“De ruitenwissers zwiepen op en neer in de hoogste stand. En nog kunnen ze de regen niet van de voorruit wissen. Rijden ging zowat stapvoets. Gelukkig hoefden we vandaag niet zo heel ver te rijden. Onderweg, ondanks het weer, toch weer schitterende dingen gezien. Wel ontzettend blij dat we eindelijk bij onze slaapplaats aangekomen zijn. Daarna een heel klein stukje wezen wandelen en nu sijpelt de regen langzaam naar beneden in onze sokken. Wolkjes warme adem worden opgenomen door de omgeving. Met onze handen trillend van de kou proberen we een broodje op te eten. Het lukt bijna. De harde wind blaast bijna alles omver. We kruipen wat dichter tegen elkaar om elkaar warm te houden.”

Dit alles is nu bijna een jaar geleden. Als er ??n ding was dat we zeker wisten, dan was het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het warm is.”

Wel, die wens is uitgekomen. Want als het vandaag ??n ding zeker was, dan is het wel warm. Het kwik kwam tot maar liefst 35 graden. En dat was dan in de schaduw, en als er ??n ding is wat we vandaag bijna niet gezien hebben, dan is dat schaduw.

Maar goed, we mogen niet zeuren. We hebben begrepen dat het bij jullie echt geen leuk weer is. Vandaag zijn we naar Arches National Park & naar Canyonlands National Park geweest.

Twee van de vele bogen in Arches National Park
Twee parken die dicht bij elkaar liggen, (als men het hier heeft over dicht bij elkaar liggen, dan praten we over een afstand van Eindhoven naar Breda.) en toch totaal verschillend. Arches moet het vooral hebben van de natuurlijke bogen die door de wind gevormd zijn. Terwijl Canyonlands, ja, de naam zegt het eigenlijk al wel, het moet hebben van zijn canyons. Als je me zou vragen welke van de twee het mooiste is, dan zou ik geen keus kunnen maken. Elk van de twee parken heeft zijn eigen charmes.

Het uitzicht in Canyonlands National Park was op zijn zachtst gezegd spectaculair
Het grote nadeel van Arches was, dat als je alles zou willen zien op ??n dag, je ongeveer 60 kilometer zou moeten wandelen. Nu ben ik niet te beroerd om een stuk te lopen, maar om nu 60 kilometer te wandelen bij temperaturen van 35 graden? Nou nee, ik dank je beleefd. Trouwens in Nijmegen lopen ze met die temperaturen ook niet. En die hoeven maar 50 kilometer over asfalt en wij 60 over onverharde paden. Nee, geef mij dan maar Canyonlands. De auto parkeren, ongeveer 500 meter lopen. Even puur genieten van het uitzicht, dan foto’s maken, terug naar de auto en weer verder rijden.

Maar om nu te zeggen dat de ??n mooier is als de ander? Nee, dat lukt me niet.

Na een paar dagen die vrij vermoeiend waren, doordat we zo ontzettend veel op ??n dag zagen, zou het vandaag een rustdag worden. We hoefden ‘slechts’ 590 kilometer af te leggen naar het volgende hotel in het stadje Price. De enigste toeristische attractie die we vandaag zouden gaan bezoeken was het Great Salt Lake.

Het grote zoute meer
In mijn voorstelling was het Great Salt Lake helemaal geen meer, maar een grote zoutvlakte. Vergelijkbaar met de Etosha Pan in Namibi?. Maar ja, soms blijkt die hersenpan van mij toch de verkeerde informatie op te slaan. De zoutvlakte die ik namelijk voor me had, was niet het Great Salt Lake, maar de Great Salt Desert. Deze woestijn ligt slechts 300 mijl meer naar het westen. En dat was een beetje te ver rijden naar ons idee. Maar goed, dus toch een meer. En een heel groot (erg zout) meer. Er waren twee Staatsparken bij het meer. Het eerste waar we voorbij kwamen was Antelope Island. Dit is een eiland in het Grote Zoute Meer, 11 kilometer voor de kust van Salt Lake City. Daar aangekomen zijn we eerst op ons gemak gaan eten aan het strand van het Grote Zoute Meer. Na het eten zijn we naar het Grote Zoute Meer gewandeld. Dat was toch nog een wandeling van enkele honderden meters.

Puur zout
Onderweg zagen we toch nog een stuk waar al het water verdampt was en alleen nog het zout was achtergebleven. Op ons gemak daarheen gelopen en foto’s gemaakt. Naar het water gelopen en even geproefd of dat het water nu echt zo zout was als dat er overal stond geschreven. Nou, ik heb het geproefd en ik moet zeggen: “Je kunt beter je tong in een pak JoZo steken, dat smaakt minder zout als ??n druppeltje water uit dit meer.”

Vandaag stond het nationale park Yellowstone op het programma. Het is een ontzettend groot en schitterend park. Eigenlijk teveel om in ??n dag te kunnen zien.

Een van de watervallen in Yellowstone NP
Het heeft ongeveer de breedte van Eindhoven naar Bergen op Zoom en de lengte van Eindhoven naar Groningen. We hebben ons best gedaan om de hoogtepunten eruit te halen.
De folder leerde ons dat er veel wild in het park leeft, maar dat met name de beren zich schuil houden voor mensen. Nu maar hopen dat de overige dieren zich wel willen laten zien en zich ook nog op de gevoelige plaat willen laten vastleggen.
Toen we nog maar net op weg waren zagen we een paar herten vanuit de bossen naar beneden dalen. E?n ervan wilde zich, weliswaar wat verder weg, laten fotograferen.
Maar weer verder gereden.

Buffels naast de weg in Yellowstone NP
Onderweg kwamen we verschillende bordjes tegen dat we op moest passen voor overstekend wild. Die borden waren er niet voor niets geplaatst. Plotsklaps stonden we in een file. En we stonden niet met zijn allen te wachten voor een stoplicht, maar voor een kudde overstekende buffels. En het lijken erg eigenwijze beesten, want wat zij in hun hoofd hebben, willen ze ook uitvoeren. Dus stapten ze parmantig met de hele familie naar de overkant. Het was een fraai gezicht.
Weer een x-mijl verder werden we door een tegemoetkomende auto gewaarschuwd, dat er even verderop iets aan de hand was. Even later stapte een levensgrote papa-buffel langs de auto. Hij hield keurig netjes dezelfde snelheid aan als onze ford Taurus. Paul heeft nog geprobeerd om een foto te maken, maar kwam al snel tot de conclusie dat hij te groot was en te dicht bij voor de foto.

Maar er was niet alleen wild in het park te bewonderen. De vele warmwaterbronnen waren ook meer dan de moeite waard. Het enige minpunt was dat het er verschrikkelijk stonk naar zwavel.

??n van de warmwaterbronnen in Yellowstone NP
We hadden ons zelf ook nog als doelgesteld om de geiser te bewonderen. We zouden echter wel veel geluk moeten hebben want hij spuit maar eens per anderhalf uur. Toen we daar aankwamen begon het erg hard te regenen. En we hadden het er niet voor over om mogelijk anderhalf uur te moeten wachten in de regen en een klets te pakken.

De score van het wild van deze dag ziet er als volgt uit: zoals gezegd veel buffels, herten, een prairiehond, een eland, coyote, een pelikaan en een grond-eekhoorn.

Nadat we Yellowstone hadden verlaten gingen we via het Grand Teton NP op weg naar ons hotel. In het Grand Teton Park zijn de eerste bergen van de Rocky Mountains te zien met enkele zeer spectaculaire bergtoppen.

Het Grand Teton National Park
Al met al een zeer geslaagde dag met prachtig natuurschoon een? mooie beesten.

Vandaag zouden we weer een klein hoogtepunt gaan bezoeken. En dan met de nadruk op klein. En een hoogtepunt is dan ook nog het verkeerde woord. Het zou beter zijn om van een middelpunt te spreken. Vlakbij Rapid City ligt namelijk het geografische middelpunt van de Verenigde Staten van Amerika. Niet heel bijzonder maar wel leuk om te zien. Het stond namelijk op onze landkaart aangegeven en zou niet zo heel ver van de route af liggen die we zouden gaan volgen naar onze volgende bestemming. Slechts een kleine honderd kilometer zou het om zijn. Vanmorgen dus rond acht uur aangereden. Voor de meesten bij jullie was dat de tijd dat het weekend bijna begon. Wij lopen namelijk 8 uur achter op jullie. Na een kleine 30 mijl kwamen we bij de afslag richting Castle Rock. De weg werd leger en leger en rechter en rechter. Na een uur rijden zonder een noemenswaardig aantal auto’s te hebben gezien (2) kwamen we aan bij Caste Rock. Castle Rock is een plaats waar met recht het bord “Welkom in … dit was…” zou kunnen staan. Het dorpje bestaat namelijk om precies te zijn uit 1 huis en 2 schuren. Wel vroegen we ons af wat een paar personen die in ??n huis wonen, met een -tigtal auto’s moeten. Nu zagen de meeste daarvan er wel uit ofdat ze al enkele decennia geen meter meer gereden hadden, maar goed, ze stonden er toch maar. Maar goed, nu moesten we linksaf slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Aan het einde van de weg weer links af slaan om weer terug richting de higway te gaan. Aan deze weg zou het middelpunt van Amerika moeten liggen. Er leek geen einde aan de weg te komen. ??n lange rechte weg. Op het moment dat we echt gingen denken dat we alleen op de wereld kwamen, passeerden we een auto met aanhanger die in de berm stond. Op de aanhanger stond, geloof het of niet, Wij verkopen verpakkingsmaterialen en dozen (wel in het Engels natuurlijk). Ben je ik weet niet hoe ver van huis, bijna precies in het midden van Amerika, staat er iemand in de berm die je even doodleuk aan je werk herinnert. Het verhaal zou wel helemaal compleet zijn geweest als er iemand een klein stukje verder oranje mapjes zou staan te verkopen. Een behoorlijk eindje verder stond het bord Center of the Nation- 7,8 miles. Met een pijl naar rechts daaronder. Wij netjes rechtsaf geslagen en de weg 7,8 mijl gevolgd. Niets….. Werkelijk helemaal niets. Behalve links een hek, rechts een hek en een zandweg daartussen. Nog een paar mijl doorgereden om na een totale afstand van 12 mijl toch maar om te draaien. We moeten namelijk nog bijna 550 kilometer rijden naar ons volgende hotel. Weer 4,2 mijl teruggereden en foto’s gemaakt. Of je nu naar het Oosten of het Westen gaat, de afstand is het zelfde. Datzelfde geld ook voor het Noorden en het Zuiden. We hadden een paal of iets dergelijks verwacht, maar niets. Jammer, maar helaas.

