Vandaag wilden we een korte glip van Yosemite NP meepikken. Dat leek wel te gaan lukken, aangezien google maps aangaf dat de reistijd zo”n 3 uur in beslag zou nemen. Echter Tommie was het daar niet helemaal mee eens en schotelde ons een reistijd van 5 uur voor. Normaliter is dat voor ons geen probleem, want vroeg op-ontbijten- en in de auto, is eigenlijk een vast vakantie-ritueel voor ons. Maar we moesten vandaag eerst nog ons vehikel op gaan halen. En dat nam iets meer tijd in beslag, aangezien er nog wat meer mensen besloten hadden om op deze dag hun rental car op te gaan halen.

Ons hotel was al geboekt, dus daar hoefden we ons geen zorgen om te maken. Het pittoreske Jamestown mocht ons rond 15:30 uur verwelkomen. Aangezien het stadje de moeite waard was en er ook nog een State Park lag, moest Yosemite NP maar tot morgen wachten. Want we wilden natuurlijk vandaag ook nog de nodige caches doen om ons GROTE doel te halen. Dit is redelijk gelukt, de teller stond vanavond op 6.

Jammer genoeg waren we voor het State Park Railroad 1897 te laat voor de rondleiding. Het park zou 10 minuten na onze komt sluiten. Maar zonder ook maar 1 cent (of liever gezegd dollar) te betalen, mochten we toch nog een blik werpen. Hier hebben we 25 minuten over gedaan, aangezien de deuren van de loodsen nog niet dicht waren. We hebben tal van oude locomotieven gezien, welke te zien zijn geweest in de films Back to the Future en Wild Wild West. In de gauwigheid nog heel wat foto’s gemaakt. Ook zonder de rondleiding zeer de moeite waard.

Vandaag is ??n van de twee meest saaie dagen van het reizen. Namelijk de heenreis. Weinig dat meer vervelend is dan een hele dag wachten & zitten en wachten & zitten. Het begint ”s morgens al in het hotel. Je wilt toch niet al te laat wakker worden, maar aan de andere kant wil je zeker niet te vroeg paraat zijn. Maar ja, te vroeg is meestal wel hetgeen dat er precies gebeurd als je niet te laat wilt zijn. Het begint dus al met het wachten in het hotel. Wachten tot het moment daar is, dat je op zoek kunt gaan naar een gelegenheid waar ze een ontbijtje verkopen. Als dat eenmaal is verorbert, dan begint het zitten en wachten pas echt. Eerst even wachten om in te checken (al begrijp ik niet helemaal waarom we zouden moeten inchecken, want dat hebben we immers gisterenochtend al gedaan). Maar goed, gewoon doen wat de meute doet, tijd hebben we toch meer dan genoeg, Na het inchecken, mogen we naar een andere balie gaan, om de tassen te gaan inchecken.

Daarna even door de douane op weg naar het zogenaamde belastingparadijs achter de grens, op zoek naar een gelegenheid waar ze koffie verkopen. De groene konden we niet vinden, dus maar naar het bedrijf met de gele M gegaan om een kopje koffie te halen. Zo gezegd zo gedaan.

Het grote voordeel van koffie is dat het de wachtprocedure toch behoorlijk veraangenaamd. Daarna naar de gate, om in de rij te gaan wachten om te kunnen gaan boarden (ik zou niet weten hoe men het anders zou willen noemen). Na het boarden, nog eventjes wachten om al je spulletjes in een bak te deponeren zodat de Men in Black ze kunnen controleren. Vervolgens weer een ietsiepietsie wachten om de Full Body Scan te laten doen. Alles goed, riem aan, spullen verzamelen om in de meute op weg te gaan richting de slurf. Juist voor de slurf dient men weer te wachten. Een klein half uurtje verder, mogen we dan toch eindelijk die olifant in om in het vliegtuig te gaan zitten, zodat we weer een drie kwartier kunnen gaan wachten. Daarna nog een korte periode wachten tijdens het taxi?n en dan barst het geweld los. Een korte tijd zit je jezelf te verbazen hoe het mogelijk is dat zo”n brok metaal de lucht ingaat, maar al snel maakt diezelfde verwondering plaats voor berusting en zit je gewoon te wachten tot het moment daar is dat de landing wordt ingezet een kleine 11? uur later. Al die momenten van berusting worden onvermijdelijk afgewisseld door momenten van bezinning, Dat zijn van die momenten waarop je gaat nadenken over de indrukken die je eerder tijdens je leven hebt opgedaan. Zo heb ik een tijdje zitten nadenken over de Open Bak van gisterenavond en de dingen die daar, zij het verteld, zij het gezongen, zij het voorgedragen werden. En dan bedenk je je opeens de diepere gedachte aan zo”n uitspraak. Of diezelfde diepere gedachte ook bedoeld werd door degene die de uitspraak de wereld in heeft geholpen, weet ik niet. Maar zo bedacht ik dat de uitspraak van de afsluitende cabaretier gisterenavond, gewoon een nette manier is om te zeggen dat druk bezig is met dementeren. Wat de wereldwijze uitspraak dan wel niet was? “Hij citeert zichzelf graag.”

Of de zanger die zong over een Italiaans groentepakket, waar wortel in zit. Ooit gehoord van Wortel Bolognese? Of van Pasta di Worteloni? Om een kort verhaal lang te maken. In Itali? heeft men nog nooit van wortels gehoord. Net zoals van macaroni.

iezelfde zanger bracht een ode aan de koe. Hoe goed die het wel niet had. Dat die koe niets hoeft te plannen en nergens over na hoeft te denken. Dat een koe zich niet drukt maakt over het feit dat het gras in een buurwei groener is dan in zijn wei. Dat die koe niets hoeft te doen, behalve staan.

Op die momenten van bezinning zal ik nog wel vaker moeten terugdenken aan de woorden waar het gisteren allemaal mee begon.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Deze woorden klonken deze middag, onder begeleiding van oergezellige muziek over de Nieuwmarkt in Amsterdam. Nieuwsgierig geworden naar welk ensemble we stonden te kijken en te luisteren gingen we op onderzoek uit. Op een tafeltje stond een houder met enkele flyers daarin geplaatst. En warempel, het ging ook nog over hetgeen we zochten. We bleken ons te begeven het het Wallenfestival 2010. Het ensemble luisterde naar de naam: De 4tuoze matrozen, maar dat hadden ze ons al zelf verteld voordat we het hadden gevonden in het foldertje.

We besloten om de gezellige drukte te verlaten om ons te gaan begeven in de echte drukte, zodat we op zoek konden gaan naar een gelegenheid om het inwendige van de mens wat te gaan versterken. Zo gezegd, zo gedaan en al snel bevonden we ons in een Argentijns restaurantje op de Zeedijk. We hadden nog een wandeling meegenomen die ons over de wallen zou leiden en daarna? Wel terug naar het hotel om toch een beetje tijdig te gaan slapen.

Nadat we elke een Argentijnse Steak hadden besteld, nog eventjes de flyer doorgebladerd en plotseling viel mijn op op een theatertje, waar een verrassingsvoorstelling zou deze avond. Misschien wel leuk, maar eerst even eten en daarna struinen over de Wallen. We zien wel, zeiden we tegen elkaar. Na tot ontdekking te zijn gekomen dat Caf? Louietje helemaal niet op de Warmoesstraat zit, gingen we op pad naar De Engelenbak, zoals het theater heette. Rond de klok van acht zetten we onze voet over de drempel en bestelden we twee kaartjes aan de balie. Hetgeen we al verwacht hadden, bleek ook de waarheid te zijn. Uitverkocht.

Maar…. als we interesse hadden, konden we wel op de wachtlijst geplaatst worden, want er waren altijd wel mensen die hun kaartjes niet op kwamen halen. Onder het mom, van wie niet waagt, die niet wint, hebben we ons toe laten voegen als nummer 17 & 18 op de wachtlijst. Hadden we in elk geval een goede reden om te blijven zitten en te gaan genieten van een kop koffie. Een kwartiertje voordat de voorstelling om half negen zou beginnen, begon de kassamevrouw de namen van de wachtlijst op te noemen. Er waren 10 kaarten beschikbaar. De ene na de andere naam volgde, en het ene na het andere kaartje ging over de toonbank. Uiteraard was niet iedereen die op de wachtlijst stond aanwezig, maar ja, aangezien we nummertje 17 & verder waren op de lijst, hadden we niet het idee dat we kaartjes zouden kunnen kopen.

Totdat er plotsklaps door de ruimte schalde: “Paul & Marieke!” We gingen naar de balie, alwaar we de twee allerlaatste kaartjes voor de voorstelling van vanavond bemachtigde.

Wat stond ons te wachten? Een avond gepresenteerd en samengesteld door de carbareti?re Nathalie Baartman. Nog nooit van gehoord? Schaam jullie! Wij ook niet, maar het blijkt een aanstormend talent van de nieuwe generatie te zijn. Ze had allemaal acts uitgezocht die maximaal een kwartier mochten duren.

We werden getrakteerd op een avond vol afwisseling, aan elkaar gepraat door Baartman. De avond werd geopend door een 4-jarig aanstormend zangtalent, gevolgd door enkele clowns die op hun beurt werden afgewisseld door een langharige singer/songwriter die in het Nederlands zong. Voordat we het wisten zaten we te luisteren naar een koor uit de Balkan of was het nu een mime speler of die cabaretier? Wacht nee, er was ook nog die dichteres die enkele gedichten voordroeg en natuurlijk moeten we het ontbijtkoekrocken niet vergeten. Kortom, vlot, afwisselend, verrassend en leuk. Iedere week is er zo’n avond, die men open bak noemt. Elke Open Bak wordt afgesloten met een lied over de gebeurtenissen van de week ervoor. Iedere week is het refrein van dit lied hetzelfde.

Elke week eindigt dit lied, en dus ook de avond met de woorden: Dansen op een vulkaan.

[youtube id=”ZhYljPH-Z2c”]

Iedereen kent de situatie in de films wel. Zit je lekker in het vliegtuig, enfin zo begon ik het verhaaltje na onze heenvlucht ook. Werden we gisteren nog opgebeurd via een reactie dat het, in vergelijking met de heenreis allemaal niet veel erger kon worden, vandaag trokken we toch enigszins witjes weg toen deze zin wederom via de intercom door het vliegtuig galmde. We zagen alweer een tussenlanding ergens in het hoge noorden van Groenland of zo geschieden. Gelukkig voor ons was de situatie snel onder controle en kon de reis huiswaarts gewoon afgemaakt worden zoals deze gepland was. Eenmaal weer de voeten op Nederlandse bodem geplaatst kon de laatste etappe naar Eindhoven aanvangen met de NS. Zelfs deze was keurig op tijd.

Straks weer lekker in het eigen bedje. Dromen over avonturen die nog komen gaan….

Nog nooit hadden we er van gehoord, laat staan dat we het ooit ergens gezien hadden. Hier is het helemaal hot. Onze mond viel dan ook nagenoeg open van verbazing toen we een groepje mannen zagen met op hun rug een tas vol frisbees. Allemaal verschillende kleuren, maar wel van ongeveer gelijke grootte. Frisbees kennen we natuurlijk wel, en zelfs frisbee als sport kennen we. Maar deze mannen gingen geen plastic schijfje naar elkaar overgooien, nee ze gingen golfen. Discgolf wel te verstaan. Vandaag gingen we wandelen in het Golden Gate Park. Ongeveer halverwege kwamen we deze groep mannen tegen. Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Overal stonden borden vermeld dat je op moest passen voor rondvliegende discs, dus behoedzaam betraden we de baan. De bedoeling is dat men vanaf de tee de frisbee gooit naar de hole (een mandje op een ijzeren paal). Degene die er het minste aantal worpen nodig heeft om de 27 holes tellende baan af te werken is de winnaar. De hindernissen bestaan uit bomen en vijvers.

Enige tijd hebben we genoten van het kijken naar deze, alhier zeer serieus beoefende, sport. Alleen in de staat Californi? zijn al 153 van deze golfbanen. Maar goed, er stond meer of het programma voor de laatste dag dat we in de Verenigde Staten van Amerika verblijven. Want zeg nu zelf, wat is een bezoek aan San Francisco zonder een bezoek aan, misschien wel de meest bekende brug ter wereld, de Golden Gate Brug. Drie jaar geleden de wandeling al naar deze brug gemaakt, maar toen lag deze bijna geheel verborgen in de mist. Vandaag speelde het weer mee, en was er geen mist te zien. Enkel en alleen een strakblauwe lucht en oranje-rood geschilderd metaal. Na even de must-see bewonderd te hebben, de bus weer terug genomen naar het Golden Gate Park, 7 kilometer verderop om weer lekker te gaan wandelen.


Tijdens onze reis door drie staten hebben we, op eekhoorns en marmotten na, geen wild mogen zien. Vandaag hadden we het geluk midden in San Francisco. Daar was het dan eindelijk, het door Marieke zo begeerde wild. En dan niet zomaar wild, maar gelijk wild van de grote soort. Oog in oog stond ze daar dan met de Bison. Eindelijk….

De hoogtepunten die in onze reisgids over San Francisco vermeld zijn, hebben we allemaal al bezocht de afgelopen dagen en drie jaar geleden. Is er dan niets te zien en te beleven? Zeker wel, vandaag hebben we, niet gepland, de tuinen en parken van San Francisco bezocht.

Toen we deze ochtend op pad gingen, hadden we bedacht dat we ons vandaag door het gevoel en de caches die op de GPSr verschenen, zouden laten leiden. Als eerste kwamen we terecht in de volkstuinen van San Francisco. De volkstuinen zijn iets anders dan wij gewend zijn. Hier geen kruiden, groenten of fruit in de aarde gepoot, maar bloemen en planten. Tot in de puntjes verzorgden de eigenaren deze minituintjes (ieder tuintje zal ongeveer 2×4 meter groot geweest zijn.), aan elkaar geregen tot ??n grote tuin. We telden minimaal 122 tuintjes vol met bloemen, struiken en hier en daar zelfs bomen. Ertussendoor hier en daar een bankje zodat iedereen van al het fraais kan genieten.

