het gelijknamige nationale park kamperen we op een schaduwrijke plek ten noorden van de canyon, waarvandaan we de omgeving verkennen. Als we geluk hebben zien we hier al het eerste schaarse wild. Afdalen in de kloof is helaas niet meer toegestaan.

Dag zes is al weer aangebroken. Dit was een lange dag om te reizen. Maar ach dat hoort erbij en gelukkig is het nog niet te warm om te reizen. Bovendien is het landschap onderweg de moeite waard.

Laat in de middag zijn we aangekomen bij de Fish-river Canyon. Snel onze tenten opzetten om weer in de truch te stappen om de Canyon te zien. We moetsen opschieten om de zonsondergang mee te kunnen pikken.
Jammergenoeg hadden we geen tijd om in de canyon te gaan, wat gedeeltelijk wel begaanbaar is. Maar we hebben bovenover een mooie wandeling gemaakt. De zonsondergang waa schitterend. Het zal er op de foto’s wel minder mooi uit komen te zien dan het in werkelijkheid was. We hebben aan de truch even gesnackt. Suwaeley de chauffeur toverde chips en dipsausjes te voorschijn. Nog even genieten van het uitzicht em terug naar de campsite om te dineren en nog even in de bar gezeten met nog en paar Nederlanders van een andere groep..

Dag 5Cederberg – OranjerivierOp weg naar Oranjerivier wordt het landschap leger en leger naarmate we verder in het aangrenzende Namaqualand doordringen. Onderweg passeren we kleine ingeslapen stadjes. Het landschap wordt weer wat groener als we in de buurt komen van de brede Oranjerivier, die de grens vormt tussen Zuid-Afrika en Namibi?. De oevers worden benut voor de verbouw van allerlei gewassen, waaronder katoen. ’s Middags kamperen we aan de oevers van de rivier en hebben we de gelegenheid om de omgeving te verkennen.

Nou, we zijn inderdaad op de campingsite aangekomen. Een prachtige camping gewoon. Met vanonder de douche een prachtig uitzicht over de rivier de Oranje.

Vandaag zijn we aangekomen in de woestijn. Links, rechts, overal waar je kijkt zie je niets. Nou ja niets. Stenen en dode planten meer dan genoeg. Het is prachtig om te zien, hoe vreemd het ook mag klinken.

Maar nu zijn we dan bij een rivier, en dat houdt in dat er aan weerszijden van die rivier een strook van een paar honderd meter is waar planten groeien en landbouw mogelijk is.
Dat is best wel vreemd om te zien.

Skokkie de Bosjesman

Vandaag zijn we na een lange reis aangekomen in Citrusdal. Hier hebben we onze tenten opgezet om hierna een wandeling te maken met Skokkie. Skokkie is een afstammeling van de Bosjesmannen en leidt mensen rond in het Cedergebergte.

De wandeling zou ongeveer 3 uur duren. Onderweg werd nagenoeg bij iedere plant gestopt om uit te leggen waar de plant goed voor was en wat de naam was (in het Engels en in het Afrikaans). Zo heet een struik met doornen eraan Wacht-een-bietje, omdat zelfs als de struik je weg verspert als je haast heb, je wel genoodzaakt bent om even rustig aan te doen.

Na 3 uur vroegen we hoe lang het duurde voordat we terug op de camping waren. Skokkie keek omhoog en zei: Oh, sorry, I completely forgot to look to the sun. I will bring you back rightaway. Dit duurde nog ruim een uur.

Toen we bijna terug waren bij de camping vroeg hij ofdat we de weg zelf terug konden vinden. Ja, natuurlijk, dan kon hij naar huis (scheelde voor hem 3km lopen). We werden wel 10 keer gewaarschuwd om goed uit te kijken voor de grote weg. Stadsmensen als wij zijn is zo’n weg voor ons een peuleschil, maar hij draait zijn hand er niet voor om, om de bosjes in te duiken om voor ons op zoek naar een slang te gaan!!!!

Vanmorgen vroeg vertrokken. (Vakantie en om zes uur opstaan!!!!)
Zijn we eerst naar Boulders Beach gegaan. Pinguins wezen bekijken in onze korte broek. Onderweg daar naar toe hebben we nog even een walvis mogen aanschouwen. Hierna zijn we doorgegaan naar Kaap de Goede Hoop. Het meest Zuid-westelijke puntje van Zuid-Afrika. We hebben kunnen genieten van een werkelijk fenomenaal uitzicht. Hierna even een lokale markt (speciaal voor de toeristen) en een struisvogelfarm bezocht.

Vanavond zijn we gestopt in Simon’s Town om hier te gaan slapen. Helaas niet in een tent, maar in een backpackers lodge. Hier slapen we op een 6-persoonskamer.

Na aankomst in Kaapstad hebben we de middag tot onze beschikking om Kaapstad te verkennen. In de stad vind je tal van historische plaatsen. De Grand Parade, het exercitieveld van de Hollanders in de zeventiende eeuw, is tegenwoordig een gezellig plein met marktkraampjes, waar hapjes uit de Kaaps-Maleise keuken aangeboden worden. Het is ook de plek van de grote anti-apartheidsdemonstraties en de plaats waar Mandela na zijn vrijlating de menigte toesprak. Vlakbij liggen de Compagniestuinen en Kasteel de Goede Hoop, overblijfselen uit de Nederlandse periode. In de haven vinden we een keur aan restaurantjes, jazzcaf?s en andere uitgaansgelegenheden, merendeels gevestigd in de kleurige, gerestaureerde Victoriaanse huizen. Vanuit de oude haven, die de naam Victoria & Alfred Waterfront draagt, vaart de boot naar het Robbeneiland, waar Mandela lang gevangen zat. De beroemde Tafelberg en minder bekende Duivelspiek en Leeuwekop bepalen duidelijk het aanzicht van Kaapstad. Vanaf ieder punt zijn de immens steil oprijzende bergwanden van de Tafelberg te zien. Vaak ligt er een dunne deken van mist of wolken als een tafelkleed over de berg. We kunnen onder het genot van prachtige vergezichten naar boven wandelen. Willen we het rustig aandoen, dan staat een kabelbaan tot onze beschikking.

Van Amsterdam vertrok het vliegtuig naar Frankfurt. Daar aangekomen was het overstappen op het vliegtuig richting Johannesburg. In Johannesburg moesten we een paar uur in het vliegtuig blijven zitten voordat het weer doorvloog naar Kaapstad. Onderweg, boven de evenaar, genoten van een werkelijk schitterende zonsopgang. Al met al een zware en vermoeiende dag/nacht.