Het geografische midden van Amerika
Maar het uitzicht over de prairie maakt heel veel goed.

Verder op weg naar Cody. Na 200 mijl moesten we van Interstate 90 af om weg 14 te gaan volgen. Een weg van 133 mijl naar Cody. Nu, deze weg overtrof onze stoutse verwachtingen. Op het ene punt was het uitzicht nog mooier dan op het andere. De weg ging van de vlakte van de prairies naar een paar bergen met de hoogste top op 2544 meter.

Op de top
En daarna weer naar beneden. Langs een werkelijk schitterende waterval, verborgen tussen de bomen. Via een kleine canyon waar de rivier van diezelfde waterval doorheen liep.

verborgen tussen de bomen Shell Falls
Naar uiteindelijk Cody, de hoofdstad van de county, met maar liefst 8115 inwoners. Een leuke plaats, waar we lekker Italiaans hebben gegeten.

Een weg dus van 133 mijl. Onderweg zijn we vier dorpjes tegengekomen. Waarvan ??n met 10 en ??n met 50 inwoners. Deze dorpen zien er precies zo uit als je in de stripboeken van Lucky Luke en in westernfilms ziet. Alleen hier zijn ze niet onderhouden. Zelfs veel van de mensen die hier rondlopen, zijn zo uit een western weggelopen. Compleet met cowboyhoed en cowboylaarzen. Ze missen alleen de revolver, de lasso en het paard.

Aan de voet van de berg ligt Shell Canyon

Vanochtend weer zoals gewoonlijk in alle vroegte opgestaan. Er voor gezorgd dat de was gedaan werd en na het ontbijt op pad. Mount Rushmore is het belangrijkste doel van vandaag, maar we hebben besloten om onderweg Country Bear USA park aan te doen. Bij het park aangekomen, bleek dat we wel eens zoveel entree moesten betalen dan op de site aangegeven stond, maar ach het is vakantie dus toch maar naar binnen gegaan. Het was een wildpark waar verschillende dieren leefden. Er stonden grotendeels wel hekken omheen, waardoor je er zeker van was dat je de beesten zou kunnen bewonderen. We hadden het geluk dat we vroeg waren, zodat de beesten het nog niet te warm vonden buiten hun hokken. Anders hadden we jullie waarschijnlijk moeten gaan vertellen dat de dieren mooi in hun natuurlijke omgeving leefden, maar dat ze spontaan allemaal ‘in Ferien’
waren.

Country Bear USA
Er liepen onder andere rammen, prairiehonden, beren en ezels over de weg rond. Vooral de grote groep zwarte- en grizzlyberen waren leuk om gezien te hebben.

Daarna door naar Mount Rushmore. Hier heeft Paul met name erg naar uitgekeken. En gebleken is, dat dit niet onterecht was.

Mount Rushmore
De ‘koppen’ van de presidenten zijn imposant om te zien. Dat er met zulke precisie gewerkt kan worden om ze uit een ‘gewone’ rots te houwen, is werkelijk fenomenaal.
Op naar Crazy Horses. In onze Capitoolgids stond ook dit memorial als aanbevelenswaardig. Achteraf vinden we dat Mount Rushmore toch een stuk mooier is. Dit komt misschien doordat Crazy Horses nog lang niet afgerond is. 50 jaar geleden heeft een stamhoofd van de indianen een beeldhouwer (welke als assistent werkzaam geweest is aan Mount Rushmore) de opdracht gegeven een beeld te maken ter ere van het opperhoofd van de indianen.

Crazy Horse Memorial
Deze man heeft er zijn levenswerk van gemaakt en heeft jaren gezwoegd om het hoofd van de indiaan uit de rots te houwen. Nu hij gestorven is zetten zijn vrouw en kinderen zijn levenswerk voort. Dit alles wordt betaald uit de entreegelden en de giften. (Vandaar ook de hoge toegangsprijs). Zoals het er nu naar uitziet zijn ze nog wel wat jaartjes bezig. Waarschijnlijk is de Sagrada Familia in Barcelona eerder voltooid!!

Als laatste deze dag hebben we nog een oud cowboystadje bezocht, namelijk Deadwood.

Deadwood
Ook al is het erg toeristisch aangekleed, het is zeker de moeite waard om met een bezoek te vereren. De gebouwen in het centrum van het dorpje zijn nog origineel van uit het jaar 1867.

Moe maar voldaan zijn we weer teruggekeerd naar ons hotel.

Na wederom een dag van rijden zijn we nu eindelijk aangekomen bij het volgende punt dat we perse wilden zien.


Namelijk Mount Rushmore. Mount wie? zullen velen van jullie denken. Mount Rushmore, je weet wel die 4 hoofden die in een berg zijn uitgehouwen. Nu zullen velen van jullie denken “O, die.” Ja die. Die 4 hoofden zijn er mede de reden van dat wij hebben gekozen om onze reis door Amerika zelf te regelen en niet met een groepsreis. We konden namelijk geen groepsreis vinden die alle punten aandeden die wij perse wilden zien. Er waren er een paar die alle punten aandeden op Mount Rushmore na. Naar onze mening is Mount Rushmore ??n van de dingen die Amerika maken tot wat Amerika is. Maar Mount Rushmore was natuurlijk niet de belangrijkste reden dat we Amerika zelf wilden doen. Dat was (en is nog steeds) de vrijheid die je hebt als je alles zelf doet en regelt. Je kan namelijk gaan en staan waar je zelf wilt. En wat ook heel belangrijk is: Je kan er net zo lang blijven staan als je zelf wilt. Hoewel we heel erg genoten hebben van onze reis door Zuidelijk Afrika en we daar nog vaak met veel plezier aan terugdenken was dat toch h?t grote nadeel van een georganiseerde reis. De plek waar we niet zo veel interesse in hebben neemt een hele dag in beslag, terwijl de plek die wij helemaal geweldig vinden slechts een uurtje aan de beurt komt. Dat laatste was het doorslaggevende punt. Gaan en staan waar we zelf willen.

En dat doen we dus ook volop. Een paar voorbeeldjes. Vanmiddag zagen we het bordje met daar 1880 Town. Hup, snelweg af en gaan kijken. Blijkt een oud cowboystadje te zijn. Heel leuk om gezien te hebben. Hup, snelweg weer op en verder rijden. Een ander voorbeeld. Vanaf het moment dat wij vanochtend South Dakota kwamen binnenrijden stond er iedere mijl een bord met daarop Wall Drug Store. Deze was nog ‘slechts’ 300 mijl verderop. Dus nu was het geen kwestie van hup, snelweg af. Maar onderweg hebben we nog op ons gemak in de reisgids kunnen kijken hoe en wat er in het plaatsje Wall te zien is. Dit leek ons wel leuk, dus besloten we om daar een tussenstop te maken. Zoals we zelf in konden schatten zouden we daar rond zes uur zijn. Dus een perfecte tijd om meteen wat te eten.

Het plaatsje Wall met de Wall Drug Store
Maar 30 mijl voordat we bij het plaatsje Wall waren zagen we het bord: Badlands scenic drive. Nu hadden we al wat over de Badlands gezien en gelezen en ons leek het wel leuk. Het stond niet op het programma, maar we waren toch wat eerder als dat we verwacht hadden, dus besloten we om de 38 mijl lange route te volgen. Hier kregen we geen spijt van. We kregen hier een landschap voorgeschoteld vergelijkbaar met Moonlandscape in Namibi?. De Badlands krijgen een plaatsje in onze gallerij van 100 plekken die je gezien moet hebben als je er dan toch in de buurt bent.