Daarna verder langs de kust gewandeld naar het Westen. Onderweg kwamen we een gezelschap tegen zoals je ze vaak tegen komt in San Francisco. Op het eerste oog totaal niet bij elkaar passend, want wie verwacht er nu dat een vietnamveteraan, een skater een een gitaarspeler met berenpantoffels aan samen op pad zijn. Wij in elk geval niet, maar ze zijn vriendelijk en relaxed tot bijna het uiterste.
Bont gezelschap
Daarna verder gelopen naar het uiteinde van een pier, waar we in alle rust konden genieten van het uitzicht op de Golden Gate brug, van de rondzwemmende zeehonden en de duikende pelikanen. Ondertussen ook nog een cache kunnen loggen.

Daarna met de bus terug naar het oosten van San Francisco (dan is een drie-dagen-kaart voor onbeperkt openbaar vervoer toch gemakkelijk) om te gaan luchen. Daarna met de bekende Cable Car (dezelfde kaart is hiervoor geldig) terug naar het centrum om daar verder geleid te worden door de ongeopende schatkistjes op het beeldscherm van de GPSr. Straatje inlopen. Linksaf door Jessie Street, rechtsaf, trapje op en dan sta je plotseling in een grote tuin tussen de wolkenkrabbers op de 1e verdieping waar net het Yerba Buena Gardens Festival 2009 aan de gang is.


Na even hier genoten te hebben van een bont gezelschap weer verder gelopen. Bruggen overstekend, van de ene tuin naar de andere tuin. De een nog fraaier dan de andere.

Daarna weer trapje af en een paar straten verder stuiten we, midden tussen de wolkenkrabbers in geplaatst, op een object dat je hier niet verwacht. Vandaag heeft San Francisco ons echt weten te verrassen.

Toen vanochtend vroeg de laptop aanging, klonk daar een ping. Er was een nieuw e-mail bericht binnen met daarin duizend excuses. Dit mailtje bleek van de eigenaar van Dirty Harry. (Trouwe lezers zonder Alzheimer-light, herinneren zich nu het verhaaltje van gisteren met daarin het mislopen van het ‘goud’). De legger van de cache bleek een foutje gemaakt te hebben in de omschrijving. Onze gevonden antwoorden waren prima, alleen met de juiste coo?rdinaten daarbij zou de schat niet op ruim 4 mijl van het beginpunt liggen, maar slechts op iets meer dan een halve mijl. Jullie raden het al, vanochtend vroeg dus maar weer de benenwagen gepakt en nu wel geluk in het zoeken gehad. En er was ons nog niemand voor geweest, dus mogen we zeggen dat we goud gehaald hebben in de States. Vervolgens moesten we afscheid nemen van ons voertuig en hem netjes afzetten bij het vliegveld. Dit ging nogal vlotjes en na een ritje met de trein kwamen we om 11.00 uur aan in Downtown San Francisco. Omdat we de echte hoogtepunten drie jaar geleden al gezien hebben, zijn we in de luxe positie dat we alles op ons gemakje kunnen bekijken. (Dit is niet verkeerd, want de voetjes gaan het wel voelen na bijna drie weken rondgewandeld te hebben). Iets wat we drie jaar geleden niet gedaan hebben en dat nu toch wel op het programma staat, is een ritje met de cable-car. Deze authentieke tram is niet alleen het aanzien meer dan waard, ook een ritje is aan te bevelen. Al hangend aan de buitenkant van de tram omhoog en omlaag gereden te worden door de straten van San Francisco is een leuke ervaring. Ondertussen hebben we getracht om ook nog wat kiekjes te schieten.

Zoals zoveel toeristen hebben we even rondgeslenterd over de Fischerman’s Warf. Dit stukje van San Francisco is ons eigenlijk te veel toeristisch en het was er ook erg druk. Wel hebben we genoten van een breakdance-act van een aantal jongeren. Wat deze jongens lieten zijn, mag met recht kunst genoemd worden. Om maar te zwijgen van de op en top gespierde six-packs.

Om de drukte te ontlopen zijn we bij het mechanisch museum binnengelopen. Hier was een verzameling van authentieke flipperkasten, speelautomaten en mechanische muziekspeeldozen- en instrumenten te zien. Vele uit een grijs verleden, maar ook van een minder ver verleden, van onze jeugd zeg maar. Dan heb ik het bijvoorbeeld over een spelcomputer met Pong erop. (De dertigers onder ons weten nu direct waar we het over hebben). Voor een kwartje kon je deze dingen laten draaien. ( O ja, Paul heeft het spelletje Pong glansrijk met 15-2 gewonnen).


Na de gebruikelijke caches gedaan te hebben, op vele leuke plekjes waar je anders niet zou komen, werd het al weer donker en tijd om iets te gaan eten en ons hotel op te gaan zoeken. Bij de eetgelegenheden was het al een drukte vanjewelste, om maar te zwijgen van de drukte bij de metro. En deze vooral jongeren, waren uiterst vreemd verkleed. Ons Carnaval is er niets bij. Met name de dames moeten morgen in grote getale ziek zijn, want de totale lengte aan stof die zij aanhadden, komt niet verder dan zo’n 20 centimeter. En echt warm was het deze avond ook weer niet. Mogelijk heeft het iets te maken met vervroegd Halloween, we weten het tot nog toe niet. Er liep in ieder geval genoeg vreemd volk vanavond door San Francicso, maar we hebben allerminst een onveilig gevoel gehad.

Met name de ouderen en de filmliefhebbers hebben wel ooit gehoord van deze politie-inspecteur van de SFPD (San Francisco Police Department). In totaal zijn er in San Francisco vier films opgenomen met Clint Eastwood in de rol van deze inspecteur. De eerste film uit 1971 is ge?nspireerd door de jacht op de Zodiac-killer (geen eigen werk, maar komt gewoon van wikipedia). Het toeval wil dat we afgelopen week zagen dat in San Francisco vijf nieuwe caches liggen die op deze films zijn gebaseerd. Enkele daarvan waren nog door niemand gevonden, dus de goudkoorts begon al te kriebelen. Maar ja, om ze te kunnen vinden, dien je natuurlijk eerst in deze stad te zijn. Vanmiddag was het zover en arriveerden wij in het hotel in SF (San Francisco). Op zich is het al een wonder dat het ons alweer gelukt is om low-budget een hotel in hartje San Francisco te vinden. Dit was wel even zoeken afgelopen week op internet, maar het speuren is Marieke wel besteed, dus ook deze speurtocht is dus met goed gevolg afgerond. Het hotel kenden we al, want drie jaar geleden hebben we hier ook al gebivakkeerd.


Maar goed, gearriveerd in het hotel dus. Al onze spullen uit de auto gehaald, want morgen dienen we deze na bijna drie weken en ruim 5000 kilometer toeren weer in te leveren, en in de kamer gelegd. Snel de GPSr en de PDA gepakt en op pad naar de startlocatie van de cache Dirty Harry: Sudden Impact. Hier de vragen opgelost en de eindlocatie uitgerekend. Deze was ruim 4,5 kilometer verderop in SF. Hemelsbreed wel te verstaan. Even overlegd hoe dit aan te pakken. Met het openbaar vervoer, de auto of toch met de benenwagen? Uiteindelijk besloten om het gewoon met de benenwagen te doen, ondanks dat we deze ochtend ook al bijna 7 kilometer getippeld hebben. Onderweg weer veel fraaie dingen gezien, maar door de Goldrush vergeten foto’s te maken. En om eerlijk te zijn, de route was mooi, maar nu ook weer niet zo bijzonder dat iedere hoek op de gevoelige chip vastgelegd diende te worden. Aangekomen op de plek die wij hadden uitgerekend was niets te vinden. Jammer maar helaas. Geen goud voor ons dus in de States. Daarna maar weer terug richting het hotel, maar eerst nog een plekje zoeken om een hapje te eten. Bij voorkeur hebben wij dit het liefste gezond en niet afkomstig van een Fast-Food-Keten. Misschien wel d? tip om dit in een grote stad in de VS te laten slagen zonder dat dit onbetaalbaar is. Ga op zoek naar een plek om te eten boven of onder de grond. Zo ook hier in SF, onder de grond een gigantisch groot eet-paradijs. Chinees, Italiaans, Grill, Koreaans, Thais, Frans, Duits, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het kopen. Vers bereid en niet te duur. Vanavond genoten van een heerlijke maaltijdsalade met zalm. Samen voor nog geen EUR15,- op het gemak zitten eten in downtown SF. Denk niet dat dit in ons koude kikkerlandje nog lukt.

Een onderdeel van het geocachen is het vinden van schatten aan de hand van een puzzel. Vaak zijn deze zo verschrikkelijk moeilijk, dat je niet eens snapt wat je moet doen om de puzzel op te lossen, laat staan dat je tot een goede oplossing komt. Gisteren zijn we echter een puzzel tegen gekomen over bordspelletjes. Aangezien we deze graag doen, trok deze puzzel onze aandacht. Maar na veel gepuzzel lukte het ons niet om tot een eindpunt te komen waar de schat zou kunnen liggen. We kregen echter een extra hint van degene die deze schat verstopt had en toen leken alle puzzelstukjes, of liever gezegd alle bordspellen, op zijn plek te vallen. Er was echter nog wel een kleine hindernis. De caches worden namelijk aangeduid met sterren voor de moeilijkheid en sterren die de zwaarte van het terrein aangegeven. (Oplopend van 1 tot 5 sterren) Deze puzzel had zowel vier sterren voor de moeilijkheid van de puzzel als voor het terrein. Oeps, nu is de puzzel eindelijk opgelost, zouden we hem niet kunnen vinden omdat er halsbrekende toeren voor uitgehaald moeten worden om in het door ons zo felbegeerde boekje onze naam achter te laten, snik. Onze drang om te gaan kijken was toch te groot en zodoende dus vanochtend vroeg op naar het eindpunt. Na een tocht door een prikkend gras, hing het doosje daar, hoog en droog opgeborgen in een boom…. Maar zonder halsbrekende toeren en zonder kleerscheuren is het gelukt om het kleinood uit de boom te vissen. Missie geslaagd! Voldaan konden we aan de reis naar Sacramento beginnen.

Zoals gezegd hebben we deze dag eigenlijk over en wilden we die gebruiken om een flitsbezoek af te leggen bij Arnold Schwarzenegger. De gouverneur van de staat Californi? zetelt namelijk in de hoofdstad, Sacramento. Als jullie zo meteen de foto zien van het State Capitol, zeggen jullie vast: “O, ja.” De vlag hing uit, maar of deze sterke man ook aan het werk was, we zullen het niet weten. Het gebouw, maar zeker ook de aanliggende gebouwen in het park zijn de moeite waard.

Zo heeft overigens heel Sacramento ons positief verrast. In de Old Town staan een groot aantal oude gebouwen, die een typische sfeer uitstralen. Je kunt je hier ongetwijfeld een paar dagen vermaken en alles op het gemakje bekijken. Helaas hebben wij op dit moment de tijd niet, want morgen wacht alweer de laatste stop van onze reis: San Francisco.

Gisteren was het al hier op het nieuws. Het zou gaan sneeuwen. Op grote hoogte wel te verstaan, dus echt last zouden we er niet van kunnen hebben. Aangezien we gisteren gewoon in korte broek en T-shirt rondliepen en we voor vandaag eigenlijk hetzelfde verwachtten toen we deze ochtend de gordijnen van ons luxe 4-sterren resort openschoven (ja, ook 4-sterren is low-budget bereikbaar), waren we ook behoorlijk verrast toen we deze ochtend de auto parkeerden, een kleine 70 kilometer bij onze slaapplaats vandaan, en uitstapten. Het was behoorlijk fris, om niet te zeggen, gewoon koud. De temperatuurmeter gaf een temperatuur aan van rond het vriespunt en daar stond ik dan in mijn korte broek en T-Shirt. Snel even het Fleece-vest gepakt uit de auto en aangetrokken. Even een blik rondwerpen en mijn mond viel wellicht open van verbazing. Sneeuw. Nu wisten we al dat de Nationale Parken hier maar een drietal maanden per jaar open zijn vanwege dit witte spul, maar verwacht hadden we het nog niet. Even een korst stukje gewandeld en toen naar Lassen NP, waar de Bumpass Hell Trail op ons wachtte.


Besloten om van de korte broek toch maar een lange broek te maken door eenvoudigweg het onderste gedeelte ervan uit de auto te pakken en deze door middel van een rits aan het gedeelte dat ik aan heb vast te maken, om vervolgens vol goede moed op pad te gaan.

Zoals in het filmpje te zien (klik hier als je het hierboven niet kunt zien.) is, ligt er sneeuw. Niet schrikbarend veel, maar toch hier en daar een centimeter of zes, zeven. Maar goed, dus op naar Bumpass Hell. Bumpass Hell wordt zo genoemd omdat degene die deze plek heeft ontdekt (Bumpass), door de bovenste laag aarde zakte met zijn been en hiermee in een warme poel van ongeveer 115?C terechtkwam, waardoor hij zijn been verloor en tegelijkertijd kwam er een dampende zwavelgeur vrij. Onderweg kwamen we ook nog vele eekhoorns tegen. Eigenlijk is dit, samen met wat bergmarmotten, het enige wild dat we deze vakantie hebben gespot.


We wisten niet wat we konden verwachten, behalve de zwavelgeur dan, die we nog kennen van ons bezoek aan Yellowstone NP drie jaar geleden. Ook hier werd alles weer overtroffen (behalve de geur, die na een bezoek van ruim twee uur toch wel enigszins went). Werkelijk schitterend.

Na deze plek nog een korte wandeling gemaakt door het gedeelte dat 96 jaar geleden door een vulkaanuitbarsting weg werd gevaagd. Hier lagen stenen zo ontzettend groot die door deze uitbarsting omhoog zijn geslingerd en ruim 5 kilometer verderop zijn neergekomen. Op het moment als je naast zo’n steen staat, kun je alleen maar ontzettend veel respect krijgen voor de krachten die er toen moeten zijn vrijgekomen.