Badlands National Park
O ja, de titel. Een verhaal moet natuurlijk een titel hebben. Een logisch gevolg van zo’n titel is dat later uit het verhaal blijk waar de titel op slaat. En tot nu toe is dat hier nog niet het geval. Wel, nu komt het er dan van. Gisteren zijn we in een andere tijdzone terechtgekomen, waardoor het plotseling een uur vroeger was. Vandaag zijn we weer in een andere tijdzone terecht gekomen waardoor het weer een uur vroeger is. Een dag heeft op zo’n moment dus 25 uur. En dat is maar goed ook, want er is hier zoveel te zien, dat je gewoon tijd te kort komt.

Het tijdsverschil met Nederland is nu acht uur. Eergisteren was dat nog maar zes uur. Dus op het moment dat jullie opstaan om lekker te gaan werken, zijn wij druk bezig om deze verhaaltjes te typen en op internet te plaatsen zodat jullie onze indrukken van de dag kunnen lezen. Op het moment dat jullie zitten te genieten van een kop koffie (die wij hier trouwens ontzettend missen, want als er ??n ding is wat Amerikanen absoluut niet kunnen, dan is dat wel koffie zetten.), dan liggen wij op ??n oor. Te genieten van onze welverdiende rust. En te dromen van jullie, harde, werkers.

Morgen wacht voor ons Mount Rushmore en de was (en dat laatste besteden we voor het gemak maar uit. Want er is werken en er is vakantie. En daarvoor komen wij op dit moment in aanmerking.)

Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?

Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.

Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is een aanduiding voor draadloos internet. Meer en meer mensen hebben dit thuis. De meeste mensen zijn zo verstanding om hun netwerk te beveiligen zodat vreemden geen toegang tot hun netwerk hebben. Maar sommige mensen vergeten dit te doen en dus kunnen vreemden gebruik maken van hun internetverbinding. Gisterenavond wilden wij dus koffie gaan drinken bij Starbucks en daar gebruik maken (tegen betaling) van draadloos internet om een hotel te gaan zoeken. Maar in het plaatsje Toledo blijkt dus alles al om zes uur ‘s avonds te sluiten. We hebben de auto geparkeerd op een parkeerplaats in een woonwijk. De laptop aangezet en gehoopt dat er daar iemand in de buurt woonde met een onbeveiligd netwerk. En dat geluk hadden we. Een hotel in de buurt gezocht. Meteen via internet geboekt. (dit omdat via internet boeken ongeveer $15,- dollar goedkoper is dan aan de balie dezelfde kamer boeken) Een kwartier later kwamen we in het hotel aan.

Een hele dag van doorrijden
Nu hoeven we vandaag en morgen dus nog ‘maar’ 1600 kilometer te rijden tot aan de plaats van bestemming. Volgens ons navigatiesysteem is dat nog een goede 16 uur rijden, maar daar vertrouwen we niet zo heel erg op, aangezien het systeem soms nog wel eens een uur van tijd verspringt. Ook doet het systeem heel erg lang over een route te plannen. Nee, geef ons dan maar onze eigen vertrouwde Tom-Tom. Die is een stuk sneller en betrouwbaar met het aangeven van de tijd. Wat wel een groot voordeel is van het navigatiesysteem dat in de auto zit is dat het Nederlandstalig is.

De auto die we in maart van dit jaar hebben geboekt, bleek trouwens niet beschikbaar te zijn. We hadden een Mazda 6 of een Ford Mondeo besteld. Nu rijden we in een blauwe Ford Taurus. Vergelijkbaar met bij ons een Ford Scorpio. Een maatje groter dus. Nu hoeven we onze tassen zo maar achterin de kofferbak te zetten in plaats van te kijken waar we het neer zullen zetten. Nadeel is het benzineverbruik van 1 op 7. Maar de benzine is hier iets goedkoper dan in Nederland. Hoewel de Amerikanen de benzineprijs op het moment belachelijk hoog vinden, vinden wij die benzineprijs hier nog wel meevallen. De prijs van ??n liter is ongeveer ?0,75. Dus dat valt best wel mee.

Welke is de mooiste? Dat is een gemakkelijke vraag. Maar om daar nou direct een antwoord op te kunnen geven? Nee, niet echt. Wat betreft hoogte winnen duidelijk de Victoria watervallen. Maar wat betreft hoeveelheid water zijn de Niagara watervallen duidelijk nummer 1.? Wat betreft de omgeving moeten de Niagarawatervallen het afleggen tegen de Victoria watervallen. Maar Niagara wint het weer van de Victoria Watervallen als je het hebt over de entreeprijs. De Victoriawatervallen waren $10,- entree en de Niagara watervallen maar liefts $0,-. Inderdaad, de entree was gratis. Je kon wel kiezen om allerlei betaalde nevenactiviteiten te gaan doen, zodat je toch nog je zuurverdiende centjes uit kon geven.

De keuze is en zal denk ik altijd wel moeilijk blijven. En wij hebben het geluk dat we niet hoeven te kiezen, want we hebben ze allebei gezien.

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten schieten, maar anders zou het veels te laat worden. Voordeel hiervan is dat we nu wel een avondwandeling door Washington DC hebben kunnen maken.

Het Washington Monument in Washington DC
Het bericht van gisteren volgt nog later. Het is nu nog niet helemaal klaar.

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten schieten, maar anders zou het veels te laat worden. Voordeel hiervan is dat we nu wel een avondwandeling door Washington DC hebben kunnen maken.

Het bericht van gisteren volgt nog later. Het is nu nog niet helemaal klaar.

Het Empire State Building?

Als je het niet bezoekt als je in New York bent, dan ben je niet in New York geweest zeggen ze wel eens. En inderdaad, het hoort er bij. Voor $16,- dollar mocht je helemaal naar de 86e verdieping. Als je bijbetaalde mocht je nog iets hoger, maar de 86e verdieping is hoog genoeg. Het uitzicht was geweldig, ondanks dat het niet echt helder was. Maar de grootse vraag die na het bezoek aan het Empire State Building ontbeantwoord is gebleven, is de vraag hoe Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle zo snel bij Meg Ryan kon komen. Wij hebben er zeker 20 minuten over gedaan. Eerst door de beveiliging. Daarna door een wirwar van poortjes waar ze in de Efteling een puntje aan kunnen zuigen. Uiteraard word je dan langs allemaal souvenirshops geleid. Ook bieden ze je iedere 10 meter weer een andere aanbieding aan. Daarna in de rij bij de lift naar de 80e verdieping. Dan weer een stukje lopen om de lift naar de 86e verdieping te nemen. Genieten van het uitzicht, foto’s maken en weer naar beneden. Dat ging een stuk sneller dan naar boven.

Nadat we dit indrukwekkende gebouw hebben bezocht zijn we teruggegaan naar de Bronx om een kaart te kopen van het Yankees stadion. En natuurlijk om er zelf ook foto’s van te maken. Op de heenweg zaten we in een metrowagon die compleet leeg was. Hoezo New York, the city that never sleeps? In ieder geval wel op dat moment voor ons gevoel. Het leverde sowieso weer een mooie foto op. Want hoeveel mensen kunnen nu zeggen dat ze een foto in New York hebben gemaakt van een lege metrowagon? Niet zo heel erg veel denk ik.


Nadat we naar het Yankees stadion waren geweest was het tijd voor een wandeling door het Central Park. Hier waren een paar dingen die we wilden zien. Zoals het beeld van Alice in Wonderland en Hans Christiaan Andersen. En natuurlijk niet te vergeten het gebouw waarvoor John Lennon is vermoord. Dat ligt aan de rand van Central Park. Het adres ben ik nu even kwijt, maar dat is natuurlijk gemakkelijk op te zoeken. Tegenover het werkelijk schitterende pand waar John met Yoko Ono heeft gewoond, is, achter de ingang van het Central Park aldaar, een monument ter nagedachtenis aan John Lennon ingericht. Het gedeelte heeft de naam Strawberry Fields gekregen. H?t hoogtepunt in dit stukje Central Park is de mozaiek cirkel met daarin het woord Imagine. Om het woord heen ligt een cirkel van aardbeien met daarin drie takjes. Samen vormen deze het overbekende peaceteken.

‘s Avonds was het weer tijd om wat gebouwen te gaan fotograferen in het donker zoals de Rockefeller Tower, Sint Patricks Cathedral en de Radio City Music Hall.

Voor de verandering moesten we vanmorgen vroeg opstaan. Hoewel vroeg, vergeleken met de tijden die we in Afrika gewend waren, was dit uitslapen. Om 7 uur opstaan om ons te douchen en wat te gaan ontbijten. Want we wilden zo vroeg mogelijk naar het Vrijheidsbeeld gaan kijken. We hadden in de reisgids van Lanoo gelezen dat dit verstandig was omdat het anders ontzettend druk zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Ontbijten aan de overkant van de straat en daarna de metro gepakt. Wel gemakkelijk zo’n metrohalte op amper 50 meter van het hotel vandaan. Aangekomen bij de laatste halte was het nog een klein stukje lopen naar de kaartverkoop voor de veerboot naar Ellis Island en naar Liberty Island. $23,- armer op naar de securitycontrol. En eerlijk is eerlijk, de controle hier was strenger dan de controle op het vliegveld. Zelfs de ringen moesten afgedaan worden.