Al met al weer een drukke, mooie en indrukwekkende dag gehad. Morgen hebben we een dagje over en gaan we Sacramento in vogelvlucht bezoeken als een kleine bonus, om daarna door te reizen naar de eindbestemming van onze reis.

Vandaag was het de enige echte reisdag voor ons. Ruim 400 kilometer dienden we te overbruggen met de auto. Klein nadeel daarvan is dat het allemaal over 80 kilometerwegen diende te gebeuren omdat er geen snelwegen zijn die leidden van en naar de plek waar wij verblijven/heen willen gaan.

Voordeel van zulke wegen is natuurlijk wel dat het allemaal schitterende landweggetjes zijn door de bergen, bossen en noem nog maar meer van zulk moois op. Het ene dorpje met 100 inwoners, het volgende met slechts 30. Precies op tijd?(rond 12:30 uur) kwamen we in een grotere plaats aan (circa 15000 inwoners) zodat we een stop konden maken om te lunchen. Vervolgens de route weer verder landinwaarts vervolgd om halverwege de middag in Anderson, Californi? aan te komen. In deze overbekende plaats is weinig tot niets te zien dus besloten we om een paar caches te gaan rapen zoals men dat met een mooie omschrijving pleegt te zeggen. Om heel eerlijk te zijn valt het cachen in Amerika over het algemeen tegen. Dan heeft iemand een mooie locatie uitgezocht bijvoorbeeld bij een beeld, dan weet de Amerikaan in een straal van 10 meter van dat beeld de meest vieze en onaantrekkelijk plek te bedenken om daar een blikje met een stukje papier neer te kwakken (in NL, legt men dan ergens een fotorolletje neer onder een steen of iets dergelijks, vaak open in het zicht.) Vele van deze misbaksels laten we dan ook liggen voor wat ze zijn. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen op het voorgaande wat het allemaal toch nog leuk maakt om te doen. Gelukkig zijn er hier ook mensen die creatief zijn en hun container op de meest fraaie manier weten te maken en te verstoppen. Vaak zo geplaatst zodat iedereen ze kan zien, maar zo goed gecamoufleerd dat ze volledig opgaan in de omgeving. Zie ook de onderstaande foto voor een voorbeeld, suggesties voor wat de container zou kunnen zijn, zijn welkom (een tip, hij is zo groot dat er makkelijk 10 pennen achter elkaar in zouden kunnen). Een grotere uitvoering van de foto is hier te vinden.

We verwachten de goede oplossing van E.D.G (in 4-voud, elk teamlid met een eigen creatieve suggestie of een eensgezinde goed gemotiveerde oplossing voor dit raadsel. Extra tip: GC1HF75) spoedig te ontvangen.

Al met al vandaag veel gereden, maar toch nog een fijne dag gehad door wat dingetjes te zoeken.

Bijna iedereen kent het Concert bij de Zee wel dat ieder jaar gehouden wordt in Zeeland. Wij niet, tenminste niet van het er ooit bij geweest zijn, wel hebben we er ooit van gehoord, maar meer ook niet. Waarschijnlijk heeft niemand ooit gehoord van Concert in het Bos. Wij ook niet, maar we zij er wel bij geweest.

Vandaag trokken we verder naar het zuiden. Na twee dagen in Oregon verbleven te hebben, bereikten we vandaag The Sunshine State, oftewel Californ?. In deze staat zullen we tot het einde van onze vakantie vertoeven. Als eerste stond het Nationale Park, Redwood op het programma. Omdat we hier niet al te veel van verwachtten hebben we besloten om hier maar ??n dag door te brengen (lees, een middag omdat we ‘s ochtends ruim vier uur dienden te rijden van het hotel in Oregon naar het Nationale Park). We verwachten er niet te veel van, en toen we een tijdje reden in het park leek het alsof onze verwachtingen werden waargemaakt. We besloten toch door te gaan naar het bezoekerscentrum, wat ook al een sombere indruk maakte op ons, om te kijken welke wandelingen van een kilometer of vijf er voorhanden waren. De keus viel uiteindelijk op Big Tree & Cathedral Trees Trail oftewel Grote Boom & Kathedraal Bomen Pad. De auto geparkeerd bij het startpunt van deze rondwandeling en, nadat we de rugzakken en de fotoapparatuur omgedaan hadden gingen we op pad. We kunnen niet zeggen vol goede moed, want onze verwachtingen waren tot een dermate laag niveau gedaald, dat we alleen maar van een lekkere wandeling van vijf kilometer uitgingen. Na de auto achter te hebben gelaten, liepen we het pad op. Linksaf, rechtsaf, nog een bochtje en… Non-de-patat….. Mijn mond viel open van verbazing, weg waren plotseling de lage verwachtingen, recht voor me stond Big Tree. Inderdaad, Grote Boom. Hoewel dat toch wel enigszins een beetje een understatement is. Mijn blik dwaalde een kleine 130 meter omhoog tot de plek waar de kruin van de boom de lucht leek te raken. De wandeling ging verder langs verschillende andere reuzen van het woud.


Op een bepaald moment meende ik muziek te horen. Onmogelijk leek me na een blik op de digitale kaart die we altijd bij ons dragen. Binnen een kilometer is er geen gebouw of weg te bekennen, maar toch, ik hoorde muziek ver weg. Ach, het zal wel. Schouderophalend vervolgde ik het pad. Enkele minuten later liepen we weer door een bocht, en daar zat ze, een meisje met een gitaar. Met haar rug tegen zo’n woudreus, haar gezicht naar de nog grotere buurman van deze boom. Terwijl ze haar gitaar zat te stemmen, liepen we ongemerkt voorbij. De volgende bocht door, begon ze te spelen, om, na het intro te hebben gespeeld, ook erbij te gaan zingen. Non-de-patat. Noem alle grote zangeressen op de aardkloot maar op en zet dan dit meisje voorop. Inderdaad voorop, want al die grote namen mogen netjes achteraan sluiten om voor haar, werkelijk schitterende stem, een zeer diepe buiging te maken. We keerden om en gingen op een afstandje staan te genieten van het wonderschone lied dat ze ten gehore aan het brengen was in een schitterende ambiance. Daar kan geen Concert bij de Zee aan tippen.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Langzaam, zeer langzaam komen we vooruit. Het zweet is ondertussen al uitgebroken op plekken waarvan ik niet het minste vermoeden had dat het ?berhaupt daar kon uitbreken. “Zullen we maar omdraaien?”, vraag ik me in mezelf af.”Nee”, klinkt het achter me, “we gaan gewoon door.” “Oke.” Mmmm, heb ik het dan toch hardop uitgesproken? Dat ik daar nog de puf voor heb. Maar goed, eigenlijk wil ik ook gewoon doorgaan, want ik heb de eerste 400 meter toch niet voor niets zo ongeveer in een hoek van 45 graden omhoog gelopen. Ik dacht dat we goed getraind waren, maar ja, als het op bergen en hellingen aankomt, dan kun je in Nederland eigenlijk ook niet trainen. Geef me dan maar een wandeling van 25 kilometer over nagenoeg vlak terrein, daar draai ik mijn hand niet voor om.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik kijk voorzichtig iets omhoog, en daar zie ik de laatste heuveltop. Althans, dat denk ik, want hoe vaak komt het niet voor dat achter die laatste heuveltop stiekem toch n?g een heuveltop verborgen is. En daarachter w??r een. Zoiets zal hier ook wel het geval zijn. Maar echt heel ver kan het toch niet meer zijn volgens mij. Het was dan wel een vier-sterren-terrein wandeling, maar de afstand was te verwaarlozen volgens mij. Mijn hoofd weet het allemaal niet meer. Gewoon doorgaan is het devies.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik ben bijna bij die laatste heuveltop, nog ??n stap en dan….

Dat even voor wat betreft de dag van gisteren. Het mag geen verrassing meer zijn dat we deze ochtend weer vroeg bepakt en bezakt op weg zijn gegaan naar het volgende hotel. Onderweg kwamen we haast uitsluitend auto’s tegen met vlaggetjes aan de zijkant. Het merendeel groen-geel gekleurd een enkeling oranje. In de dagen dat we hier zijn hebben we geleerd dat in dit gedeelte van de VS het American Football ‘hot’ is. Ook het honkbal is populair, met het haalt het niet met het college-football. Dit is het team van de universiteit. We zaten met ons hotel precies tussen twee rivaliserende teams in. The Beavers nabij Portland en The Ducks komen uit Eugene, zo’n 100 mijl zuidelijker. Gebroederlijk reden deze twee supportsgroepen richting de plaats waar hun team de strijd aan moest gaan. Bij ??n van onze stopplaatsen, stonden deze twee groepen zij aan zij in de rij van het toilet. (Ik zie het een Feyenoorder en een Ajaxied in vol tenue op een wedstrijddag nog niet doen).Aangekomen in Roseburg waar ons hotel ligt, als eerste even de supermarkt in om een broodje te kopen. Hier bleek een merchandising-punt te zitten, waar ze zowel shirt, petjes etc, van The Beavers als van The Ducks verkocht werden. Paul was nog op zoek naar een nieuwe pet (@Ger: zodat ik hem niet zo snel met een aap verwar) en zag een leuke van de Ducks. Vervolgens zagen we ook nog een fraaie muts van The Beavers en deze stond hem ook wel goed. Dus hij besloot om beide maar te nemen. Ik vond dat hij deze eigenlijk niet tegelijkertijd af kon rekenen en vond dit een staaltje heiligschennis van de hoogste orde. Ik moet er niet aan denken dat een nietsvermoedende toerist in Nederland een sjaal koopt van PSV en daarbij doodleuk een pet af wil rekenen van Ajax. FOEI!! De dame aan de balie was het met mij eens en zij dat het wel erg vreemd was om zowel een attribuut van The Beavers als van The Ducks te kopen!. Toen bleek ook nog eens dat zij de pet voor drie dollar teveel aansloeg, toen we haar hierop attendeerden, verontschuldigde zij zich en zei ons dat we dan de pet voor niets kregen. Het stond namelijk verkeerd in de computer. (In Nederland moet je de strijd aangaan, want vaak zegt men dat de prijs die de kassa aangeeft leidend is, hopelijk krijg je dan na veel praten het verschil terug. Hier niet, hier krijg je het dan gratis). Dus we hebben nu een rivaliserende pet en muts voor de prijs van 1. Gebroederlijk zitten ze nu samen ingepakt in de koffer, hopelijk vechten ze elkaar de koffer niet uit voordat we in Nederland zijn.

Er zullen maar weinig mensen zijn die het zich kunnen voorstellen, maar deze middag hebben wij doorgebracht met een bezigheid die wij normaliter niet zo heel vaak doen. En als we hem al ooit doen, dan is het maar even snel tussendoor. Maar vandaag was het allemaal anders. Uitgebreid en op ons gemak, van de ene na de andere, om vervolgens vol goede moed weer door te gaan naar de volgende en daarna weer naar de buurman. Ruim vier uur hebben we ons kunnen vermaken op deze manier, zonder ons te vervelen. Zonder zelfs maar de behoefte te hebben om koffie te drinken. Het moet niet gekker worden allemaal. De mogelijkheid zit er zelfs nog in dat we het n?g een keer gaan doen in deze vakantie, want we zitten zo goed op schema dat we op het einde van onze reis richting het zuiden maar liefst ??n hele dag over hebben (zoals het er nu voorstaat tenminste) waarvoor we nog niets in de planning hebben zitten. We hebben zitten denken om een bezoekje te brengen aan Yosemite NP, maar dat is toch iets te ver om voor ??n dag. We hebben al zitten denken om via Sacramento te reizen. Maar eigenlijk weten we het nog niet. Voor hetzelfde geld, gaan we dan w??r doen wat we deze middag hebben gedaan. Shoppen.

Vanmorgen als eerste op pad naar Mount Saint Helens, ruim twee uur rijden vanaf het hotel. Dat lijkt behoorlijk, maar het is hier niet anders. De afstanden vallen op zicht behoorlijk mee, het is meer dat de laatste 75 kilometers vaak over een 50 kilometerweg gaat, dus dat schiet qua tijd heel erg op, terwijl de afstand wel meevalt. Zo ook dus vanmorgen. Twee uur rijden, een half uurtje kijken naar deze in 1980 ge?xplodeerde vulkaan, en weer twee uur terug rijden. Dat is onze ochtend van vandaag in een notendop. Een half uurtje is dat niet weinig zal menigeen zich misschien wel afvragen. Wel, ja en nee. Ja, voor de tijd dat je in de auto zit is het wel wat weinig. Nee, want als je iets gezien hebt, heeft het totaal geen nut om er langer te blijven, enkel en alleen maar om er te zijn. We hebben het half uur aldaar met volle teugen genoten, en ook de weg omhoog en omlaag waren meer dan de moeite waard.

Voor de middag hadden we een paar korte wandelingen uitgezocht in de buurt van het hotel (echt in de buurt, want het was maar 15 kilometer weg). De wandelingen waren in de buurt van Fort Vancouver, alwaar we morgen een bezoekje aan willen brengen. Een drietal korte wandelingen stonden op het programma. Alles bij elkaar een kilometer of zeven, dus dat is maar even tikken. Alledrie waren het historische wandelingen, dus we hebben weer van alles geleerd over de geschiedenis van Amerika.


Deze geschiedenis omvat, de laatste 100 jaar, voor een groot gedeelte de automobiel. Wat ons bij aankomst in Seattle opviel is dat het lijkt of de gemiddelde auto van de Amerikaan de afgelopen drie jaar in een wasmachine in een te warm programma hebben gezeten, want de auto’s zijn een stuk kleiner dan voorheen. Was drie jaar geleden een auto van het formaat Opel Omega nog de normale gang van zaken, vandaag de dag zie je auto’s van het formaat dat wij gewoon zijn. Zelfs de Volkswagen Golf en Kia Rio worden hier met grote regelmaat gesignaleerd. Natuurlijk hebben de Amerikanen nog wel een voorliefde voor het pimpen van hun auto. Zo ongeveer op iedere hoek van de straat zie je wel een auto die overdreven verhoogd, danwel overdreven verlaagd is. De modekleur hierbij is volgens ons matzwart. Met grote regelmaat, zie je, met name de Latino’s, hun auto langs de kant van de weg met een spuitbus matzwart overspuiten. Meestal is het resultaat om spontaan een huilbui van te krijgen, maar soms is het resultaat een creatie om je vingers bij af te likken.