Na een paar minuten wachten, lag de veerboor klaar voor vertrek. Al vrij snel kwamen we bij het vrijheidsbeeld aan. Vanaf het vaste land van New York kun je het beeld amper zien staan, maar als je aan de voet van het beeld staat is het toch wel heel erg groot. Hier wat rondgelopen en een paar foto’s gemaakt.


Na een uurtje zijn we weer terug gegaan naar de veerboot. Op weg naar Ellis Island. Op Ellis Island kwamen vroeger alle immigranten die naar Amerika kwamen aan. Op het hoogtepunt kwamen er meer dan 10000 immigranten per dag aan. Ook hier even een paar foto’s gemaakt en na een uurtje te hebben rondgewandeld weer terug naar het vaste land met de veerboot.

Hup de metro in en een paar stations verder weer uitgestapt om even een hapje te gaan eten. Vervolgens naar het stadshuis gelopen een paar straten verderop om daar een andere metrolijn te pakken. Een halte verder zijn we weer uitgestapt. Het blijft verwonderlijk. Iedere keer als je hier uit de metro stapt en weer bovengronds komt, ben je in een andere wereld beland. Ook al is het maar een halte verder. In dit geval waren in China terecht gekomen. Beter bekend als Chinatown.


Na een tijdje rond te hebben gelopen, zijn we rechtsaf een zijstraat ingelopen en na 10 meter te hebben gelopen, Huppakee, weer een compleet andere wereld. In dit geval waren we in Itali?, oftewel Little Italy beland. Hier zit het ene na het andere Italiaanse restaurant. Het wemelt hier net zo van de Italianen als in Chinatown van de Chinezen. Onvoorstelbaar. Alles straalt Itali? uit. Zelfs de brandkraan is geschilderd in de kleuren van de Italiaanse vlag.


Een paar straten verderop, of blokken zoals ze dat hier noemen begint SoHo. SoHo is een afkorting van South of Houston en heeft niets te maken met de Londense wijk Soho. Dit is een echte artiestenbuurt. Tenminste volgens de reisgids. In eerste instantie valt dat niet zo op. Maar na een tijdje te hebben rondgelopen, valt meer en meer ons oog op de bijzondere types die hier rondlopen.


Die zie je overal wel lopen in New York, maar op de een of andere manier zijn die anders dan hier. Een uur of anderhalf ?n een kop koffie verder besluiten we om op ons gemak terug te gaan richting het hotel.

In de metro zitten we te bedenken wat we nog willen zien. Het Flatiron Building. De reisgids gepakt om te kijken waar het zicht bevindt. Na een snelle blik te hebben geworpen in de reisgids zien we dat we bij 23rd street moeten zijn. De rode lijn komt daar. De metro stopt op dat moment. Aangezien we in de rode lijn zitten, even kijken welk station we zijn. 23rd street! Uitstappen en naar boven.

Hier bevindt zich op de hoek met Broadway het bekende gebouw in de vorm van een strijkijzer. Daarna nog even rondgewandeld in het Madison Square Park, en uiteindelijk terug naar het hotel gegaan.

In april hebben we kaartjes gekocht voor de honkbalwedstrijd van de New York Yankees tegen de Baltimore Orioles. De kaartjes waren $5,- per stuk. Toen alle kosten erbij waren geteld kwamen ze op bijna $12,- per stuk. Zo gaat het hier met alles, er staat een bepaald bedrag genoemd, van wat iets moet kosten, maar daar komt nog belasting bij. Ach, het went allemaal vrij snel. Maar goed, honkballen dus. We waren benieuwd of dat alles gelukt zou zijn. De kaartjes zouden we op vertoon van een bevestigingsnummer, dat we via mail gekregen hebben, en op vertoon van een geldig legitimatiebewijs met foto kunnen ophalen. Niet dus.

We moesten volgens de e-mail anderhalf uur voor de wedstrijd de kaartjes ophalen. We zouden moeten zijn bij gate 4 loket 73. De wedstrijd zou om 19:05 uur beginnen dus we moesten er om 17:30 zijn. (die 5 minuten hebben we voor het gemak maar niet geteld) Eerst met de metro naar de Bronx. Het doel was halte 161 street, Yankee Stadium. We zouden er een half uur over doen, dus rond 5 uur op pad gegaan. Al snel zagen we de eerste in Yankee tenue uitgedoste mensen. Wij dachten:”Die zullen ook wel naar de wedstrijd gaan.”, dus we zijn die mensen, als echte kuddedieren gewoon gevolgd. En inderdaad, die mensen gingen ook naar de wedstrijd. De trein stopt bij het stadium en na een paar minuten de meute achterna te hebben gelopen zijn we bij het stadion. Gate 2 is de eerste poort die we tegenkomen. We kijken of dt er ergens richtingaanwijzers staan waar we heen moeten, maar die zien we niet. Voordat we ?berhaupt na kunnen denken of dat we iets vragen of dat we verder lopen, vraagt een oudere man waar we moeten zijn. Na een blik op ons uitgedraaide e-mailbericht te hebben geworden wijst hij ons de weg. Met de melding dat we bij loket 73, 74, 80 of 81 moeten zijn. Een minuut of vijf later zijn we bij het loket. Bij 74 staat geen rij, dus de keuze om daar te gaan staan is snel gemaakt. O, o. Hier moeten we dus niet zijn. We moeten zijn bij loket 66 t/m 72. En inderdaad bij loket 72 kunnen ze ons verder helpen met de kaartjes. Maar niet zoals we eerder gezegd hadden. Die man die was helemaal niet ge?ntereseerd in een of ander bevestigingsnummer of in een legitimatiebewijs. Hij wilde een creditcard. De creditcard afgegeven en jammer maar helaas. Nadat de man achter het loket de kaart door de bekende gleuf had gehaald verscheen er niets op het scherm. Of dat we de kaartjes met die creditcard hadden besteld. Oef, geen idee. Dat is ruim 4 maanden geleden gebeurd. Voordat Marieke haar creditcard had kunnen pakken om af te geven had de man besloten om het toch maar eens met het bevestigingsnummer te proberen. En ja hoor, Bingo. Ik dacht nu gaat het komen. N? is het moment gekomen dat ik mijn legitimatiebewijs moet pakken. Maar nee, na een blik op de achterkant van de creditcard te hebben geworpen had de man genoeg redenen ontdenkt om te besluiten de kaartjes aan ons te geven. Gelukkig, het was toch wel een beetje spannend of dat alles via zo’n internetboeking goed zou komen. Gate 2, Tier 22, Row R, Seat 23 stond er op het ene kaartje vermeld. Gelukkig stond er op het andere kaartje hetzelfde vermeld met uitzondering van het stoelnummer. Dat was 24. Weer terug naar Gate 2. Aansluiten in de rij. Volgens internet mochten we helemaal niets meenemen, maar bijna iedereen die we zagen hadden tassen vol met eten en drinken bij. Die werden een keer nagekeken en ze mochten verder lopen. Toen wij aan de beurt waren moesten we onze mobiele telefoon laten zien. Marieke moest haar telefoon aanzetten. Waarom? Werkelijk geen flauw idee. Maar we mochten verder. Nadat we bij Tier 22 naar binnen waren gelopen op zoek naar rij R. En wederom voordat we hadden kunnen bekijken of dat we iets zagen waar we zouden moeten zijn werden we door een man de juiste richting opgestuurd. We moesten helemaal bovenin zijn. Daar zaten we dan een uur voor aanvang van de wedstrijd. We dachten dat er wel volop entertainment zou zijn. Nou, niet echt. Er zat iemand op een Hammond-orgel te spelen en dat was het dan. Maar we kunnen ons ook goed vermaken met het alom bekende aapjes kijken, dus dat uur was al vrij snel voorbij. Na de derde inning stonden de Yankees al met 0-3 achter. In de vierde inning ben ik hot-dogs gaan halen, want we hadden ondertussen best wel honger. Toen ik terug kwam was de vijfde inning bezig en hadden de Yankees net gescoord. Dat was het moment dat de vlam in de pan sloeg bij de supporters van de Yankees. Het publiek werd helemaal gek. En dan niet zoals we bij PSV gewend zijn, nee, de mensen worden hier net zo uitzinnig als de fanatieke aanhang van PSV. Je kijkt je ogen uit. Gelukkig, want dat was voor ons d? reden om naar een honkbalwedstrijd te gaan. De sport zegt ons allebei niets, maar we wilden een keer de sfeer meegemaakt hebben. In de zesde inning scoorde de Yankees weer. 2-3 nu werd het nog een spannende wedstrijd ook. In de volgende inningen waren de Yankees dicht bij de gelijkmaker, maar het punt kwam er maar niet. Na afloop van de zevende inning gaan alle loketten waar ze eten en drinken verkopen dicht. Dus op het einde van de zevende inning snel naar een loket gelopen om wat te drinken te halen. “I’m sorry honey, we’re closed.”, was hetgene wat ik te horen kreeg. “I came all the way from the Netherlands to drink a nice cold Sprite out of a Yankees Fan Cup and now I am too late.?” was mijn vraag aan het meisje achter de kassa. Na een glimlach draaide ze zich om, pakte de beker, deed hem vol met Sprite en nadat ik $4,50 dollar had betaald mocht ik hem meenemen. Tot in de negende inning. 2-3. Orioles drie man uit. Yankees aan slag. Drie honken bezet. Twee man uit. 3 bal, 2 strike. Oftewel de laatste bal van de wedstrijd en volop scoringsmogelijkheden. De pitcher werpt. De slagman slaat en?. Werpfout. De bal moet opnieuw gegooid worden. De spanning stijgt. De pitcher werp, de slagman slaat?. Mis. Drie man uit. Wedstrijd afgelopen. Yankees verliezen met 2-3. Terug naar hotel. Ondertussen is het al half elf geweest. Om half twaalf komen we terug bij het hotel en gaan naar bed. Weer een ervaring rijker.

Vanmorgen toen we wakker werden kregen we de schrik van ons leven. Het regende. Volgens ons stond d?t nu net niet op ons verlanglijstje voor ons bezoek aan Amerika. Gelukkig werd het al snel droog. Omdat het weer toch vrij somber was, besloten we om naar Ground Zero te gaan. Op zich zijn we allebei geen ramptoeristen, maar we zijn wel van mening dat dit geen ramptoerisme meer is, maar gewoon een stuk geschiedenis. En een stuk geschiedenis dat je niet links kunt laten liggen als je er bent. Ik moet zeggen het is heel indrukwekkend. Hoewel er niets meer te zien is als een bouwput, blijkt uit alles in de omgeving wat er hier is gebeurd.

Daarna zijn we naar Wall Street gegaan. Alles en iedereen (op de toeristen na) straalt geld uit. Toen over de Brooklyn Bridge via de Manhattan Bridge en China Town terug naar ons hotel gegaan om ons wat op te frissen. Gelukkig is het weer helemaal omgeslagen en is het weer gewoon 27 graden Celcius. Morgen word het 32 graden, dus de korte broeken kunnen uit de tas.

En we kijken inderdaad uit op het Empire State Building. Alleen moeten we niet links maar rechts kijken.

Nadat we ons wat opgefrist hadden, zijn me weer aan het wandelen geslagen. Aangezien de hongerklop toesloeg, eerst maar op zoek gegaan om onze lege magen te vullen. Het was zaak om iets te vinden waar het vet niet vanaf droop en waar het redelijk zuiver oogde. Hierdoor vielen een aantal zaakjes, welke op ons pad kwamen af. Uiteindelijk uitgekomen bij de Pizza-hut.

Na het eten zijn we met de metro naar Times Square gegaan. Vader Abraham zong in ‘het kleine caf?’ al eens over neonreclame, maar zal er toen dit niet bij bedacht hebben. Uit het niets is de stad ineens verlicht.

Als alle ‘lempkes’ van Philips-makelij waren, dan zou PSV een miljardenbegroting kunnen hebben en zou Eindhoven een villastad zijn geweest. Je weet werkelijk niet waar je moet kijken. Ik had nooit gedacht dat een shot aan reclame zo indrukwekkend zou kunnen zijn!!

Wij zijn dan nu eindelijk in het hotel aangekomen. Het is nu bijna 9 uur in New York (bij jullie is het bijna 3 uur ‘s nachts) Inderdaad uitzicht op het Empire State Building (of een ander heel hoog gebouw, maar dat gaan we morgen uitzoeken.) We zitten op de 8e verdieping. Alles is goed, wel moe na zo’n lange dag van reizen. Het vliegen was zo voorbij, maar verder is het wachten in de ene na de andere rij. Maar daar zijn we voorlopig vanaf. Nu is het tijd om te gaan genieten. Of nee, toch eerst maar wat rusten en morgen fris weer op, kijken of dat we een jet-lag hebben.

Ja, je leest het goed Eindhoven. We hebben zitten kijken waar we ons bevinden, en als we vandaag naar Bremen rijden zijn we rond vijf uur in Bremen als het goed is. Dat is te laat om iets te gaan bekijken en te vroeg om in een hotel te gaan zitten. En vanaf Bremen is het nog ‘maar’ een uur of vier rijden naar huis. En ik heb geen zin om de hele avond in een hotel te gaan zitten, terwijl ik ook dezelfde avond nog in mijn eigen bed kan liggen. De oorspronkelijke planning was om vandaag naar Bremen te rijden en daar rond negen of tien uur in de avond aan te komen. Dan de dag erop Bremen te bezichtigen en dan laat in de middag richting huis te gaan. Maar ja, omdat we gisterenavond de minst gastvrije Noor van Noorwegen hebben ontmoet zijn we een heel stuk dichter bij huis dan gepland was. Dus in ??n ruk door naar Eindhoven. Zweden, Denemarken, Duitsland, Nederland en dan eindelijk…. Brabant.

5299km in 11 dagen gereden. In die tijd hebben we veel mooie dingen gezien. Ook dit zal een reis zijn om niet te vergeten. En de dingen die we hadden willen zien maar niet hebben gezien omdat we eerder terug gingen?
Die komen nog. Noorwegen loopt niet weg.

andaag dus de eerste dag van onze driedaagse terugreis. Vandaag willen we net voorbij Oslo komen. Een rit van ongeveer 800km dus dat is genoeg voor ??n dag.



Helaas is de wind nog niet gaan liggen en de snelste weg voert voor een deel langs de kust. We besluiten dat het verstandiger is om die niet te nemen omdat de wegen hier nogal smal zijn en we de weg niet kennen. We stippelen een route uit die ons naar het binnenland van Noorwegen voert. Bij Oppdal dalen we dan af via Lillehammer, Hamar tot net voorbij Oslo. Het doel wordt een camping in Frederikstad. Als we Oppdal voorbij zijn, wordt het langzaam aan beter weer. We stoppen in Lillehammer om wat souvenirs te kopen voor het thuisfront en een kopje koffie te drinken. (voor 20NKR weet je nog wel?) Als we in Hamar zijn is het zo’n mooi weer dat we besluiten om nog een keer bij het Vikingskipet te stoppen om foto’s te maken bij mooi weer. Net voor Oslo is het tijd om te eten. Snel wat gegeten bij een McDonalds en weer verder op pad. Om kwart over acht komen we bij de camping in Frederikstad aan. Helaas voor ons. Het is kwart over acht en de camping sluit om acht uur volgens de eigenaar. Maar als we zin hebben wil hij nog wel een hapje eten voor ons maken. Nou, d?t laat dan ook maar. We besluiten om verder te gaan en een slaapplaats te gaan zoeken. Omdat we al bijna in Zweden zijn en de meeste hutten of hotels die aangegeven staan een kilometer of 10 van de snelweg af liggen, besluiten we om een Motel te zoeken aan de snelweg. We weten dat dit nog wel even zal zijn rijden. Snel even getankt en weer verder. Eindelijk even na elven vinden we een Motel. Ruim 250km meer afgelegd als gepland was. Snel naar bed en morgen vroeg weer op om onze weg te vervolgen.

Het weer wordt er niet beter op. Regen en mist. We pakken snel de auto in en gaan op weg richting Molde. We willen via Kristiansund rijden, want dan kunnen we via de Atlanterhavsveien naar Molde toe rijden. Kristiansund is een schitterende plaats, helaas hebben we weinig tijd om hier rond te wandelen. We moeten de boot nemen die ons bij het begin van de Atlanterhavsveien brengt. Voordat we de weg op draaien, drinken we nog even een kopje koffie. Het is opgehouden met regenen en we hebben een bijna strak blauwe lucht om naar te kijken. Helaas is de wind alleen maar sterker geworden. Het waait nu niet meer hard, maar het is een storm. Zullen we wel over de weg met 8 bruggen rijden? We besluiten om het toch maar te doen.

Onderweg een paar keer gestopt om foto’s van dit spektakel te maken. Marieke besluit na de eerste stop om in de auto te blijven wachten omdat ze door de wind bijna niet op haar benen kan blijven staan.

Als we de Atlanterhavsveien verlaten begint het weer te regenen. We besluiten om nu ook maar een hut te zoeken. Al snel een hut gevonden met daarin zelfs een TV. Nu kunnen we kiezen uit Noorwegen 1 & 2 en een lokale zender. Hier het weerbericht op gekeken. Oei, oei, oei. Het ziet er niet goed uit voor de komende week. Ons Noors is niet zo heel erg best, maar uit de plaatjes begrijpen we wel dat het weer de komende week alleen maar verder verslechtert. Na heel veel met elkaar praten en na lang wikken en wegen besluiten we om de reis af te breken en morgen terug te gaan naar Eindhoven. Hoe spijtig we het ook vinden. We zijn allebei van mening, dat als we hier blijven en verder langs de fjorden gaan reizen (wat de bedoeling is) dat het slechte weer onze vakantie gaat bederven. Morgen pakken we de spullen en rijden we tot net voorbij Oslo. De dag daarop willen we tot aan Bremen rijden en daar nog het een en ander bekijken om de dag daarop terug naar Eindhoven te gaan.