Andere dingen die hier extreem zijn, is het aantal geocaches. Om deze te vinden hoef je niet veel moeite te doen. Enkel de aanwezige geocaches vanaf de laptop in de GPSr laden. Klein nadeel hierbij is wel dat in onze GPSr ‘maar’ 1000 van deze caches geladen kunnen worden, en dat dat aantal al bereikt wordt als je een straal van 15 kilometer instelt. Maar ach, dat mag de pret niet drukken. We zijn nu halverwege onze trip, en hebben in deze tijd zonder al te veel moeite te hoeven doen al 48 keer onze naam in een logboekje mogen kalken. Misschien gaan we wel proberen om de 100 vol te maken. Wie weet.

Na al het natuurschoon van de laatste dagen was het vandaag tijd om maar weer eens het stedelijke gebied op te zoeken. Gisteren zijn we aangekomen in ons hotel, waar we een aantal nachten zullen verblijven. We merkten direct dat we een stad naderden. Waren de wegen in en om de nationale parken nog leeg, hier werd het al drukker. Bij het ontbijt kwamen de filemeldingen op TV voorbij (in de VS staat ‘s ochtends standaard de TV aan). Nou, het was opgepast volgens de nieuwslezer want het was extreem druk verkeer. Als dit verkeer op de A2 zou staan op deze tijd, dan zouden wij gaan denken dat de grote vakantie-uittocht al begonnen was, zodat we rustig onze weg konden vervolgen. Hier vinden ze het dan extreem druk.

Maar goed, het werd dus tijd voor stedelijk gebied. Na het ontbijt zijn we dan ook met de tram naar Portland vertrokken. Volgens de Capitool een aardige stad, met een paar bezienswaardigheden. Dit was inderdaad ook zo. Niet spectaculair en geen must-see’s, maar wel aardig. En natuurlijk konden wij ons ook goed vermaken met schatten zoeken. Er lag zelfs een leuke wandeling langs de vele schitterende beelden, die Portland rijk is. Erg fraai en we hebben direct de hele binnenstad kunnen bewonderen en als bonus de schat gevonden. (Een veredelde stadswandeling, zeg maar).

Twee nadelen kleven er wel aan Portland. Vanaf ‘s ochtends toen we aankwamen tot aan het moment dat we weer in de tram stapten hing er een geur van Fastfood-eten in de stad. Maar ach, dat hoort nu eenmaal ook bij de VS. Hoewel we het idee hebben dat de Amerikanen in de drie jaar dat we hier niet geweest zijn, gezonder zijn gaan eten. De McDonalds is zienderogen in aantal geslonken en het aantal consumenten van deze keten teruggelopen.

Het tweede nadeel is het groot aantal zwervers die de stad ‘rijk’ is. Er ligt, of in het gunstigste geval staat, niet ??n zwerver op iedere hoek van de straat, maar wel drie. De een bedelt, de ander toont alleen een bordje met daarop dat hij, maar zeker ook vaak een zij, bijvoorbeeld de ziekenfonds niet kan betalen of geen dak boven het hoofd heeft. Maar ze zijn zeker niet opdringerig en wensen je een prettige dag, ook al heb je aan hen geen dollar gegeven. Maar ondanks dit, is het wel een schone stad.Morgen wacht weer een Nationaal Monument, namelijk Mount Saint Helens. De temperatuur zal in ieder geval hoog zijn, net als vandaag overigens (richting de 40 graden, maar in tegenstelling tot gisteren, niet benauwd.).

Geen woord gelogen heeft de goede man. Wat zijn wij blij dat hij ons om heeft weten te praten. Niet dat hij daar zo heel veel moeite voor diende te doen, maar toch…
Ik heb het natuurlijk over de National Park Ranger, waar we eergisteren mee hebben zitten te kletsen en waardoor we onze plannen aangepast hebben. Gisteren nog wat tijd over en hebben we toen een kort bezoek kunnen brengen aan het Hoh-regenwoud. Hierdoor waren we aan het twijfelen gegaan of we het bezoek aan het Quinault-regenwoud wel door zouden laten gaan. Het zou waarschijnlijk toch allemaal meer van hetzelfde worden. Het Duc Soh bos was al een combinatie van gewoon bos en regenwoud en in het Hoh-regenwoud kregen we eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde te zien. Vandaag zouden we helemaal doorrijden tot aan Vancouver (in de staat Washington), een kleine 400 kilometer verder van het hotel vandaan waar we zouden vertrekken deze ochtend. Na een uurtje of twee rijden zouden we langs het regenwoud komen (ongeveer halverwege) en we hadden bedacht dat het wel fijn zou kunnen zijn om hier een uurtje of anderhalf tot twee te vertoeven om een stukje te gaan wandelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Eenmaal aangekomen in het regenwoud, was het een oase van rust op de parkeerplaats. Stond bij Hoh de parkeerplaats nog mutje-vol, hier stond naast onze auto nog ??n andere auto geparkeerd. Vol goede moed begonnen we aan een wandeling over een rolstoelvriendelijk (!!!) pad door het regenwoud. En eerlijksheidshalve moeten we bekennen dat het inderdaad meer van hetzelfde was. Maar dan alles in de overtreffende trap. Dit is wat we ons voorgesteld hadden van het regenwoud.


We hadden gelezen over meterslange slierten mos die uit de bomen naar beneden hingen. Wel hier hingen ze.
We hadden gelezen over manshoge vaarns. Wel hier waren ze echt manshoog (ik weet het Ger, ik ben niet al te groot, dus zijn ze al vlug manshoog.).
We hadden gelezen over de ondoordringbaarheid van het bos, buiten de paden om. Wel hier waren ze ondoordringbaar. Alhoewel we het natuurlijk niet echt geprobeerd hebben, maar het zag er allemaal behoorlijk ondoordringbaar uit.

\
Na met volle teugen genoten te hebben van dit toefje op de taart, reden we door richting het zuiden. Vancouver voorbij, Portland voorbij. Dan rechtsaf de snelweg af. Twintig kilometer over een slingerweg dan nogmaals rechtsaf, een paar bochten en dan…..

Dan zijn we aanbeland op de plek waar onze grote hobby in mei 2000 begon. De plek waar toen de allereerste geocache verstopt werd. Een bezoek aan deze plek was missie 3 voor ons. Rond 17:00 uur vanmiddag konden we zeggen dat deze missie ook geslaagd is. Voor de meesten waarschijnlijk nietszeggend allemaal. Voor ons al met al toch drie bijzondere plekken die we hebben bezocht.

Zoals gisteren aan jullie medegedeeld stond vandaag het strand op het programma (zo wordt het toch nog een beetje een normale vakantie zoals zo vele Nederlanders, een strandvakantie!). Maar wie ons een beetje kent, weet dat wij een ander idee hebben bij een dagje strand en dat we dit meestal maar kort volhouden. Dus op naar Ruby-beach en niet zoals het het eerder geplande Rialto-beach, maar naar het volgens de Ranger minder toeristische gedeelte. Het was een fraai strand met uitstekende rotsen uit zee waar de golven met regelmaat tegen ‘kapot’ sloegen. Na een uurtje rondgewandeld te hebben, de nodige kiekjes geschoten te hebben en geluncht te hebben met uitzicht over de Grote Oceaan, zat onze strandvakantie er wel weer op.


We besloten om toch maar even naar het Hoh-Rain-Forest te gaan, nu we toch tijd over hadden. Maar niet voordat we onze dagelijkse cache gevonden hadden. Het bewuste doosje lag dit maal bij ‘s werelds grootste cedar. Het was inderdaad een gigant. Hier hebben we mede-cachers ontmoet welke ons wezen om een bijzondere boom even verderop waar ook een schat verstopt zou liggen. Ook al is het dan maar een boom, deze was het aanzien meer dan waard. De stam was van boven tot onder in elkaar gedraaid, een bijzonder fraai gezicht.


Vervolgens langs het, misschien een minder mooi stukje, van het rain-forest. We waren wat huiverig om in herhaling te vallen, en na gisteren teveel van hetzelfde te zullen zien. Maar dit was zeker niet zo. Dit regenwoud was toch weer heel anders als het woud gisteren. In dit gedeelte van het park, stond veel meer water. (Het doet zijn naam dus eer aan). Het geheel deed ons denken aan Droomvlucht. Ja, ja het wordt zo langzamerhand een Efteling-promotie rondreis. Maar ??n ding is toch wel beduidend anders. Hier ontbreken de karretjes en moeten we zelf lopen. Het zou meer op zijn Amerikaans zijn als er karretjes door het woud zouden rijden over een mono-rail. Misschien hebben ze een idee?nbus. Het is maar een tip….

Vanmorgen weer op tijd opgestaan om de bossen van Olympic National Park met een bezoekje te gaan vereren. We wisten niet wat we hier precies konden verwachten. Waarschijnlijk omdat we zo goed zijn ingelezen, dat we dingen door elkaar gaan halen. Maar gisterenavond dus even het boek erbij gepakt en een snelle opfriscursus Olympic NP gedaan. Al snel werd het duidelijk welk deel van het park we wilden gaan bezoeken, namelijk Sol Duc. Tesamen met de overige namen die het park heeft (zoals Hoh, Elwha, Kalalog & Puget), lijkt het allemaal wat Aziatisch aan te doen, maar niets is minder waar. Als eerste stop hadden we een waterval uitgezocht, waar we met een klein beetje geluk zalm een waterval op zouden kunnen zien springen.

Helaas voor ons hadden we dat geluk niet. Wel hebben we enkele zalmen zien zwemmen. Naar het bleek was de zalm een zeldzame verschijnsel vandaag de dag. Dit komt door overbevissing van de rivieren en de oceaan. Hoe dan ook de omgeving was een waar paradijsje waar we heerlijk hebben genoten. Zeker toen we enkele honderden meters verder liepen. Want Amerikanen zijn en blijven Amerikanen. Het liefst zouden ze een asfaltweg willen hebben liggen tot het punt waar ze iets kunnen zien, zodat ze zeker niet te ver hoeven te lopen.

Daarna door naar Sol Duc Falls. Een, voor ons korte wandeling (toen we gisteren naar enkele korte wandelingen vroegen bij het bezoekerscentrum kwamen ze op de proppen met wandelingen die korter waren dan een kilometer.), van iets meer dan vier kilometer. Het bos waardoorheen het pad ons naar de watervallen leidden was werkelijk schitterend. Mede door de zon die zijn uiterste best deed om door de bomen heen te schijnen, waardoor het geheel een sprookjesachtige aanblik kreeg. Toen we eenmaal bij de watervallen aankwamen, vielen deze een beetje tegen. Of dat kwam door het fabuleuze bos of dat het komt doordat we verwend zijn? Ik weet het niet, maar ik denk het eerste, want van een waterval als Tschiessent?mpel in Luxemburg kunnen we nog steeds volop genieten. Dat laatste hebben we hier ook zeer zeker gedaan, want al met al was het toch zeer de moeite waard.

Daarna gingen we voor een volgende korte wandeling door naar Ancient Forrest (oud bos), waar bomen staan die er al stonden op de dag dat Columbus Amerika aanzag voor India (12 oktober 1492). Ook dit stuk bos was weer een schitterende mengeling van bos en regenwoud.

Als laatste vandaag gingen we door naar de Marymere Falls. Alvorens we aan deze korte wandeling (ook een kilometerje of vier) begonnen, besloten om eerst even bij de Parkranger naar binnen te gaan. We raakten aan de praat met hem, en mede door zijn verhalen en tips hebben we besloten om onze trip maar weer eens aan te passen. Niets geen regenwoud morgen. Niets geen strand overmorgen. De bedoeling was om naar het Hoh regenwoud te gaan en naar Rialto strand. Allebei van deze dingen waren mooi, vond hij. Maar als we slim waren en, met een knik van zijn hoofd naar onze drie fototassen wijzend, ?cht mooie foto’s wilden maken, dienden we de massatoerismelocaties van het park te laten zijn voor wat ze zijn en naar Ruby strand en naar het Quinault regenwoud te gaan. We dienden hem echter niet verkeerd te begrijpen want wat we gepland hadden was ook zeer mooi en hij wilde ons echter niets opdringen. Dat is hem natuurlijk ook niet gelukt. Hierdoor zijn we echter genoodzaakt om de dagen om te wisselen in verband met de tijd en afstand die deze twee anders liggen dan hetgeen wat oorspronkelijk de bedoeling was.

En de Marymere Falls? Door al het gepraat met de Ranger was het te laat om nog aan deze wandeling te beginnen.

Vandaag de volgende route. Verder naar het noorden naar Olympic NP. Ruim 4 uur rijden van onze vorige stop, maar het was allemaal ingecalculeerd. We zullen rondom dit park totaal drie dagen vertoeven, dus ruim de tijd om overal van te genieten.

Olympic NP bestaat uit vier gedeeltes. De bergen, de bossen, het strand en als laatste het regenwoud (of zoals andere mensen het zo mooi kunnen zeggen: Het Oerwoud). Vanmiddag hebben we de bergen bekeken. Was het gisteren nog warm met een temperatuur van ongeveer 24 graden. Vandaag was het niet ??n, maar twee jassen kouder. Het kwik kwam namelijk niet verder dan 5 graden celsius. Gisteren zonnebrand, vandaag een muts. Het is een behoorlijk verschil, en natuurlijk hebben we geen van beiden meegenomen. Goed de zonnebrand zit in de tas, maar toen we die daadwerkelijk nodig hadden, stond die tas ruim 100 kilometer verderop in een hotel.

Na genoten te hebben van het schitterende uitzicht, werd het tijd om onze spulletjes naar het hotel te gaan brengen en een hapje te eten. Morgen staan de bossen op het programma, overmorgen het regenwoud (oftewel het Oerwoud (en ja, we kijken uit.).) en dan gaan we nog even langs het strand, alvorens we het noorden van de USA gaan verlaten.