Gisteren dus aangekomen in Trondheim. We hebben ook hier gekozen voor een hut omdat we het weer toch niet helemaal vertrouwden. De eerste hut hadden we pech omdat daar de koelkast niet van werkte. Terug naar de receptie gegaan en we kregen een andere hut (de laatste die vrij is) toegewezen. Hier werkte alles zoals het behoorde te werken. Nadat we alles hadden uitgepakt zijn we eerst de camping wezen verkennen. Er was een wasruimte, dus we kunnen de kleren een keer wassen. Al snel blijkt de keuze voor een hut de juiste keuze te zijn. Amper een uur nadat we op de camping zijn gearriveerd komt de regen met bakken uit de lucht. Dus…. maar weer eens een keertje vroeg naar bed en hopen dat het morgen weer beter weer is. Niet dus. De regen komt niet met bakken uit de lucht, maar de wind is stevig en de lucht is heiig. Op naar Trondheim. Eerst naar het stadion van Rosenborg. En daarna Trondheim in. Een parkeerplaats gevonden aan de rand van de stad. Onze weg gezocht naar de Nidaros Kathedraal. Deze kathedraal wordt gezien als de belangrijkste kerk van Noorwegen. Nog net even de kathedraal van binnen kunnen bezoeken voordat de mis begon. Daarna hebben we het grootste houten huis van Noorwegen bezocht. Daarna een route gereden langs de kust, want het was berekoud in Trondheim. ’s Avonds hebben we ook nog een route gereden. Ook hier hebben we weer genoten van de vele schitterende landschappen die Noorwegen te bieden heeft. En, voor de verandering, maar weer vroeg naar bed, want het regent.

Onderweg naar Trondheim zijn we net voorbij Lillehammer even gestopt bij een Stavkirke. Dit zijn hele bijzondere, oude, houten kerken. Verder gegaan richting Trondheim en besloten dat we niet de snelste, maar de korste route wilden volgen. Op de binnenwegen valt immers meestal meer te zien. Nou, van deze beslissing hebben we zeker geen spijt gehad. Overal watervalletjes, de meest schitterende vergezichten. Alleen we hadden maar ??n probleem: “Koffie.” Waar we ook zochten, nergens een restaurantje of een camping. Ondertussen terechtgekomen in een verlaten mijn. Hier zullen ze ongetwijfeld koffie hebben ?n een toilet. Want ook wat dat betreft komt het water aan onze lippen te staan. Jammer, maar helaas. Het is zondag vandaag en alles is hier gesloten. Weer verder gereden. Komen we een oud houten bordje tegen met daarop de magische woorden : “Restaurant 1km”. De pijl gevolgd. En aangezien de Noren het niet zo nauw nemen met de juiste afstand aangeven, viel het niet tegen dat we na een kilometer of vier bij, inderdaad, een restaurant aankwamen. We werder uitermaten gastvrij ontvangen door Geier en zijn vrouw. Zij ging koffie zetten terwijl we naar de WC gingen en Geier hield ons aan de praat. E-i-n-d-e-l-i-j-k koffie. Weer vette pech voor ons. De koffie was VIES. En dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt. Snel weer verder, want het is nog een heel eind naar Trondheim. Gelukkig schijnt het zonnetje weer vandaag, dus alles zal wel goed komen.

Eerst even door het dorp gelopen en een bakje koffie gedronken. Een kopje van ‘slechts’ 20NKR (?2,67). Inderdaad: slechts. De hoge prijzen beginnen al te wennen. Daarna naar het Noors Olympisch Museum gegaan. Heel leuk opgezet. Aangezien er in Lillehammer zelf niet zo heel veel te zien is, besluiten we om de Peer Gynt Route te gaan rijden. Volgens de reisgids is dit een hele mooie route over een bergtolweg. Tom verteld waar we heen wilden rijden en op weg gegaan. We werden over landwegen gestuurd en zelfs over een grindpad cq zandpad. Maar Tom bleef volhouden dat dit de snelste weg was. Eenmaal bij de tolpoort aangekomen 60NKR (?8,-) betaald en de zandweg opgereden.

We hebben genoten van de schitterende uitzichten over de 67km lange zandweg. Het ene moment was het uitzicht nog mooier dan het andere.

Toen tegen Tom verteld dat we in Vinstra naar het Peer Gynt Monument wilden. Na een tijdje rijde zei hij: “Over 50 meter, bestemming bereikt.” We keken elkaar aan terwijl we door een bocht reden en dacht: “Ja, dat zal wel.” Maar Tom had gelijk en zette ons mooi op de parkeerplaats bij de kerk waar het monument stond. Hierna een bakje koffie gedronken en terug naar de hut in Lillehammer.

Jammer maar helaas. Het is niet opgehouden met regenen. Dat wordt dus een natte tent. Vlug alles in de auto gezet, zodat het allemaal nog zo droog mogelijk mee kan en op pad. Naar de Olympische Skischans van 1952.

De toren in geweest en het skimuseum bezocht. Ondanks de regen en de mist was het uitzicht toch ontzettend indrukwekkend. Na de middag verder gegaan richting het noorden. Eerste tussensop wordt Hamar, waar we het bekende Vikingskipet bezoeken.

Daarna bezoeken we de ru?nes van een kathedraal. Dit geheel wordt overkoepeld door een immens grote glazen hal.

Het contrast tussen oud en nieuw is ontzettend groot, maar op de ??n of andere manier past het wel. Verder naar Lillehammer. De tweede en laatste stop voor vandaag. We hebben besloten om een hut te zoeken zodat alles kan drogen. Ongeveer 10km voor Lillehammer hebben we er ??n gevonden. Twee nachten zullen we hier verblijven. En Oslo? Voor ons is Oslo de stad van de regen…

Het beloofd weer een stralende dag te worden. Eerst willen we naar het Vikingschipmuseum en naar het Vigelandpark. Misschien nog even Oslo in. Oslo de stad van…..
Ja, van wat eigenlijk? We gaan het vandaag wel ontdekken. Het Vikingschipmuseum ligt ongeveer 20km van de camping verwijderd, maar Tom brengt ons tot aan de voordeur van het museum.

Het Vikingschip in het museum

Naar binnen toe gegaan en ruim een uur lang drie schepen en wat andere spullen uit de tijd van de Vikingen staan te bewonderen. Omdat het Openluchtmuseum naast het Vikingshipmuseum ligt ?n omdat het zo’n lekker weer is, besluiten we om vandaag in plaats van morgen het Openluchtmuseum te bezoeken. “Hier zie je heel Noorwegen in een dag.”, aldus de folders. Of het waar is? Geen idee. Wel is het een mooi museum en hebben we, mede dankzij het zonnetje, een paar mooie foto’s kunnen maken.

Een demonstratie in het openluchtmuseum van Oslo

Hierna gaan we door naar het Vigelandpark.

Het Vigelandpark

Terwijl we daar door alle beelden van Vigeland overdonderd worden, betrekt de lucht en gaat het steeds harder waaien.

Het weer wordt slechter en slechter

Terug naar de camping en wat eten. Het eten even laten zakken en een stukje gaan lopen. Genieten van het uitzich over Oslo en het Oslofjord. Ondertussen gaat het steeds harder waaien. Terug naar de tent en al om negen uur gaan we slapen omdat de wind te koud is. ’s Nachts regent het een half uurtje. Om zes uur begint het weer te regenen. Hopen dat het nu ook weer snel ophoudt, want over een paar uur moeten we de tent inpakken.

Weer een reisdag. Van Kopenhagen naar Oslo via Zweden. Een totale afstand van 634km. Heerlijk weer, tot op het moment dat we Noorwegen binnenkwamen. Toen we Oslo rond de klok van vier uur binnenreden vielen de eerste druppels. Al snel de camping gevonden. Toen we de tent net hadden opgezet begon het echt te regenen. In de auto gestapt en maar wat gaan rondrijden. Anders kunnen we tenslotte niets doen met dat weer. Gelukkig dat we Tom hebben!!!

Oslo by night

Snelwegen over, onder & door elkaar heen. Tunnels met op- en afritten en een bewegwijzering die zelfs de Belgen waardeloos zouden vinden. Maar het navigatiesysteem bracht ons tenslotte toch maar mooi voor de tent. Slapen en hopen op beter weer voor morgen.

Vandaag staat Kopenhagen op het programma. De dag begint goed, want het is stralend weer. We kunnen lekker in een t-shirtje rondwandelen. Met de trein naar het centrum gegaan. Na een paar minuten gewandeld te hebben komen we uit bij het attractiepark Tivoli (waar hebben we die naam eerder gezien?!).

Nyhavn, een schitterend stukje Kopenhagen.

Hier gaan we maar niet naar binnen want dat kost ons minstens een halve dag. Nog wel even binnengestapt in een berenshop. Hier kon je zelf je beer maken. Alfred heeft zijn ogen uitgekeken. Je kocht een lege beer, welke je zelf met pluche kon vullen en daarna aan kon kleden. Je kunt het zo gek niet bedenken, ze hebben werkelijk alles. Behalve dan een zonnebril welke het goede formaat had om Alfred\’s ogen tegen de stralende zon te beschermen. Ze hadden bijvoorbeeld wel een heuse NBA-basketbal outfit! Verder gegaan met onze wandeling. Even flink doorstappen en we zijn nog op tijd om de aflossing van de wacht mee te krijgen bij het koninklijk paleis. Wat zullen die jongemannen het warm hebben gehad met hun bontmutsen op!\r\nMaar weer verder gewandeld. Kopenhagen is een mooie stad, maar heeft weinig opvallends wat je ?cht niet mag missen. Nog even een korte stop bij het standbeeld van Hans Christiaan Andersson. Alfred heeft nog even op zijn schouder mogen poseren, dat was echter geen succes daar hij tot tweemaal toe naar beneden is gevallen. Dan maar op zijn schoot. De grootste drukte kwamen we tegen bij HET standbeeld van Kopenhagen: De kleine zeemeermin. Het beeldje is inderdaad niet groot, maar het staat er wel mooi. Zo lang ze maar niet door mensenhanden beschadigd wordt. We hebben gelezen dat dit al meerdere malen gebeurd is. Met als klapper een onthoofding! Legio mensen verdringen zich, en willen met alle geweld op het beeldje plaatsnemen. Ze heeft veel te lijden! Na veel gelopen en veel gezien te hebben, zijn we met de trein weer teruggekeerd naar de camping.

Waarom Noorwegen? Tsja, niet omdat we weten dat het er erg duur is, maar omdat we ook weten dat het er erg mooi (schijnt) te zijn. Met als hoogtepunt de fjorden. We hebben nog even overwogen om een ‘georganiseerde’ autorondreis via de ANWB te boeken, maar we hebben uiteindelijk voor onze vrijheid gekozen en de route helemaal zelf uitgestippeld. Met een arme Clio bepakt en bezakt (inclusief tent, want het wordt waarschijnlijk een kampeervakantie) zijn we vol goede moed vertrokken.

Na een lange reis zijn tegen achten op een camping in Kopenhagen aangekomen. Tom-Tom (Tommie voor intimie) heeft ons keurig op de camping neergezet, welke we via de kampeergids uitgezocht hadden. Omdat we geen zin meer hadden om de tent omhoog te hijsen, hebben we maar een hut genomen. Even het thuisfront op de hoogte stellen van het feit dat we heelhuids aangekomen zijn en daarna de omgeving verkennen en onze benen strekken.

Dag 25Aankomst AmsterdamNa een lange reis, komen we vandaag weer thuis.

Een reis van 25 dagen.



Om thuis te komen hebben we ??n uur moeten reizen, voor iedere dag die we weg waren. (dus totaal 25 uur)? 😉

Iedereen bedankt voor alle leuke mails die jullie ons hebben gestuurd. (en die we ook allemaal gelezen hebben in Afrika.) (ECHT WAAR!!!!)

We zijn nu doodop. Het is tijd om vakantie te houden, zodat we kunnen bijkomen van de geweldige ervaring van de afgelopen 25 dagen.

Dag 25Aankomst AmsterdamNa een lange reis, komen we vandaag weer thuis.

Een reis van 25 dagen.



Om thuis te komen hebben we ??n uur moeten reizen, voor iedere dag die we weg waren. (dus totaal 25 uur)? 😉

Iedereen bedankt voor alle leuke mails die jullie ons hebben gestuurd. (en die we ook allemaal gelezen hebben in Afrika.) (ECHT WAAR!!!!)

We zijn nu doodop. Het is tijd om vakantie te houden, zodat we kunnen bijkomen van de geweldige ervaring van de afgelopen 25 dagen.

Dag 23

Victoriawatervallen

De opstijgende fijne nevel van de indrukwekkende Victoriawatervallen kunnen we vanuit onze verblijfplaats aan de Zambezi al van ver waarnemen. We overnachten hier in tenten waar bedden in zijn geplaatst. ’s Middags zijn we al in de gelegenheid om letterlijk in de voetsporen van David Livingstone te treden door een kijkje te nemen bij deze grootste watervallen van het Afrikaanse continent. Het lawaai van het vallende water is oorverdovend. Niet voor niets staat de waterval lokaal bekend als Mosi-oa-Tunya, ‘de rook die dondert’. Wanneer we ons letterlijk onder wilt dompelen in de Zambezi kunnen we hier een rafttrip maken, of als we dat te wild vinden, een tocht per kano. Om een goed beeld van de watervallen te krijgen kunnen we hier ook een rondvlucht maken, de ‘Flight of the Angels’. Als we zelf willen vliegen kan dat ook! Probeer dat eens tijdens ’s werelds op ??n na hoogste bungeejump van de Zambezibrug!

De laatste dag en wij zitten te internetten!!!

Nu vandaag is dus de laatste dag (op de terugreis na dan die twee dagen duurt)

Vandaag wordt het een dagje van niets doen, een beetje bijkomen van alle mooie dingen die we hebben gezien. Kijken wat we nog allemaal weten, want we hebben ondertussen allebei last van Afrika-dementie.

En ons mentaal voorbereiden op de terugreis.

Dag 22Chobe NP – VictoriawatervallenIn een uurtje rijden we vanuit Chobe Nationaal Park naar het grensplaatsje Kazungula. We steken hier per ferry de Zambezi over en rijden het buurland Zambia binnen. In dit grensgebied wemelt het van de olifanten getuige de vele bruine vlekken op de weg.

Naar de laatste slaapplaats

Vandaag zijn we Zambia aangekomen.

Kort na aankomst in Zambia kregen we onze derde lekke band binnen 24 uur. Zo’n grote afstand en geen centje pijn, en de laatste 200 km 3 lekke banden.

’s Middag de magnifieke Victoria Watervallen bezocht.

En ’s Avonds? Voor het eerst in twee weken weer in een bed geslapen!

Dag 21Maun/Gweta – Chobe nationaal parkOver een kaarsrechte asfaltweg rijden we naar het kruispunt bij Nata, van waaruit we afslaan en noordwaarts rijden naar het Chobe Nationaal Park. Dit park is vooral bekend van beroemde natuurfilms, die hier gemaakt werden in opdracht van de National Geograpic Society. Met name de film Eternal Enemies, die verhaalt over de eeuwige strijd tussen leeuwen en hyena?s, geniet internationale faam. Het park kent een enorme verscheidenheid aan wild en is vooral bekend om zijn enorme olifantenpopulatie. Met name in het najaar en in de winter houden veel olifanten zich op in de buurt van de Chobe-rivier. Na onze aankomst in Chobe Nationaal Park maken we een mooie boottocht op de rivier, zodat we in de gelegenheid zijn om het wild dat aan de oevers komt te observeren en te fotograferen.

Baobab

Vannacht geslapen onder een Baobabboom. Die zijn zo groot, dat als wij op een wortel gaan zitten, dat wij niet met onze benen aan de grond kunnen.

’s Middags in Chobe een prachtige rondvaart gemaakt tussen de olifanten en nijlpaarden. (meer dan 500 foto’s gemaakt hier!)

Dag 18 OkavangodeltaDe Okavangodelta is het restant van de Okavango-rivier die haar weg naar zee belemmerd zag en door de hitte van de Kalahari-woestijn werd opgeslokt. Op die plek ontstond een uniek natuurgebied, dat we verkennen met kano’s van uitgeholde boomstammen. Deze zogenaamde mokoro?s verschaffen ons uitstekend toegang tot dit doolhof van waterwegen. We hoeven niet zelf te bomen, dat doen lokaal ingehuurde vissers. Behendig loodsen zij ons door de met lelies en papyrus begroeide stroompjes en wijzen op de vele nijlpaarden. Onderweg leggen we aan bij eilandjes om op zoek te gaan naar wild, zoals olifanten en buffels of de schuwe rode lechwe. De Okavango is bovendien een waar vogelparadijs en we horen zeker de indringende roep van de vele visarenden. ’s Avonds kamperen we op ??n van de vele eilandjes, waar we genieten van de mooie zonsondergang. Na terugkeer naar Maun kunnen we hier ’s middags nog een kijkje nemen of deelnemen aan een optionele rondvlucht boven de delta. We rijden daarna in enkele uren naar een tussen acht imposante baobabbomen gelegen campsite in de buurt van het plaatsje Gweta. Hier kunnen we kennis maken met een ruraal dorp in Botswana waar het moderne leven van alle dag hand in hand gaat met eeuwenoude Afrikaanse tradities.

Drie dagen in een



Okavanga.

Volgens ons is dat Botwanaans voor Back to Basic.

Drie dagen en twee nachten kamperen op een eiland in de Delta.
Geen gas, geen licht en geen water.
Om dat laatste op te lossen, moesten we 5 liter water per persoon kopen.
Na een anderhalf uur durende rit door zwaar terrein, kwamen we aan in de Delta. Hier werden we door Mokoro’s (uitgeholde boomstammen) in anderhalf uur verder gebracht naar de plaats van bestemming.

’s Avonds op weg voor een gamewalk. Onderweg hier nog verschillende dieren gezien. Na terugkeer eten rond het kampvuur en op tijd naar bed, want om zes uur in de morgen begint een nieuwe gamewalk. Ditmaal naar de Hippo-pool (in het Nederlands: Nijlpaarden-plas). Drieeneenhalf uur lopen om een nijlpaard te zien. En niet wandelen!!! Nee, volgens ons moesten we het wereldrecord snelwandelen in terrein verbeteren. Helaas voor ons, we hadden geen telefonisch bereik, dus we konden ook geen jury waarschuwen. Het record is dus niet erkend.? 🙁

Na terugkeer steeg de temperatuur al snel naar de 40 graden. (weer iets aparts, hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Wanneer houden ze al de aparte dingen voor iemand anders ?!?!?) We konden ’s middag niets doen aangezien we op een stuk grond zaten waar we niet vandaan mochten ivm de wilde dieren die overal rondliepen. ’s Avonds weer eten en gezongen rond het kampvuur samen met onze Botswaanse Poolers. En wat zingen echte Nederlanders dan? Juist. Carnavals- en Sinterklaasliedjes.