Eigenlijk zijn we best wel saai samen. Een hele dag op pad met zijn tweetjes en eigenlijk valt er weinig bijzonders te vertellen. Gewoon een dag eigenlijk zoals alle anderen.

Vanmorgen weer naar Nationaal Park Mount Rainier gereden om daar een stukje te gaan lopen. Vandaag was Panaroma Point het doel. Een rondje van iets meer dan 9 kilometer met in totaal een stijging van iets meer dan 500 meter. Zoals gezegd, niets bijzonders dus. Zoals gewoonlijk om iedere hoek weer een schitterend uitzicht (zo saai om steeds maar weer hetzelfde te moeten vermelden, je zou er welhaast van in slaap vallen.). Het enige bijzondere was dat we met eigen handen een gletsjer hebben kunnen aanraken (normaal gesproken zou ik typen kunnen en mogen aanraken, maar dan zou ik jokken en dat mag ik niet van mijn mamma dus doe ik dat ook maar niet.).

Het hoogste punt dat we mochten bereiken zonder een extra vergunning nodig te hebben lag aan de voet van de gletsjer op Mount Rainier. Verder dan dat punt zijn we ook niet geweest, want om eerlijk te zijn, waren we na de klim toch wel behoorlijk moe en we dienden tenslotte ook nog af te dalen. En als de afdaling over net zulke paden ging als de weg omhoog, dan zou die wandeling ook niet al te licht zijn.

En inderdaad, helaas bleek het ook zo te zijn dat de paden waarover we naar beneden dienden te lopen niet echt van het rolstoelvriendelijke soort waren. Na iets meer dan vier uur gelopen en genoten te hebben kwamen we weer aan bij het beginpunt, waarna we de lange rit naar het hotel in Centralia weer aanvaarden.

Moe maar voldaan bekeken we zojuist de wandeling die we hebben gelopen nog eens na op de laptop

Vandaag vertrokken we na een nachtje in Snoqualmie Pass richting het zuiden naar Mount Rainier. Gisterenavond hier een hotel in de omgeving proberen te boeken. Helaas is dat niet gelukt, we zitten nu 2 uur rijden vanaf de ingang van het park vandaan. We hadden wel een ander hotel gevonden, maar de meest positieve recensie over dat hotel was, “zo’n slecht hotel heb ik nog nimmer gezien”. Dat hebben we dus maar links laten liggen en ervoor gekozen om een stukje verder te rijden. De voornaamste reden dat het zolang rijden is, is niet de afstand, maar meer de maximumsnelheid van 50 kilometer per uur over een afstand van 60 kilometer in het park. In de Nationale Parken in Amerika mogen geen caches verstopt worden. Maar 15 meter daarbuiten wel, dus was het vandaag voor ons reden om net buiten de grenzen van het park een kistje te gaan zoeken, zodat we onze naam weer in een boekje mochten bijschrijven. Ook hier was de natuur weer meer dan de moeite waard, en het bleek ook vandaag maar weer eens dat de natuur hier een stuk ruiger is dan in Nederland.

Na het papiertje te hebben volgekalkt, konden we weer terugkeren naar ons cache-mobiel voor de komende drie weken. Deze auto hebben we gisteren opgehaald in Seattle. De eerste auto hebben we geweigerd, omdat de deur van de bestuurder niet helemaal goed sloot (lees: de deur hing los in de scharnieren en bij het openmaken zakte deze ruim 5 centimeter naar beneden). Terug naar de balie en gevraagd om een andere auto. Dit was niet mogelijk omdat er geen andere auto’s op voorraad waren in de klasse die we hadden besproken. Na de mededeling dat een klasse kleiner voor ons geen probleem was, werd er geantwoord dat dat helemaal uit den boze was, en als donderslag bij heldere hemel was er plotseling wel een auto in de door ons gereserveerde klasse beschikbaar. Goed, geen kleinere auto dus, maar gewoon de auto die we besteld hadden. Hadden we de vorige keer de beschikking over een Ford Taurus (geen kleine auto al zeg ik het zelf), deze keer hebben we de controle gekregen over een Mercury Grand Marquis (die nog een maatje groter is). Dienden we in de Ford de tassen nog horizontaal in de kofferbak te deponeren, in de Mercury kunnen ze ook gewoon rechtop achterin de bagageruimte staan.

Nu werd het toch echt tijd om het NP in te gaan, en als eerste maakten we een stop bij Grove of the Patriarchs (vrij vertaald: Kreupelhout van de Apostelen). Een bos met reusachtige bomen. Sommige waren meer dan 75 meter hoog en al ouder dan 1000 jaar. Ook waren er bomen die de Trollenkoning van de Efteling naar alle waarschijnlijkheid wel als nieuw huis zou willen hebben. Helaas voor hem, zijn deze al verhuurd.

Na nog een korte wandeling door een kleine, 100 meter diepe, canyon, werd het tijd om het park via de andere zijde te verlaten zodat we naar ons hotel konden gaan. Maar niet zonder regelmatig te stoppen en te genieten van het schitterende uitzicht. Na zo ongeveer iedere bocht ontvouwde zich weer een fantastisch, door de natuur gecre?erd spektakel, voor onze ogen. Dit smaakt naar meer. Gelukkig dat we morgen weer terug gaan.

Gisteren in alle vroegte kwam er een filmpje op onze site over hetgeen we vandaag zouden gaan doen. Tjonge, wat viel dat tegen zeg! Niets geen vuur op het water, niets geen oerwoud, niets geen rotsen die gebruikt worden als huis, laat staan dat ik een petje nodig had zodat Marieke me gemakkelijk kon herkennen. In de verste verte was er geen aap te bekennen.


Zonder gekheid, vandaag stond Project Ape op het programma. Iedereen weet ondertussen wel dat Geocaching (schatzoeken) onze grote hobby is. Er zijn allemaal verschillende soorten schatten die je kunt vinden. Zo zijn er heuse speurtochten van vele kilometers lang (die we het leukste vinden), zo zijn er puzzels die eerst opgelost dienen te worden voordat je op pad kunt gaan (leuk voor tijdens regenachtige dagen) en zo zijn er zogenaamde oppikkers (schatten waarvan je weet waar die ligt en waar je er vaak verschillende van op een dag kunt doen).

Maar zo zijn er ook Project APE caches. In 2001 ging de film Planet of the Apes in premi?re en ter gelegenheid daarvan werden er 10 schatten verstopt, waarmee een ticket voor de premi?re van deze film te verdienen was. Van deze 10 schatten waren er na twee jaar, nog maar twee te vinden. ??n midden in het oerwoud in Brazili? en ??n, juist in de VS bij Seattle. Omdat dit soort type geocache zo zeldzaam is, vonden we dat deze gewoon in de route ingepland diende te worden.


Eerlijk is eerlijk. Het was een schitterende wandeling. Met name de eerste kilometers gingen door een prachtig bos behoorlijk steil omhoog. Op het moment dat het vlak werd, kwamen we op een oude spoorweg terecht, welk pad we dienden te volgen. Toen we bijna bij de eindbestemming waren, zagen we tot onze ontzetting dat de weg weg was. Door de regen waarschijnlijk weggespoeld. Gelukking konden we er redelijk simpel omheen lopen, zodat uiteindelijk toch de schat kon worden geopend.

Daarna nog heerlijk verder gewandeld waarbij we en passant ook nog de als 79e geplaatste geocache hebben gevonden. Al met al weer een fantastische dag beleefd en we komen zojuist uit de Hot Tub vandaan in de wereldplaats Snoqualmie Pass. Morgen gaan we door naar Mount Rainier.

O ja, en waarom Missie 2, Missie 9 genoemd wordt? We hebben geen idee.

Vandaag het genoegen mogen hebben dat we zowel letterlijk als figuurlijk een hoogtepunt hebben mogen beleven. Vandaag na een voor Amerikaanse begrippen goed ontbijt, op pad gegaan. Het stukje Seattle dat het dichtste bij het hotel ligt, hebben we voor deze ochtend bewaard. Dit was niet zonder reden, omdat we om 14.00 uur stipt een afspraak hebben op het hoofdkantoor van Geoaching.


Zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen, staat de Space Needle bij ons hotel om de hoek en is het dus maar een paar minuten lopen om ‘het gezicht’ van Seattle te kunnen bewonderen. En ach, van de ene kant zegt het ons niet veel, maar van de andere kant hoort het wel bij deze stad. En nu we er toch zijn, voelen we toch wel de behoefte om even op de top een kijkje te nemen. Na het Empire State Building, lijkt ook ons het uitzicht vanaf de Needle een mooi gezicht. En niets bleek minder waar, we hadden het geluk dat we een heldere dag hadden uitgezocht en zo ook Mount-Rainier konden zien. Deze bergtop staat voor over een paar dagen op ons programma. Ook het American Football stadion was van bovenaf goed te zien, dit ligt dan ook beneden aan de voet van de naald, zodat ik zelfs kon zien welke warming-up oefeningen een speler aan het doen was. Zeer de moeite waard. We hebben ook maar eens niet op de kleintjes gelet en een ticket gekocht voor day-and-night, zodat we vanavond als het donker is nog een keer met de lift naar boven kunnen zoeven.

Na nog wat rondgewandeld te hebben door het park bij de Space-Needle (Dit is te vergelijken met het Prater in Wenen) werd het langzaam aan tijd voor ons tweede hoogtepunt van de dag. Zoals gezegd hebben we om 14.00 uur een afspraak, deze afspraak is al maanden geleden via de mail gemaakt met een zekere Jessica. Deze vrouw houdt zich samen met haar 34 collega’s bezig met geocachen. In Seattle zit namelijk het hoofdkantoor van de door ons zo geliefde hobby. Om 13:55 stonden we voor de deur. Niet slecht getimed al zeg ik het zelf, we hebben hiervoor een slordige 7500 kilometer afgelegd. Ze verwelkomden ons hartelijk. Ook in het Mekka van het geocachen kan de schat natuurlijk niet ontbreken. Het bezoek was kort, maar leuk. Na wat rondgekeken te hebben, foto’s gemaakt en ons kleinigheidje afgegeven te hebben (een mok van Eindhoven met daarop het clublied van PSV) en twee munten van hen in ontvangst genomen te hebben, stonden we een kleine 10 minuten later weer buiten. Inmiddels is het donker geworden en wordt het tijd voor Seattle by night.

Sleepless in Seattle (hoe afgezaagd kan een titel zijn, maar wat moet je anders kiezen als je er bent?)

Klabaf!!!
Letterlijk met een klap wordt ons duidelijk waarom van alle borden van Luigi een stukje van de rand beschadigd is. Niet dat het verder iets uitmaakt, want het eten is werkelijk heerlijk. En dat voor net iets meer dan $10 per persoon. Gisteren na een lange reis dus aangekomen in Seattle. Om even kort, maar toch duidelijk samen te vatten hoe Seattle is, even de volgende opmerking daarover: Seattle is net Eindhoven. Geen topper, geen aanrader en als je alle hoogtepunten dient samen te vatten kom je, met een beetje nadenken, toch wel op drie punten. Maar, net als bij Eindhoven, als je de tijd neemt om de buitenste schil er af te pellen, dan zie je toch een fraai stukje cultuur en architectuur tevoorschijn komen. Gebouwen die op het eerste gezicht een betonnen kolos lijken te zijn, blijken na iets langer het gebouw te bewonderen, toch zeer fraaie details te bezitten. Op de meest vreemde plekken wordt je verrast door het ene na het andere fraaie beeld. Sommige kantoren blijken een designtechnisch hoogstaande bar te hebben waar wij naar alle waarschijnlijkheid niet eens naar binnen mogen.

Niet dat we daar behoefte aan hebben. Geef ons maar gewoon een Starbucks. Het toeval wil dat in 1971 de eerste vestiging van deze bij ons toch wel favoriete keten in Seattle is geopend. Een mooie gelegenheid dus om die te bezoeken. Nog fijner is, dat ??n van de drie hoogtepunten van Seattle zich in dezelfde straat bevindt. Dus het kan allemaal niet op. Na deze bezoekjes blijken we toch al ruim tien kilometer gewandeld te hebben. Niet zo heel erg veel, maar we zijn toch best wel een beetje moe. Misschien toch last van een jetlag? Bovengetekende heeft vannacht in elk geval niet zo heel erg super geslapen (dus zo heel afgezaagd is die titel, dit laatste in ogenschouw genomen, dan toch ook weer niet.), dus besluiten we om even terug naar het hotel te lopen om, voordat we op zoek gaan naar onze 600e cache, even een half uurtje te gaan rusten. Na dit half uurtje gaan we de andere kant op om Seattle te verkennen. We lopen van de ene naar de andere cache (want vaak blijken dit toch wel leuke plekjes te zijn in een stad.), die we nog vinden ook (dit was vanochtend wel anders, toen we er ??n konden vinden en vier stuks niet). Langzaam zakken we op deze manier weer af naar Downtown Seattle waar we uiteindelijk uitkomen bij Luigi, waarna we weer terug gaan naar ons hotel (Dat heerlijk centraal ligt, omdat alles zich binnen een straal van twee kilometer bevindt.) om, na ruim 28 kilometer gewandeld en gestruind te hebben onszelf te ruste te gaan leggen.

Iedereen kent de situatie in de films wel. Zit je lekker in het vliegtuig, wil er iemand naar het toilet, maar het toilet is bezet. Na een half uur is het toilet nog steeds bezet en weer een tijdje verder nog steeds het schuifje op rood. Iemand besluit zijn of haar stoute schoenen aan te trekken en de deur enigszins met het nodige geweld open te maken. En dan gebeurt het! Een lijk valt door de plotsklaps openslaande deur naar buiten, het gangpad in op de grond. Mensen beginnen te schreeuwen en iemand roept: “Is er een dokter in de zaal!” Om het allemaal nog spannender te maken kan ik zeggen dat het vandaag geen film was, maar de waarheid. Wel, bijna de waarheid dan.