Naar bed. ’s Ochtends bij het opstaan en inpakken van onze tenten (Ja, die zijn ook meegesleurd. Samen met 23 matrassen, 1250 liter water, een complete proviandkast en een koelkast) kregen we te horen dat we ’s nacht waren lastiggevallen door een paar olifanten en dat deze door de Poolers verjaagd waren. ‘Helaas’ hebben wij hier niets van meegekregen en doorgeslapen.

Dag 17Rundu – MaunMaun vormt de uitvalsbasis voor ons bezoek aan de Okavangodelta. Maun zelf is een snel groeiende stad waaraan een doorgaande weg in rap tempo benzinestations, banken en forexbureau?s gebouwd worden. Wij doen hier in een supermarkt inkopen voor ons verblijf in de delta.

Nog meer reizen

Vandaag viel het wat tegen allemaal. We zouden tussen 3 en 4 uur aankomen op de camping. Helaas bleek al snel dat dit te overmoedig was ingeschat. Om kwart voor zeven ’s avonds kwamen we pas aan.

Aangezien het hier al om half zeven donker begint te worden, moesten we heel snel de tent opzetten, voordat het echt donker werd. En echt donker betekent hier ook echt donker.

Een lichtpuntje vandaag was wel, dat we voor de grens met Botswana nog een lagere school hebben bezocht. Hier kregen ze in de zesde klas les over internet!!!! Die kinderen weten nu wat internet is. Helaas voor hen: stroom is hier een zeldzaam verschijnsel.

Dag 17Rundu – MaunMaun vormt de uitvalsbasis voor ons bezoek aan de Okavangodelta. Maun zelf is een snel groeiende stad waaraan een doorgaande weg in rap tempo benzinestations, banken en forexbureau?s gebouwd worden. Wij doen hier in een supermarkt inkopen voor ons verblijf in de delta.

Nog meer reizen

Vandaag viel het wat tegen allemaal. We zouden tussen 3 en 4 uur aankomen op de camping. Helaas bleek al snel dat dit te overmoedig was ingeschat. Om kwart voor zeven ’s avonds kwamen we pas aan.

Aangezien het hier al om half zeven donker begint te worden, moesten we heel snel de tent opzetten, voordat het echt donker werd. En echt donker betekent hier ook echt donker.

Een lichtpuntje vandaag was wel, dat we voor de grens met Botswana nog een lagere school hebben bezocht. Hier kregen ze in de zesde klas les over internet!!!! Die kinderen weten nu wat internet is. Helaas voor hen: stroom is hier een zeldzaam verschijnsel.

Dag 16Etosha National Park – Rundu

Van Etosha rijden we via Grootfontijn naar Rundu. Verder noordwaarts laten we de droge woestijn achter ons en bereiken de vruchtbare Capriviregio. Onderweg passeren we verschillende Owambodorpjes. In de buurt van Rundu zullen we voor het eerst de Okavango-rivier zien. Het plaatsje zelf is niet groot, de uitgestrekte buitenwijken worden vooral bewoond door Angolezen die gevlucht zijn voor de oorlog in hun land. Aan de rustige oevers van de Okavango slaan we onze tenten op. In de middag kunnen we een facultatieve boottocht maken op de rivier en even voet zetten op Angolese bodem. Rundu is overigens de plek om mooi houtsnijwerk of leuke gebruiksvoorwerpen te kopen van de San, de Bosjesmannen. De volgende ochtend gaan we op weg naar Botswana.

Next time we’ll be the first

Vandaag was het een reisdag.

Onderweg zijn we gestopt in Grootfontein in het noorden Namibie.

Hier kregen we een half uur voor koffie en een saucijzenbroodje.

Echter zoals we ondertussen wel gewend zijn, ook hier gaat het op een Afrikaans tempo. Met als gevolg dat ze het net haalden om de koffie binnen het half uur op tafel te zetten, maar het sauzijcenbroodje??? Vergeet het maar. Toen we opstonden hebben we bedankt voor de snack waar wij zo’n trek in hadden. Verschillende malen excuses aangeboden gekregen, en toen we aanliepen kregen we de zin te horen:

NEXT TIME, YOU’LL BE THE FIRST

Hierna doorgereden naar Rundu, waar we de nacht doorbrachten op een prachtige camping op de grens van Namibie en Angola. Helaas hier ook weer het verhaal: Koud water en geen licht in de douches ’s morgen.

Dag 14Etosha National ParkDe naam Etosha betekent letterlijk ‘grote witte plek? van droog water. Deze naam verwijst naar de uitgestrekte, oogverblindende zoutpan die een groot deel van het park beslaat. Slechts enkele dagen per jaar vind je hier een klein laagje water, waar flamingo’s en andere watervogels op af komen. Het meeste grof wild houdt zich echter op in de aangrenzende graslanden en mopane-bosjes.

De Beekse Bergen

Twee dagen Etosha National Park.

Twee dagen Beekse Bergen, maar dan in het heel erg groot. (ongeveer de grootte van half Nederland).

Toch is het wel heel bijzonder om al die dieren op zo’n korte afstand rond te zien lopen.

We hebben gezien o.a.

Olifanten
Giraffes
Zebra’s
Springbokken
Dik-Dik’s
Leeuwen
Antilopes
Neushoorns
Tientallen soorten exotische vogels.
Jakhalzen
Hyenas
Grondeekhoorns
Konijnen


Al met al was het toch wel de mooite waard.

En de camping was geweldig. (alweer warm water en licht!!!!)

Dag 13Twijfelfontijn – Etosha nationaal parkEinddoel van deze dag is het beroemde Etosha Nationaal Park. Etosha is ongetwijfeld ??n van de beste wildparken in zuidelijk Afrika. Gedurende twee dagen nemen we hier de tijd om gamedrives (wildspeurtochten) te houden vanuit goed geoutilleerde campings.

Over de helft

Vandaag zijn we dus over de helft van onze reis. Vanmorgen eerst Petrified Forrest bezocht. Hier waren allemaal versteende bomen te zien.

Nu gaan we op weg naar Etosha.

Dag 12Brandberg – Twijfelfontijn

In de omgeving van Twijfelfontijn zijn meer dan 2000 rotsgravures van de Bosjesmannen gevonden. Onder leiding van een lokale gids maken we een korte wandeling hiernaar toe. Afbeeldingen van giraffen, olifanten en ander wild zijn de stille getuigen van een periode dat deze streek vruchtbaarder was dan heden ten dage. We stoppen tevens bij enkele geologische curiositeiten, als de ‘verbrande berg’ en de ‘orgelpijpen’. Bij de orgelpijpen treffen we door erosie gevormde zuilen aan in 150 miljoen jaar oud vulkanische gesteente. ’s Avonds kamperen we aan een droge rivierbedding. Met enig geluk vangen we in deze omgeving een glimp op van de bijzondere woestijnolifanten.

Rotstekeningen

Vandaag dus twee wandelingen gehad waarbij we rotstekeningen konden bekijken. Hierna naar de orgelpijpen en naar de verbrande berg. Allemaal heel mooi en apart om te zien.

Dag 11Swakopmund – Cape Cross – BrandbergEen kaarsrechte weg voert ons de volgende dag Swakopmund uit. Even ten noorden van de stad wordt zout gewonnen en tot daar komen we nog wat verkeer tegen. Dan hebben we de civilisatie weer achter ons gelaten en rijden langs ??n van de onbarmhartigste kusten van Afrika; de Skeleton Coast. Deze 40 kilometer brede kuststrook vormt een buffer tussen de zee en het achtergelegen Kaokoland en de Damara. Het landschap is hier volkomen leeg en de enige ori?ntatiepunten zijn de afstandspalen, waarop het aantal ‘miles’ vanaf Swakopmund staat. In deze kuststrook liggen gravel- en zandvlakten waar per jaar niet meer dan 3 centimeter regen valt. We stoppen bij Cape Cross, de plek waar de Portugese zeevaarder Diego C?o als eerste Europeaan voet op de Namibische kust zette. We nemen een kijkje bij het kruis dat hij hier oprichtte ter ere van de Portugese koning Jo?o I. Naast een historisch belangrijke plaats geniet Cape Cross bekendheid vanwege zijn grote kolonie zeerobben. We rijden verder landinwaarts naar de Brandberg. Deze berg is met z?n 2573 meter de hoogste van Namibi? waar we een pittige wandeling naar de wereldberoemde rotsschildering de ?White Lady’ maken.

Zeehonden

Vandaag een bezoek gebracht aan de zeehonden van Cape Cross. Hun aantal was niet te tellen, en hun stank??? Of we waren te goed voorbereid of het viel gewoon ontzettend mee.


Vanmiddag is de geplande wandeling afgelast door de overweldigende hitte.

Vandaag weer verder Swakopmund verkend. Vanmiddag hier het museum en het aquarium bezocht. Heel leuk allemaal.

Vanavond dus zoals we al schreven zijn we wezen eten bij Lucille en Achmet. Het was gewoonweg heerlijk. Wat gekletst over van alles en nog wat. Heel gezellig.