Het lijk was geen lijk, maar, is op zich al meer dan erg genoeg, gewoon een vrouw die bewusteloos was. Ik zat op het toilet er tegenover en hoorde de commotie en iemand om een dokter roepen. Goed, ik liet een wind (beter gezegd een ienieminie-windje), maar zo heftig konden de gevolgen daarvan toch niet zijn mijns inziens. Rustig mijn handen gewassen en toen ik de deur van het toilet opendeed, zag ik een mevrouw in een ietwat vreemde positie op de grond bivakkeren. Er was om een dokter geroepen, en geloof het of niet, maar er was een dokter aan boord van het vliegtuig. Vier om precies te zijn, en daarnaast ook nog enkele verpleegsters, dus er was meer dan voldoende medische hulp voorhanden. Na een tijdje in de deuropening van het toilet te hebben gestaan, kwam er niet echt schot in de zaak. De vrouw lag nog steeds bewusteloos op de grond. Maar gelukkig ademde ze. Of om het maar even te zeggen zoals we het op de cursus BHV zeggen, ‘ze doet het!’ Naar gelang de situatie duurde kwam er geen verbetering in de toestand van de vrouw, dus besloten de artsen dat ze zo snel mogelijk naar een ziekenhuis diende te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Dus niet. Natuurlijk dient er dan een vliegveld gezocht te worden in de buurt, wat ook nog eens een ziekenhuis in de buurt heeft en een landingsbaan die lang genoeg is om een Airbus A330 te laten landen. Gelukkig werd er spoedig een gevonden in Noord-West-Canada in een plaats met een onuitspreekbare naam, maar voor diegene die ge?nteresseerd zijn, zoek het even op met Google-maps, de co?rdinaten zijn:

N63 45.390 W68 32.827


Deze plaats met 7500 inwoners is de hoofdplaats van deze provincie in Canada en heeft een startbaan die net lang genoeg is om het vliegtuig te kunnen laten landen. Het neemt meer dan een uur in beslag om er te komen, maar het is de snelste manier om de vrouw in een ziekenhuis te krijgen. Aangezien onze plaatsen, om het maar even simpel te zeggen, superplaatsen zijn (we hebben meer beenruimte omdat we tegen een keukentje en de toiletgroepen aan zitten met onze benen), en de vrouw uit deze WC is gevallen en zodoende dus eigenlijk aan mijn voeten ligt, heb ik geen plek meer om te zitten. Na ruim een half uur word ik verzocht om 11 rijen verderop te gaan zitten omdat de landing ingezet wordt. Ik verwacht dat we minimaal twee uur aan de grond zullen moeten blijven, omdat de vrouw uit het vliegtuig dient te worden gehaald en datzelfde vliegtuig dient ook nog bijgetankt te worden. Natuurlijk zal er voor de bemanning ook nog het broodnodige papierwerk zijn dat verricht dient te worden dus twee uur is dan eigenlijk niet veel. Ik besluit om als we op de grond staan, even een SMS naar het thuisfront te sturen zodat ze weten dat het een ietsiepietsie langer gaat duren, maar dat alles verder goed is met ons. Jammer maar helaas, blijkt dat als we op de grond staan, dat er geen bereik is met de mobiele telefoon. En het ligt niet aan onze toestellen, want er is niemand in het vliegtuig die verbinding kan maken. Wel, dan maar hopen dat het thuisfront zich niet al te druk gaan maken. We kunnen toch niets anders doen dan afwachten.


Mijn voorspelling bleek toch niet zo slecht te zijn. Ruim twee uur nadat we geland zijn in de Noord-West-Canadese plaats met onuitspreekbare naam komt het vliegtuig tergend langzaam weer in beweging. De startbaan blijkt inderdaad n?t lang genoeg te zijn, en veilig kiezen we weer het luchtruim. We krijgen te horen dat de verwachtte aankomsttijd in Seattle om 15:15 uur is. Vijf uur en een kwartier later dan oorspronkelijk de bedoeling was.De orde van de dag heeft zich weer hervat en op het kleine scherm voor ons, zien we dat er de mogelijkheid is om te e-mailen. De techniek staat soms echt voor niets, en op tien kilometer hoogte besluiten we om het thuisfront via deze techniek toch enigszins gerust proberen te stellen. Het duurde even voordat het bericht gevormd was, en het koste een ribje uit ons lijf om de mail te versturen, maar dan heb je ook ?cht wat. Tenminste als de mail aankomt en gelezen wordt, want anders heeft het nog allemaal geen nut. En een bevestiging krijgen we niet dat de mail is ontvangen, alleen een woordje op het scherm dat de mail verzonden is. Maar goed, een beetje vertrouwen in de techniek hebben we wel. Natuurlijk dient de mail dan ook nog gelezen te worden. Als dat niet het geval is, dan treedt de door ons beoogde telefoonketen niet in werking en zitten er enkele mensen zich ongerust te maken terwijl ik dit op ruim tien kilometer hoogte zit te typen. Hoe dan ook, voor onze eigen gemoedsrust werkte het mailtje prima en dat is ook wat waard. Nu op naar Seattle. Een filmpje kijken, een hapje eten, dit stukje typen en nog wat film kijken verder en we zijn er. Op naar het hotel en op zoek naar een cache, zodat we de ruim 8000 kilometer tussen twee caches toch gehaald hebben.

En de vrouw? Wel, toen ze het vliegtuig verliet, deed ze het nog.

17 staten

21 parken

18 hotels

84 flesjes water

19,6 liter cappuccino

1,4 liter vieze koffie

13,6 liter thee

6 keer frites

7 uur gemiddeld slaap per nacht

0 uur televisie kijken

56 uur achter de laptop verhaaltjes typen & foto’s bekijken

6685 foto’s

196 kilometer lopen

3 keer 25 uur in een dag

1 keer 23 uur in een dag

26 keer om 06:30 uur opstaan

1 keer uitslapen tot 8 uur

242,576 gallon benzine oftewel

919,363 liter benzine

10147963 meter

10147,963 kilometer

Heel veel dollars armer

Ontelbare ervaringen rijker

Zijn we nu verder. Vandaag gaan we de laatste twee dagen van onze vakantie in Amerika in. Om 02:55 uur Nederlandse tijd (aankomende nacht) stijgt ons vliegtuig op. 10 uur en 20 minuten landen we op Schiphol. Daarna nog een heel klein stukje rijden naar huis. Een paar dagen uitrusten. En dan?.Dan mogen we weer vol goede moed aan het werk. Totdat het weer vakantie is. Daar zijn we hard aan toe.

O ja, er zijn ook nog wat cijfertjes bekend waar jullie voor hebben gezorgd.

856 bezoeken van jullie op onze pagina
22 inschrijvingen op de e-mailservice
53 reacties van jullie op onze pagina

Dit hadden wij niet verwacht. Wij vonden het heel leuk om de reacties van iedereen te lezen.
Bedankt daarvoor allemaal.

Sophie Loren
John Wayne
Eddie Murphy
Mickey Rourke
Marilyn Monroe
Woopi Goldberg
Fred Astaire
Kim Basinger
Clark Gable
Johnny Depp
Sylvester Stallone
Marlon Brando
James Dean
Charles Bronson
Arnold Schwarzenegger
Greta Garbo
Dustin Hofman
Bruce Lee
Chuck Norris
Laurel & Hardy
Charlie Chaplin

Dit zijn maar een paar van de sterren die we vandaag gezien hebben op de bekende Walk of Fame. We zijn vandaag een dagje naar Hollywood geweest. Iedereen die Hollywood kent, heeft er een bepaalde voorstelling van. Ik kan nu met recht zeggen dat alles van wat je je er van voorstelt niet waar is. Er is geen glitter. Er is geen glamour. Er zijn geen superdeluxe exclusieve boutiques. Wat is er dan wel? Toeristenwinkels, sexshops, en vooral een wijk in verval. Natuurlijk, sterren zijn er genoeg.

Of je als beroemdheid hi?r een ster wilt hebben?
Meer dan 2300 om precies te zijn. En die zijn te vinden op de Hollywood Walk of Fame. En wij hebben deze sterren allemaal gezien. En vele van deze sterren zijn ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Want hoewel het allemaal anders is dan we ons hadden voorgesteld, is het absoluut de moeite waard als je van film of muziek houdt om een keer over de Walk of Fame heen te lopen. Want het is onlosmakelijk verbonden met Los Angeles.

??n van de bekendste sterren van dit moment
Of het nu vervallen is of niet, als je in Los Angeles bent, dan hoort er nu eenmaal een bezoekje aan Hollywood bij.

En zo hoort er natuurlijk ook het Hollywood bord bij. Negen witte letters op een heuvel. Ze staan er al meer dan 80 jaar en zijn h?t symbool van Hollywood. Dus wij met de auto op naar de letters. In iedere straat waar we inreden stond een bord waarop stond dat het bord niet bereikbaar was. Hoe het dan wel bereikbaar was, stond nergens vermeld. Want om eerlijk te zijn, van bewegwijzering hebben de Amerikanen geen kaas gegeten. Na een uurtje zoeken hadden we een pad gevonden waarvandaan we de letters goed konden zien.

Negen h??l bekende letters
Al met al weer een leuke dag gehad. Morgen rest ons nog het inpakken en de terugreis naar Nederland. Maar we hebben net het weer gekeken en de vooruitzichten zijn redelijk. Ongeveer 25 graden. Wel iets frisser dan hier, maar daar kunnen we wel mee leven.

Ondanks de hoge toegangsprijs van 59 dollar p.p. hebben we toch besloten om ook Disneyland met een bezoek te vereren. Nu we er toch in de buurt zijn, wilde ik het wel erg graag zien. Met name Mickey’s Toontown was wat wij onder Disney verstaan. Veel huisjes met van die karakterestieke kenmerken.


In dit gedeelte van het park liepen een aantal Disney-figuren rond waarmee je op de foto kon gaan. Eerst wel even in de wachtrij aansluiten!!. Om de drukte rond Mickey te voorkomen, was deze bekende muis thuis op zijn eigen movie-set gebleven en kon je hem door gaan bezoeken. Als inleiding even een kort filmpje om het wachten te veraangenamen.


Maar ook de rest van het park was meer dan de moeite waard. Opvallend is te zien dat er veel dingen van de Efteling terug te vinden zijn. Over en weer is er in de loop van de jaren veel ‘gejat’. Maar och, wat in de Efteling geweldig is, is ook in Disney super. En beide parken zijn tot in de puntjes ‘af ‘. De attractie van Pirates of the Caribbean was recent geopend en we hadden het geluk dat er een extreem korte wachtrij was, doordat hij vlak van te voren gerepareerd was. Je kunt het vergelijken met de Fata Morgana in de Efteling, maar dan geheel in het thema van de film. Erg leuk. Natuurlijk hebben we ook nog even de parade meegepikt, waar alle bekende figuren meelopen.

Al met al hebben we ons een volle dag, van 10.00 uur ‘s ochtends tot 19.45 uur ‘s avonds uitstekend vermaakt. We hadden geen puf meer om tot 21.30 uur te wachten op het vuurwerk. Onze voetzooltjes protesteren af en toe na zo’n 25 dagen gelopen te hebben.

Je hebt zo eens van die dagen. Denk je dat er niets staat te gebeuren en het volgende moment heb je een eekhoorn tegen je lens.

Vandaag stond de rit naar het laatste hotel op de planning. Van San Francisco naar Los Angeles. Een rit van ruim 600 kilometer. Tenminste als je de korste weg neemt. Maar zoals zo vaak is de kortste weg zeer zeker niet de mooiste weg, dus we hebben een alternatieve route uitgezocht. Ruime tijd geleden toen ik de route aan het uitstippelen was met behulp van landkaarten en het internet, kwam ik ergens tegen dat er van San Francisco naar Los Angeles een mooi route liep langs de kust. Deze route was iets langer dan 600 kilometer, maar verder stond er voor vandaag toch niets op de planning, dus we hadden alle tijd van de wereld. De uiteindelijke route langs de Grote Oceaan was 750 kilometer.

Het grootste deel van de reis was het vrij mistig, maar omdat de kust hier rotsachtig is en er vrijwel meteen bergen beginnen als de oceaan ophoudt, hebben we alle 750 de kilometers zoveel geluk gehad dat we onder de mist doorreden. Dus volop helder zicht vooruit. Soms hadden we zelfs nog meer geluk en was de mist (zo goed als) helemaal verdwenen. En op die momenten was het stoppen en genieten van het uitzicht. Toen we op een parkeerplaats stopten waar het zicht niet zo heel geweldig was, maar na een tijd rijden moet je toch ook even je benen strekken, zater er op die parkeerplaats tientallen eekhoorns. Deze eekhoorns waren zo gewend aan de mensen (en vooral aan al het eten dat die mensen bij zich hebben) dat ze gewoon naar je toekwamen om te kijken of dat je iets van hun gading bij je had. En precies op zo’n moment knipte ik met mijn camera. Ik denk dat het eekhoorntje nog een centimeter of vijf van mijn lens was verwijderd.

Daarna weer door richting LA. 150 kilometer voordat we bij het hotel kwamen begon het feest. Langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Gelukkig werd het even later alleen maar langzaamrijdend verkeer en bereikten we na drie uur het hotel in LA. Vlakbij de plek waar we overmorgen afscheid moeten nemen van de auto die ons in drie weken van de oostkust naar de westkust heeft gebracht.

Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.

The streets of San Francisco zijn vooral heel erg steil.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. E?n van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want ??n stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!

Deze straat was met 27% te steil voor auto's. Daarom zijn er zoveel bochten aangelegd.
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.

Het cellenblok in Alcatraz
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.

Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.

Het minst bekende, maar meest geziene uitzicht op de Golden Gate Brug
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..

Zoals gewoonlijk vanmorgen weer om half zeven opgestaan. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar het laatste natuurpark wat we hier in Amerika gaan bezoeken. Namelijk Yosemite National Park.


Vooraf wisten we niet wat we zouden kunnen verwachten in dit park. Dus vanmorgen in de auto even een reisgids bij de hand genomen en gekeken wat we zeker moesten zien in Yosemite. Misschien zul je wel zeggen, waarom staat het dan in de route opgenomen? Nou, eigenlijk maar om ??n reden. De afstand van Death Valley naar San Francisco is te groot om op ??n dag te rijden. Yosemite NP lag mooi halverwege deze twee plekken in, vandaar dat dit park is ingepland. En om eerlijk te zijn, daar hebben we achteraf gezien geen spijt van. Wat ons betreft kun je Yosemite NP in ??n adem noemen met Yellowstone NP. Het is er werkelijk schitterend.


Voor dit park telt hetzelfde als ik al eerder heb gezegd. De ene plaats is n?g mooier dan de andere. Ook dit park is voor onze begrippen onbeschrijfelijk groot. Er is in Yosemite NP ruim 300 kilometer aan geasfalteerde weg en ruim 1200 kilometer aan wandelpaden. Hoewel we onze best hebben gedaan, hebben we dit niet allemaal op ??n dag kunnen bekijken. Maar genoten van ieder moment hebben we weer wel. Als we zelf een boek zouden schrijven met de titel “100 wereldplekken die je gezien moet hebben“, dan komt Yosemite er zeker in.

Even iets anders, Amerika. Land van Fast Food & Donuts. Om eerlijk te zijn, waren we voordat we op vakantie gingen heel erg bang dat dit beeld van Amerika zou kloppen. En nu we hier zijn, moet ik zeggen, dat beeld klopt ook. Maar hoe we het iedere dag weer voor elkaar krijgen is voor onszelf ook een wonder, maar van de 23 dagen die we tot nu toe hier zijn, hebben we pas vijf keer frites gegeten. En daarom: We zijn best wel een beetje trots op onszelf.

Als jullie de titel lezen, denken jullie waarschijnlijk dat we gek geworden zijn, of dat we gezien de temperaturen van gisteren een zonnesteek opgelopen hebben. Gelukkig is dit niet het geval. Maar we hebben beiden vandaag gezien. Vandaag stond Death Valley op het programma waarna we door zouden rijden naar ons hotel in Mammoth Lakes. Zoals gewoonlijk vroeg opgestaan om ervoor te zorgen dat we op tijd in Death Valley aan zouden komen, om zo te proberen de warmte nog enigszins voor te kunnen blijven.


Maar helaas het was om 7.00 uur in de ochtend al erg warm. Toen we om 12.00 uur wederom langs de thermometer in Death Valley kwamen gaf deze al weer 49 graden Celsius aan. Dus wil je niet weten hoe warm het was om 14.00 uur. De verwachting was dat het ‘s middags 50,5 graden zou worden. En die temperatuur is ook gehaald denk ik. Maar, het landschap in Death Valley is erg appart. Er groeit werkelijk helemaal niets. Ook de inmense zoutpan was meer dan de moeite waard, al moesten we wel zonder ook maar een spatje schaduw de witte vlakte betreden. Natuurlijk wel gewapend met zonnebrand, zonnebril, veel water en een pet.

zo slecht was ons water niet. Of zou het zoutwater zijn?
En we waren echt niet de enige idioten die deze martelgang zichzelf aandeden. Het was er behoorlijk druk. Om nog maar eens een keer aan te geven hoe warm het wel niet kan zijn: op een gegeven moment reden we op een weg waar met borden aangegeven werd dat men adviseerde om de airco gedurende de eerste 20 mijl uit te schakelen, om oververhitting van de motor te voorkomen. Op vele plaatsen langs deze weg stonden tanken om de motor van de auto te kunnen koelen met water. Maar al met al hebben we (helaas) niet het warmte record van 4 september kunnen breken. In de jaren ’50 is er een temperatuur gemeten van 56 graden Celsius. De eer ging aan onze neus voorbij. We hebben wel het genoegen gehad om op ??n van de laagste punten beneden de zeespiegel ter wereld te hebben gestaan. Na een aantal liters water achterover geslagen te hebben, hebben we om 14.00 uur het park verlaten en zijn we verder gereden naar ons hotel. Hoe meer de tijd vorderde veranderde ook het landschap. Het werd groener en de bergen werden hoger. En wat nog wel het belangrijkste is: het werd KOELER. Om 16:45 uur kwamen we bij ons hotel aan. En wat zagen we daar: SNEEUW. Ja, je leest het goed, dit is geen grap. En het was buiten koud!!.

Op de bergtoppen ligt eeuwige sneeuw
Waarschijnlijk een graad of 24. Dus we hebben zo’n 25 graden ingeleverd in een paar uur rijden. Maar ook hier een schitterende omgeving. Waar het met name in het wintersportseizoen druk zal zijn. We zitten in hotel Austria Hof en tegenover ons ligt Hotel St. Anton. In een paar uur rijden zijn we zomaar in Oostenrijk terecht gekomen. Zouden we een afslag gemist hebben, of zouden we toch een zonnesteek opgelopen hebben?

Warm is warm als de kaarsen in de koelkast moeten
Warm is warm als chocolade smelt voordat je vanuit de winkel bij de auto bent
Warm is warm als ijs smelt voordat het bij je mond is
Warm is warm als je een baby ijsblokjes geeft in plaats van speelgoed om mee te spelen

Warm is warm als naakt slapen te warm is voor in bed
Warm is warm als je gaat zweten op het moment dat de douche uit is

Warm is warm als je je handen verbrandt bij het instappen in de auto
Warm is warm als de regen is verdampt voordat het de grond raakt
Warm is warm als het 48?C in de schaduw is
48 graden celsius. In Fahrenheit word je helemaal bang. En dit is dan in de schaduw.
De eerste vier regels kunnen we ons voorstellen op het moment.
Regel vijf en zes zijn gelukkig niet van toepassing dankzij de airconditioning.
Met de laatste drie regels kunnen wij alleen maar instemmen.

Instemmen? Ja, inderdaad. Hier is het op het moment zo ontzettend warm, dat als je in wilt stappen in de auto, dat je moet uitkijken waar je de auto vastpakt.
En de volgende regel dat de regen verdampt voordat die de grond bereikt? Geloof het of niet, maar wij hebben het vandaag met onze eigen ogen gezien. Iedereen heeft wel eens in de verte een wolk gezien, waaruit je de regen ziet vallen. Wel, die zagen wij vanmiddag ook. Recht boven de weg waar wij op reden. In de verte een mooie vlek van de schaduw die de wolk op de weg wierp. Aangezien het hier bergachtige rechte wegen van 10 mijl of langer zijn, en je ook zover kunt kijken, zie je heel mooi de schaduwplekken van de wolken op de weg. Maar goed uit ??n van die wolken zag je dus de regen vallen. Toen wij een paar minuten later in de schaduwvlek van die wolk reden was er echter geen spatje regen op de weg te zien. Terwijl het boven ons hoofd toch echt regende.

Ik ben benieuwd wat je moet doen als er een schildpad oversteekt? Wachten? En dan de volgende morgen zeker weer verder rijden.
En de laatste regel? Ook die is waar. Vanmiddag was het 48?C in de schaduw toen wij even in Death Valley waren. Het was bijna een hitterecord voor 3 september. Al heel het afgelopen jaar zitten ze in Death Valley tegen de hitterecords van 1924 aan te hikken. In 1924 was het 49?C in de schaduw. Vandaag dus slechts 48?C in de schaduw. Maar het grote nadeel van Death Valley is dan toch wel dat er helemaal geen schaduw is, behalve dan op de plek waar de thermometer hangt.

Maar Death Valley was niet ons reisdoel van vandaag. Dat was Rhyolite. Rhyolite is een spookstadje in Nevada. Ik ben het een tijd geleden op internet tegengekomen, toen ik van alles en niets over Amerika aan het zoeken was. We kwamen er in de buurt, en een spookstad spreekt toch wel een beetje tot de verbeelding. In ieder geval tot onze verbeelding. Op dus naar Rhyolite. We hadden het vrij snel gevonden. Mede omdat het zo goed stond aangegeven. Dit stadje heeft namelijk een beschermd dorpsgezicht. Nu moet ik zeggen dat wij iets heel anders verstaan onder de noemer beschermd dorpsgezicht.

En dit noemen ze hier dan een beschermd dorpsgezicht. Valt dit onder de noemer geestig?
Maar in ieder geval was het heel bijzonder om een keer gezien te hebben. We hebben er ruim twee uur rondgelopen. Op zich al een prestatie aangezien er bijna niets meer is. Maar ja, als we eenmaal foto’s aan het maken zijn, dan zijn we niet meer te houden.

Inmiddels hebben we ruim 5000 mijl (oftewel ruim 8000 kilometer) afgelegd in ons blauw vehikel. Nu is vehikel misschien wel een verkeerd woord, want het is een fijne wagen. Compleet met airconditioning en cruisecontrol. Wat wil een mens nog meer met zo’n lange rechte wegen en deze temperaturen.

Gisteren vertelde ik dat ik benieuwd was naar wat we vandaag voorgeschoteld zouden krijgen. Eigenlijk was dat niet helemaal eerlijk, want ik weet precies wat we iedere dag gaan doen. Tenminste als de planning niet aangepast wordt. Want het was eigenlijk de bedoeling dat we vandaag voor de middag Bryce Canyon zouden bezoeken en daarna laat in de middag in Las Vegas zouden arriveren. Maar aangezien we de canyons een klein beetje beu waren, hebben we besloten dat we een dag eerder naar Las Vegas zouden gaan. Wat is het toch heerlijk als er niets van te voren geboekt is. Dan blijf je tot op het laatste moment alle vrijheid in eigen hand houden. O ja, de canyons beu. Beu is dan een heel groot woord. Misschien is het beter om te zeggen, we hebben ze wel gezien. En het leek ons beter om Las Vegas op te splitsen in twee dagen. Zeker omdat het in Las Vegas vooral ‘s avonds te doen is. En we hebben dan weer een plaats waar we twee dagen in een hotel zitten, zodat we de was kunnen doen, en een keertje tot een uur of acht kunnen uitslapen.

Het overbekende bord aan het begin van
Maar goed. Las Vegas. Als je in zo’n stad zit, dan is er eigenlijk maar een titel voor het dagelijkse verhaaltje mogelijk. En dat is de titel van het nummer van Elvis Presley uit de gelijknaminge film. We hadden natuurlijk ook kunnen kiezen voor andere titels van bekende films of tv-series zoals: Leaving Las Vegas, Casino, CSI: Las Vegas, Las Vegas, The Godfather of Fear & Loathing in Las Vegas. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal de verkeerde benaming voor deze stad. En deze titel kent natuurlijk bijna iedereen. Bij zo’n titel hoeven ook geen foto’s. Ik denk dat bij iedereen bij het lezen van deze titel automatisch beelden van neonverlichting en gokautomaten op het netvlies verschijnen. Alleen ik en geen foto’s maken, dat is iets wat niet samengaat, dus natuurlijk heb ik volop foto’s gemaakt. In Las Vegas ruim 400, dus er zullen er weer veel af moeten vallen. Dat zal trouwens zowieso moeten gebeuren, want we hebben in totaal tot nu 4992 foto’s gemaakt met zijn twee?n. En dat zijn er iets te veel om allemaal in ??n of twee fotoalbums te plakken. De beelden die iedereen van TV kent, kwamen ook bij ons op het netvlies toen wij aan Las Vegas dachten. En kloppen die beelden? Ja, en nee. Nee, omdat in alle films en TV-series alle goktafels en gokautomaten bezet zijn. Dit is iets wat wij niet gezien hebben. Je kunt gewoon kiezen waar je wilt gaan zitten. Ja, wat betreft de verlichting aan de buitenzijde van de casino’s en hotels.

De verlichting van een casino c.q. hotel aan de buitenzijde.
Maar iets waar wij ons totaal geen voorstelling van hebben kunnen maken is de binnenzijde van de casino’s. Het is jammer dat we vergeten zijn om elastiekjes mee te nemen van thuis, want nu moesten we steeds zelf onze mond dicht doen nadat die weer eens was opengevallen van verbazing. Als je in het casino New York New York loopt, dan waan je je ook echt in New York. Als je in het Venetian rondloopt, dan heb je het idee dat je in Veneti? rondloopt. En in het casino Paris, je raadt het al, dan waan je je in Parijs.

Dit is dus echt binnen. Geloof het of niet, maar de gondels varen gewoon binnen in het hotel. Prijs $15,- per persoon.
Maar goed, we hebben nu twee dagen gelopen en onze voetzolen doen zeer. Dus vanavond een beetje op tijd naar bed, want morgen moeten we weer op tijd op.

O ja, voor een ieder die het wil weten. We zijn niet getrouwd.

Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven.

Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt is, wisten we van te voren al dat we niet heel Zion NP konden zien. Maar dat is eigenlijk geen verrassing, want zo gaat het met alle Nationale Parken hier. Als je in ??n park alles wilt zien wat er te zien is, dan moet je voor ??n park minimaal een week reserveren. Maar dat is niet onze bedoeling, dus kiezen wij in ieder park een paar dingen uit die we heel graag zouden willen zien. Zo geschiedde het dus ook vanmorgen in Zion NP. We hadden gekozen voor een rondrit door de canyon, voor de Court of the Patriarchs en voor de Weeping Rock.

De rondrit door de canyon was vrij eenvoudig. Aangezien de andere twee dingen die we wilden zien, zich in de canyon bevinden, lagen die automatisch op de route. In Zion NP mogen, behalve op de hoofdweg, geen auto’s rijden. Hiervoor in de plaats rijden bussen die iedere zes ? zeven minuten bij een halte stoppen. Deze bussen rijden door de canyon en je kunt op acht verschillende plaatsen uitstappen om allerlei dingen te gaan bezoeken. Onze eerste stop was dus de Court of the Patriarchs.

Van links naar rechts: Abraham, Isaac & Jacob
Dit zijn drie bergtoppen die genoemd zijn naar drie bijbelse figuren. Een paar foto’s gemaakt en in een bus gestapt om vervolgens bij The Lodge weer uit te stappen.


Dit stond niet op de planning, maar hier was het zo mooi, dat we maar uitgestapt zijn en wat hebben rondgewandeld. Na even gebruik te hebben gemaakt van het toilet en een beker capucino te hebben gedronken weer verder op pad gegaan naar de Weeping Rock. Volgens velen is dit h?t hoogtepunt van het park. Een korte, maar steile wandeling van 800 meter brengt je naar deze huilende rots. Bij deze rots heerst een microklimaat. Hier groeien planten en struiken die er elders in het park niet groeien. Na een kleine anderhalf uur bedachten we ons dat we toch wel heel wat verder hadden gelopen dan achthonderd meter. Het toeval wil dat we na een paar minuten een bordje tegen kwamen waarop inderdaad ons vermoeden werd bevestigd.


We hadden het verkeerde pad genomen en we hadden geen 800 meter gelopen, maar iets verder. Wel waren we ondertussen een 800 meter in hoogte gestegen. Moe en bezweet zijn we even gaan zitten en hebben we genoten van het adembenemende uitzicht wat we over de vallei hadden. Weer terug naar beneden gegaan en toen w?l het juiste pad genomen. En inderdaad in no-time waren we bij de Weeping Rock. En huilen deed die steen inderdaad. Als je eronder ging staan, werd je binnen een paar minuten drijfnat. Maar ook hier was het genieten van een bijzonder stukje natuur.


Daarna weer terug naar de auto om naar ons volgende hotel te rijden. Ik ben benieuwd wat we morgen voorgeschoteld krijgen.

Afgelopen week kwam de vraag waar we de tijd vandaan haalden om de site zo goed bij te houden en nog zoveel te zien. De tijd is niet zo’n groot probleem. Typen gaat nu eenmaal sneller dan alles op papier schrijven. En bijna alle hotels hebben hier een draadloze internetverbinding (en anders zijn er nog wel andere manieren om on-line te komen om even een bericht te plaatsen dat we hebben getypt). De tijd om zoveel te zien is ook niet zo’n probleem. We staan iedere dag gewoon om half zeven op en ‘s avond rond een uur of acht zijn we weer bij het hotel. Dus daartussen zit tijd genoeg om heel veel te zien. Nee, die twee dingen zijn niet zo’n groot probleem. Waar ik wel eens een chronisch gebrek aan heb is inspiratie. Gisteren had ik al geen idee waar over te schrijven, dus heb ik dat maar aan Marieke overgelaten. En vandaag moet ik toegeven dat het ook niet zo heel erg ver dreigt te komen om het een en ander een beetje leuk op te schrijven. Ik kan natuurlijk gewoon even een lijstje maken met dingen die we vandaag gedaan en gezien hebben, maar dat vind ik zelf niet zo leuk, dus doe ik dat ook maar niet. Wat wel vaak een voordeel is, is dat als ik eenmaal aan het typen ben, het een en ander gewoon via mijn vinger naar het toestenbord op het scherm komt. Dus is dat eigenlijk hetgene waar ik nu heel erg op aan het hopen ben.

Het bord van de Grand Canyon. Bij ieder nationaal park staat een soortgelijk bord.
Vandaag stond dus de Grand Canyon op het programma. De grootste canyon ter wereld, dus dat beloofd wat. Tenminste volgens de reisgidsen. Wij hebben er geen van beiden heel veel vertrouwen in. Twee jaar geleden hebben we in Namibi? de Fish River Canyon bezocht. Dit is de op ??n na grootste canyon ter wereld (alleen de Grand Canyon is groter, duh). Toen we daar een dag later de Sesriem Canyon bezochten die vele malen kleiner is, maakte die op ons toch veel meer indruk. Aangezien we hier enkele dagen geleden al Canyonlands hebben bezocht, wat ook vele malen kleiner is, zijn we er een beetje huiverig voor dat de geschiedenis zich vandaag zou gaan herhalen.

Maar hoe je het ook went of keert, als je in dit deel van Amerika bent, dan h??rt de Grand Canyon er gewoon bij. Wij dus vol goede moed er naar toe vanmorgen. Slechts 80 mijl rijden, dus dat was zo gepiept. Wij op naar het bezoekerscentrum om te kijken wat waar te zien zou zijn. Een paar wandelingen uitgezocht, want hoe gek het ook klinkt, in Amerika moet je overal naartoe lopen. Wij hadden het idee, dat de Amerikanen overal een parkeerplaats op een paar minuten loopafstand van het uiteindelijke doel neergelegd zouden hebben. Niets is minder waar, een wandeling van 3 mijl is niets bijzonders. Wat wel weer vreemd is dat veel Amerikanen gewoon heel erg dik zijn. Als ze zoveel lopen zou dat niet zo hoeven te zijn zou je denken. Het een en ander wordt duidelijker als je in een stad probeert om een restaurant te zoeken. Een stadje van de omvang van Best, heeft als je geluk hebt welgeteld ??n restaurant, twee Mexicanen. Verder zitten er een ontelbaar aantal Fast-Food ketens. Maar goed, ik dwaal af. Een paar wandelingen uitgezocht dus. De eerste wandeling was een makkie. Maar liefst 100 meter scheidde ons van het uiteindelijke doel. Daarna stond er een wandeling van 1 kilometer op het programma. Volgens de parkwachters een wandeling van een half uur. Wel, dan kennen ze ons nog niet. Bijna twee uur nadat we aan deze wandeling waren begonnen, waren we terug bij het beginpunt. Ik denk toch dat wij t? veel genieten van het uitzicht (lees: foto’s maken).

Hoe dan ook, het uitzicht is schitterend.
Maar feit is wel dat het zo is, dus we hebben de derde geplande wandeling maar gelaten voor wat die is, want anders zou het veel te laat worden voordat we bij het hotel zouden zijn. En onze indruk van de Grand Canyon? De geschiedenis heeft zich inderdaad herhaald. Allebei vonden we de kleinere canyon mooier en indrukwekkender dan de overtreffende trap die in de buurt te zien is. Begrijp me niet verkeerd, de Grand Canyon is een prachtig stuk natuur, maar Canyonlands heeft n?t iets meer. Al met al, is en blijft het een aanrader om te bezoeken als je in de buurt bent.

Op weg naar het hotel kwamen we door Zion NP. Deze staat voor morgen op het programma. We hebben dus al mogen voorproeven. En ik moet zeggen. Het smaakt naar meer.

Ik hoef jullie natuurlijk niet meer te melden dat we vroeg opgestaan zijn en ontbeten hebben, want dat wordt wat saai om te lezen. Nou ja, ontbeten. Dat is teveel gezegd. We moesten het voor de tweede keer doen met uitsluitend donuts en muffins. Dan maar zelf even broodjes gehaald bij de supermarkt.
Vandaag stond de Antelope Canyon op het programma. Paul had via zijn ‘zoom-vrienden’ vernomen dat dit uniek stukje natuur ongelofelijk mooi was. Daarom is dit in ons reisschema opgenomen. Het is een beschermd stukje natuur, dat je alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids. Je betaalt niet alleen de gids, maar daar bovenop een bedrag van 6 dollar aan de Navajo-indianen om over hun terrein te mogen rijden. We hebben geboekt voor de tour van 9.30 uur. Inmiddels waren we met 20 personen om de canyon te gaan bezoeken. We werden in twee open jeeps geladen en in een tijd van 20 minuten naar de ingang van de canyon gereden. Ik denk dat er eigenlijk een tijd van 45 minuten voor staat, maar dat dit ten koste gaat van het aantal tours welke per dag gedaan worden. Doordat het een open wagen was, had ik het idee dat we met 140 kilometer per uur over een onverharde weg reden. Ik kreeg direct een d?javu-gevoel toen we in de jeep zaten. Mijn gedachten gingen terug naar 2 jaar geleden, toen we eenzelfde tocht in Afrika hebben gemaakt, maar dan 3 uur lang.
Maar de tocht was niet voor niets. We hebben een schitterend stukje natuur mogen aanschouwen. Jammer was, dat het erg moeilijk was om foto’s te maken. Dus in het echt is het nog indrukwekkender dan de foto’s kunnen laten zien. Paul is het door gebruik te maken van zijn statief toch nog gelukt om foto’s te kunnen maken. We kregen alle gelegenheid om foto’s te kunnen maken.

Een sluitertijd van 30 seconden en een beetje geluk dat er niemand voor de lens loopt geven deze foto als resultaat
De canyon kon maar op ??n manier in- en uitgegaan worden, zodat we de terugweg alleen mochten maken.
Ik zal proberen uit te leggen wat je ziet. Je loopt in een soort grot, met rode gladde steen. In deze steen zijn golven te zien van verschillende kleuren. Op bepaalde stukken komt het daglicht binnenvallen, waardoor de canyon weer anders van kleur wordt.
Al met al heeft de tour anderhalf uur geduurd en was het zijn geld waard.
Daarna zijn we verder gereden richting ons hotel in Kanab (niet te verwarren met Kebap). Onderweg zijn we een route tegengekomen van zo’n 6 mijl welke ons bij een oud stadje terecht zouden komen, wat als filmdecor voor Westerns gediend heeft. Ach, dachten we, 6 mijl daar rij je niet veel aan om. De weg ging echter over onverharde wegen met hotsen en knotsen. En aangezien we geen 4-wheeldrive hebben, was het soms wat lastig. Gelukkig hebben we onszelf niet hoeven uitgraven.
In het dorpje woonden vroeger twee families. In de middle of nowhere lag er een kerkhof van deze families. Zij hebben wel grafstenen, maar daar staan geen namen op vernoemd. De namen van degene die hier begraven liggen, staan op een monument in het midden van dit kerkhof.

Het kerkhof van Paria. Op de grafstenen staan geen namen.
Toen wij bij het zogeheten filmdecor aankwamen, waren we wat verbaasd. Wat we te zien kregen was een afgebrand geheel van dakplaten een fundering met de schroeven er nog in. Het rook er ook nog erg naar brand.

De resten van Paria. Films zullen hier niet meer worden opgenomen. Misschien nog ooit een horrorfilm, maar een western zeker niet.
De bomen en struiken in de omgeving waren eveneens deels verbrand. Ietwat luguber oogde het wel. Daarna weer verder.
Vanmiddag hebben we in een lokale krant gelezen dat het filmdecor op 25 augustus afgebrand is, vermoedelijk aangestoken. Zouden wij de eerste Nederlanders zijn die de resten van het afgebrande dorpje gezien hebben?
Om 15.00 uur zijn we bij ons hotel aangekomen. We hadden geen puf meer om 70 mijl (enkele reis) naar Bryce te rijden. We hebben ervoor gekozen om op ons gemak Kanab te bekijken. Kanab noemt men ‘Little-Hollywood’.

Het stadje Kanab is op vele plaatsen nog steeds een filmdecor
Doordat de natuur in deze omgeving zich uitstekend leent voor het opnemen van Westerns, is dit in het verleden ook veel gedaan. In de jaren 50 had Kanab zijn eigen studio. Langs de weg zijn een aantal foto’s geplaatst van helden uit het verleden. Onder andere van John Wayne en van Ronald Reagen. Welke ook in een aantal films gespeeld hebben.

“Het warme water stroomt over mijn rug, zo de achterkant van mijn broek in. De airco van de auto kan het zelfs in de allerhoogste stand niet bijbenen. Rijden met het raam open heeft ook geen nut. Het is net alsof er iemand met een f?hn warme lucht naar binnen blaast. De ijsblokjes die we vanmorgen in de koelbox hebben gedaan, waren na een uur al gesmolten. En een stukje gaan wandelen? Alleen bij het idee al breekt het zweet spontaan nog harder uit. We gaan maar een beetje verder bij elkaar vandaan zitten, dan is het misschien minder warm.”

Dit alles is nu bijna twee uur geleden. Als er ??n ding is dat we zeker weten, dan is het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het niet zo warm is.”

Nee, even zonder gekheid. Het is warm. Vandaag rees het kwik richting de 40 graden. Voordeel hier is wel dat het alleen maar ontzettend warm is en niet benauwd zoals in Nederland. Dus ons hoor je verder niet klagen. Alleen met wandelen moet je uitkijken dat het niet te ver is. En dat je genoeg water blijft drinken. Op het moment zijn de flesjes met een halve liter water niet aan te slepen. En op het moment dat ze leeg zijn, dan zijn ze alweer bijna uitgezweet. Dus vocht vasthouden doen we gelukkig ook niet. Op het programma van vandaag stond zoals gewoonlijk het opstaan om half zeven ‘s morgen gevolgd door het ontbijt. Daarna even de lunch bij elkaar sprokkelen in de lokale supermarkt (een groot voordeel hier is dat veel supermarkten 7 dagen per week, 24 uur per dag geopend zijn). Daarna rond een uur of acht vertrekken we naar onze volgende bestemming. Vandaag was het eerste doel Monument Valley. Het beroemde landschap uit vele westernfilms. Monument Valley
Voor velen is dit een bekend landschap omdat dit gebied in veel westernfilms als decor heeft gediend. Daarna zijn we verder gegaan richt Page. Hier hebben we de Glen Canyon Dam bezocht en daar ook nog een rondleiding door de dam gedaan. De beveiliging was ook hier weer gigantisch. Ik denk dat de Amerikanen bang waren dat we een gaatje in hun dam zouden steken. De Glen Canyon Dam is een gigantisch bouwwerk, maar voor de Amerikanen is het allemaal n?t niet. Het is de op ??n na breedste dam van Amerika, het is de op ??n na hoogste dam van Amerika, het heeft de op ??n na hoogste liftschacht van Amerika, ervoor ligt de op ??n na hoogste stalen boogbrug van Amerika. Kortom alles wat ze hebben is het grootste van Amerika op ??n na. Behalve dan beton. Deze dam heeft het meeste aantal kubieke meters beton van Amerika.

Van alles op ??n na het grootste: De Glen Canyon Dam
O ja, en dan die tijd hier. Die is om gek van te worden. We zijn nu in Arizona en als we naar de andere kant van de dam rijden ongeveer 3 kilometer verder, dan zit er ??n uur tijdsverschil in. In Arizona is het verschil met Nederland 9 uur vroeger, aan de andere kant van de dam in de staat Utah is het tijdsverschil met Nederland 8 uur vroeger. Op dit moment hier is het iets om helemaal simpel van te worden. Je hebt continue geen benul van hoe laat het nu eigelijk is.

Het is maar te hopen dat we morgen op de juiste tijd bij ons eerste reisdoel van die dag zijn, en niet een uur te laat.